می را پی بلای خمار آفریده‌اند

گل را برای صحبت خار آفریده‌اند

ما را چو لاله داغ نهادند بر جگر

روی تو را همیشه بهار آفریده‌اند

آوخ که زلف سنبل و خندان دهان گل

بهر فغان بلبل زار آفریده‌اند

دل نیست این که هست مرا، مرغ غافلی

بهر شکار نرگس یار آفریده‌اند

من مِی خورم به تلخی و مستی صد سبو

در یک نگاه گرم نگار آفریده‌اند

او را برای بلهوسی ساختند و عیش

ما را دلا! برای چه کار آفریده‌اند

بیچاره آن که هست گمانش ز سادگی

صبحی برای این شب تار آفریده‌اند

غم نیست باده‌خور که در این بوستان عماد

ما را چو باد راهگذار آفریده‌اند