تا مگر مرغ غمت گم نکند خانهٔ دل

آتش افروختم از شوق به کاشانهٔ دل

هرکه گم کرد ره خانهٔ ما باکی نیست

دارم امید غمت گم نکند خانهٔ دل

آب و گِل می‌دهمت تا دل و جانش سازی

ای که جانانهٔ من هستی و جانانهٔ دل

من ندانم که کدامیم به راه از هم پیش

دل دیوانهٔ من یا منِ دیوانهٔ دل

تو بیا تا همه بت‌های دلم مست شوند

تو بمانی و همین گوشهٔ بتخانهٔ دل

گوش من پر ز صفاهان و عراق است، کجاست؟

مست عشقی که زند نعرهٔ مستانهٔ دل

دُرد دِردی برسان تا صدفم دُر گردد

به از این نیز توان گفتنم افسانهٔ دل

آتش عشق به هر خشک و تری خواهم زد

شرری گر زنی ای شمع به پروانهٔ دل

گشته‌ام میکده‌ها را و دریغا که هنوز

جرعه‌ای باده نیفتاده به پیمانهٔ دل

تا به یاد است مرا بویی از آن گلشن هست

لیک این نفخه شده دام من و دانهٔ دل

به ادب باش چو بیگانه ز خویشی نگری

جز که نادان نزند طعنه به دیوانهٔ دل

وای تا گُم نکند منزل محتاجان را

آتش افروختم از شوق به کاشانهٔ دل