چون عمر چرا رفت و دگر باز نیامد

یا رب چه شد آن لعبت طناز نیامد

جان بود که پژمرد و دگر تازه نگردید

دل بود که چون رفت دگر باز نیامد

مژگان تو برگشته و چشمت سیه اما

افسوس که با طالع ما ساز نیامد

آید که ببوسد به فغان سنگ مزارم

آن کو به سر کشته‌ام از ناز نیامد

هر چند که این آمد و شد از پی کاری است

شاد آنکه در این بادیه ز آغاز نیامد

بسیار سخن بود نگفتیم و گذشتیم

مردیم و برفتیم و به لب راز نیامد

جای سخن سعدی شیراز همین جاست

شیخی که چو او هیچ سخن‌ساز نیامد

«ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کان سوخته را جان شد و آواز نیامد»

این مدعیان در طلبش بی خبرانند

کان را که خبر شد خبری باز نیامد»

سعدی به فلک برد سخن لیک عمادا

کس همنفس حافظ شیراز نیامد