گلبرگ برَد رشک به رنگ بدن تو

دلتنگ شود غنچه چو بیند دهن تو

دل خواست ز یغمای نگاه تو گریزد

دیوانه شد از خندهٔ طاقت شکن تو

ز آمد شدنت، از قدمت گرد نخیزد

جانا مگر از جان گرامی است تن تو

هر شب کشدت تنگ در آغوش و عجب، نیست

کز شوق گریبان بدرد پیرهن تو

یک عمر تمنایی و صد باغ تماشا

بیداد خزان دور ز طرف چمن تو

تو عمری و جانی و بدین حسنِ نفس گیر

جز قیمت انفاس ندانم ثمن تو

ز آن روز که دیدم رخ تو بی شب و روزم

بیگانه بود از همه بی خویشتن تو

چشمت دل و دین برده و دانم که نیابی

در خانهٔ خالی چه کند راهزن تو

هرچند که جز تلخی از ایام ندیدی

شور دگری داشت عمادا سخن تو