بیا که گل طرب‌انگیز شد ز باد بهار

نگارخانه‌ی چین شد چمن ز نقش و نگار

رسید موکب خرداد و بهر مقدم او

صبا عبیرفشان گشت و ابر گوهر بار

گهی به جانب کهسار برق خندد خوش

دمی به دامن گلزار ابر گرید زار

دگر گذار تو افتد بدین چمن؟ هیهات

کنون به شادی گل جام می ز کف مگذار

بیار باده که طومار عقل گردد طی

که نیست جز غم و حسرت در این سیه طومار

جو دسترسی به جهان است با محبان نوش

وگرنه طرف نبندد ز آب بوتیمار

تو زلف یار به چنگ آر و جام باده عماد

تو راست باش و مخور غم ز هر کج رفتار