گاه اگر می‌خواست دل ترکد صدایی داشتم

باز خون آلود و اشک‌افشان نوایی داشتم

بود همچون ناله‌ی مرغ گرفتارم نوا

با گرفتاران این زندان صفایی داشتم

تا سحر با دل‌نشیان می‌نشستم مست و شنگ

دل نشین افسانه‌ی درد آشنایی داشتم

ناله‌ای بود از جگر برکنده، از دل خاسته

در دل خوبان عاشق پیشه جایی داشتم

آن هم از بی‌مهری گردون ز من گم شد، دریغ

راستی را طالع حیرت فزایی داشتم

حسرت آباد جهان بگرفت از من هرچه داد

وه چه حسرت‌بار و غمگین ماجرایی داشتم

دلربایی داشتم، کاندر جهان همتا نداشت

عاجزم از وصف و گویم، دلربایی داشتم

او سراپا لطف بود و مکرمت، مهر و وفا

لیک من افسوس بخت بی‌وفایی داشتم

خنده‌ی آن گل ندیدم بیشتر از دو بهار

لیک جاویدان خزان غم فزایی داشتم

دل کنون یک پاره خون است و توان ناله نیست

یاد بادا آن که روح‌افزا صدایی داشتم