بعد از این رحم مکن بر دل دیوانهٔ ما

بفرست آنچه غمت هست به غمخانهٔ ما

خانه آباد که خوش خانه خرابم کردی

باز هم این تو و این خانهٔ ویرانهٔ ما

غم عالم همه نِه بر دل ما تا نبوَد

عاقلان را غمی از همت دیوانهٔ ما

در شب هجر که صد پردهٔ ماتم دارد

لوحش‌الله که غمت گم نکند خانهٔ ما

نبری شاد گمانم که چو مینای شراب

گریه‌ها هست در این خندهٔ مستانهٔ ما

مستم و شام فراق است و به دل یاد وصال

نه عجب بوی جنون گر دهد افسانهٔ ما

خود به آتش زدن و خفتن و جان دادن بود

نقش از روز ازل بر پر پروانهٔ ما

باز تب کرده‌ای و مستی و هذیان گویی

ورنه جان چیست عمادا بر جانانهٔ ما