ای که جان‌بخش‌تر از باد بهار آمده‌ای

بخت یارت که به پرسیدن یار آمده‌ای

مرغ دل در قفس سینه نمی‌گنجد باز

که چو طاووس به صد نقش و نگار آمده‌ای

نه لب از هم بگشایی نه نشینی برِ من

ای گل ناز بگو بهر چه کار آمده‌ای

سایهٔ لطف مکن از من سرگشته دریغ

نخل امیدی و امروز به بار آمده‌ای

اشتباه است، جمال تو غمی نگذارد

گر به آزردن این خاطر زار آمده‌ای

چه بنوشم چه ننوشم ز تو مستم ز تو مست

که تو ای باده پی دفع خمار آمده‌ای

نه سوی خانهٔ شیخ آمده‌ای، خوش بنشین

به سوی عاشق بی صبر و قرار آمده‌ای

بنشین شعر بخوان، بوسه بده، باده بنوش

که به دیدار من باده گسار آمده‌ای

حاصل محنت بیرون ز حساب است امروز

که تو ای دولت افزون ز شمار آمده‌ای

بس گهرها به کنار از مژه افشانده عماد

تا تو ای گوهر رخشان به کنار آمده‌ای