قصر امید مرا شعله به دندانه رسید

باز دست که به گیسوی تو جز شانه رسید؟

جان ز حسرت به لبم آمد و دل رفت ز دست

ای خوش آن لب که دمی بر لب جانانه رسید

ناصحم گفت که «فردوس به مستان ندهند»

گو به جنت نرسد هرکه به میخانه رسید

دست زاهد ز چه بوسیم که این دست تهی

نه به چنگ و نه به تار و نه به پیمانه رسید

گوهر مهر و وفا از دل ما باید جُست

دولتِ داشتنِ گنج به ویرانه رسید

ماه من گفت شدم مست ز شعرت، چه عجب

امشبم گر به فلک نعرهٔ مستانه رسید

هیچ پروانه ندیده است ز نزدیکی شمع

آنچه از دوری تو بر من دیوانه رسید

او شبی سوخت، عمادت همه شب می‌سوزد

بی‌جهت شهرت این کار به پروانه رسید