یاد شاپور نیاکان و لب خندانش

ساز گرم و سر سودایی بی سامانش

آن صدای بم بگرفته و تحریر شگفت

فقر و درویشی بی‌مرشد و بی عنوانش

خاطر فارغش از منصب و از جاه و مقام

روش زندگی‌اش نیک‌ترین برهانش

ساز جایی گرو باده و دفتر جایی

به زمستان نبُد اندیشه‌ی تابستانش

آز را در سر شوریده‌ی او راه نبود

بود از این لکه بری دست و دل و دامانش

با همه سرخوشی و مستی و بی پروایی

بود در خاطر آشفته غمی پنهانش

این جهان با همه گستردگی‌اش زندانی است

اندکی زود گشودند در زندانش

تسلیت همسر او را و سه دلبندش را

زان که بیش از همه دارند غم هجرانش

گرچه بگسست ز ما رشته و پیوند برید

یاد او محو نگردد ز دل یارانش

دارم امید کند لطف خداوند عزیز

غرق جود و کرم و رحمت بی پایانش

سخن سعدی شیراز خوش افتاد این‌جا

صاحبا عمر عزیز است غنیمت دانش