تو گل ناز منی، گر همه خار جگرند

باش با من تو که این رهگذران می‌گذرند

کیستی، چیستی ای پادشه کشور حُسن

پادشاهان همه گویند که بیدادگرند

ای شه حُسن که درویشی و درویش‌نواز

نه عجب پیش تو صاحبنظران خاک درند

دست‌های گنه‌آلودهٔ ما را بگذار

در چمنزار تو چون آهوی وحشی بچرند

همه دارند سر و زلفی و بالا و بری

لیک برخی چو تو آرامِ دل و تاجِ سرند

همه خوبند ولی خوب‌تر از خوب توئی

کاش با چشم من ای ماه به رویت نگردند

نه خطا شد که ز روی تو و خوی خوش تو

همچنان گنج، نکوتر که خسان بی‌خبرند

چشم خوش‌دیده بسی دیدهٔ ما لیک خوشا

صاحبان نگه شوخ که صاحبنظرند

چند گویی که چنین باش و چنان، خود دانی

چون تو نازک‌بدنان جامهٔ تقوا بدرند