عالم عشق چه دانند هوسبازی چند

راز عالم نسپارند به غمازی چند

نفی پاکان مکن ار خویش به جایی نرسی

زانکه بوده است یقین رازی و همرازی چند

ای که با زاغ و زغن رفته تو را عمر به باد

کی شوی با خبر از دولت شهبازی چند

صید دل شیوهٔ مرغان گرفتار بود

ورنه هستند به هر باغ خوش‌آوازی چند

شعرسازی دگر و نغمه‌سرایی دگر است

که نه هر مرغ شود باز، به پروازی چند

عمر بگذشت و دگرگون نشد این رسم قدیم

که نیازی است مرا چند و تو را نازی چند

چیست فردوس، می و باغی و مهتاب شبی

گل نازی دو سه و سازی و دمسازی چند

ناله‌ٔ گرم اگر نیست فراوان نه عجب

در جهان نیست خراسانی و شیرازی چند