سوخت از داغ ستم لالهٔ باغ دل من

آب حیوان نکند چارهٔ داغ دل من

کار این بزم به آیین و به هنجار نبود

زهر غم ریخت تصادف به ایاغ دل من

تا تو فارغ شدی از بیش و کمِ رنج جهان

شد یقینم که محال است فراغِ دل من

یازده روز به عید است و تویی خفته به خاک

جز جنون کیست که آید به سراغ دل من؟

کوفتم بس که سر خویش به دیوار ز یأس

تار شد دیده‌ام ای چشم و چراغ دل من

چشم مست تو که میخانهٔ من بود، فلک

بست و زد آتش جاوید به باغ دل من

آسمان گر خبر از حال زمین داشت، عماد

اختران سوخته بودند ز داغ دل من