گنجور

گزیدهٔ غزلیات

 
شهریار
شهریار » گزیدهٔ غزلیات
 

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیهٔ آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلاً برای پیدا کردن شعری که مصرع بیا که طعنه به شیراز میزند تبریز مصرع دوم یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیهٔ آنها «ز» است.

دسترسی سریع به حروف

ا | ب | ت | ج | د | ر | ز | س | ظ | ک | ل | م | ن | و | ه | ی

ا

غزل شماره ۱ - مکتب حافظ: گذار آرد مه من گاهگاه از اشتباه اینجا

غزل شماره ۲ - مناجات: علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

غزل شماره ۳ - غزاله صبا: به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا

غزل شماره ۴ - هفتاد سالگی: سنین عمر به هفتاد میرسد ما را

غزل شماره ۵ - ارباب زمستان: زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را

غزل شماره ۶ - داغ لاله: بیداد رفت لاله بر باد رفته را

غزل شماره ۷ - طور تجلی: شب به هم درشکند زلف چلیپائی را

غزل شماره ۸ - در راه زندگانی: جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را

غزل شماره ۹ - حالا چرا: آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

غزل شماره ۱۰ - ناکامیها: زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها

غزل شماره ۱۱ - دریاچه اشک: طبعم از لعل تو آموخت در افشانیها

غزل شماره ۱۲ - آشیان عنقا: زین همرهان همراز من تنها توئی تنها بیا

ب

غزل شماره ۱۳ - سوز و ساز: باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشب

غزل شماره ۱۴ - ساز حبیب: صدای سوز دل شهریار و ساز حبیب

ت

غزل شماره ۱۵ - نقش حقایق: ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابت

غزل شماره ۱۶ - مرغ زخمی: ای جگر گوشه کیست دمسازت

غزل شماره ۱۷ - دل درویش نوازت: ای چشم خمارین تو و افسانه نازت

غزل شماره ۱۸ - خودپرستی خداپرستی: تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است

غزل شماره ۱۹ - دیدار آشنا: ماهم که هاله ای به رخ از دود آهش است

غزل شماره ۲۰ - بر سر خاک ایرج: ایرجا سر بدرآور که امیر آمده است

غزل شماره ۲۱ - یکشب با قمر: از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست

غزل شماره ۲۲ - همت ای پیر: پاشو ای مست که دنیا همه دیوانه تست

غزل شماره ۲۳ - زکوه زندگی: شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردنست

غزل شماره ۲۴ - سپاه من: منم که شعر و تغزل پناهگاه منست

غزل شماره ۲۵ - چراغ هدایت: کنون که فتنه فرا رفت و فرصتست ای دوست

غزل شماره ۲۶ - کاروان بی خبر: کاروان آمد و دلخواه به همراهش نیست

غزل شماره ۲۷ - چشم انتظار: ندار عشقم و با دل سر قمارم نیست

غزل شماره ۲۸ - فریده: هیچ آفریده ئی به جمال فریده نیست

غزل شماره ۲۹ - انتحار تدریجی: خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست

غزل شماره ۳۰ - کنج فنا: سری به سینه خود تا صفا توانی یافت

غزل شماره ۳۱ - چشم مست: برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفت

غزل شماره ۳۲ - مسافر مجنون: رفتم و بیشم نبود روی اقامت

غزل شماره ۳۳ - اشک شوق: دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت

غزل شماره ۳۴ - ملال محبت: گاهی گر از ملال محبت برانمت

غزل شماره ۳۵ - دستم به دامانت: نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

ج

غزل شماره ۳۶ - ویلن تاجبخش: شنیده ام که به شاهان عشق بخشی تاج

د

غزل شماره ۳۷ - دیوان و دیوانه: یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد

غزل شماره ۳۸ - خزان جاودانی: مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد

غزل شماره ۳۹ - گل پشت و رو ندارد: با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو ندارد

غزل شماره ۴۰ - شتاب شباب: شباب عمر عجب با شتاب می گذرد

غزل شماره ۴۱ - وداع جوانی: جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کرد

غزل شماره ۴۲ - طغرای امان: آمد آن شاهد دل برده و جان بازآورد

غزل شماره ۴۳ - ستاره صبح: چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد

غزل شماره ۴۴ - من نخواهد شد: رقیبت گر هنر هم دزدد از من من نخواهد شد

غزل شماره ۴۵ - رؤیای جوانی: کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد

غزل شماره ۴۶ - بهار زندانی: بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشد

غزل شماره ۴۷ - عیدی عشاق: صبا به شوق در ایوان شهریار آمد

غزل شماره ۴۸ - یادی از ایرج: خوابم آشفت و سرخفته به دامان آمد

غزل شماره ۴۹ - افسانه شب: ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد

غزل شماره ۵۰ - جلوه جلال: شبست و چشم من و شمع اشکبارانند

غزل شماره ۵۱ - مسافر همدان: مسافری که به رخ اشک حسرتم بدواند

غزل شماره ۵۲ - سیل روزگار: لبت تا در شکفتن لاله سیراب را ماند

غزل شماره ۵۳ - سرود ساربان: بهار آمد که بازم گل به باغ و بوستان خواند

غزل شماره ۵۴ - عید خون: نوجوانان وطن بستر به خاک و خون گرفتند

غزل شماره ۵۵ - درس محبت: روشنانی که به تاریکی شب گردانند

غزل شماره ۵۶ - هفت خوان عشق: سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند

غزل شماره ۵۷ - بارگاه حافظ: شبها به کنج خلوتم آواز می دهند

غزل شماره ۵۸ - حافظ جاویدان: تا که از طارم میخانه نشان خواهد بود

غزل شماره ۵۹ - جلوه جانانه: شمعی فروخت چهره که پروانه تو بود

غزل شماره ۶۰ - خوابی و خماریی: دوش در خواب من آن لاله عذار آمده بود

غزل شماره ۶۱ - بازار شوق: یاد آن که جز به روی منش دیده وانبود

غزل شماره ۶۲ - او بود و او نبود: اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبود

غزل شماره ۶۳ - اشک ندامت: گربه پیرانه سرم بخت جوانی به سر آید

ر

غزل شماره ۶۴ - روزه شکن: تا دهن بسته ام از نوش لبان میبرم آزار

ز

غزل شماره ۶۵ - ای شیراز: دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز

غزل شماره ۶۶ - بیاد استاد فرخ: فرخا از تو دلم ساخته با یاد هنوز

غزل شماره ۶۷ - سینمای خزان: شب است و باغ گلستان خزان رؤیاخیز

س

غزل شماره ۶۸ - جمال کعبه: اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس

غزل شماره ۶۹ - افسانه روزگار: قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرس

غزل شماره ۷۰ - گله عاشق: آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس

ظ

غزل شماره ۷۱ - خدا حافظ: به تودیع توجان میخواهد از تن شد جدا حافظ

ک

غزل شماره ۷۲ - شهید عشق: به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک

ل

غزل شماره ۷۳ - غنای غم: از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل

م

غزل شماره ۷۴ - یاران دغل: گر من از عشق غزالی غزلی ساخته ام

غزل شماره ۷۵ - هجران کشیده ام: دامن مکش به ناز که هجران کشیده ام

غزل شماره ۷۶ - زندان زندگی: تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

غزل شماره ۷۷ - ناله ناکامی: بروای ترک که ترک تو ستمگر کردم

غزل شماره ۷۸ - لاله سیراب: نفسی داشتم و ناله و شیون کردم

غزل شماره ۷۹ - حراج عشق: چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم

غزل شماره ۸۰ - بخفت خفته و دولت بیدار: ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم

غزل شماره ۸۱ - خمار انتظار: شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودم

غزل شماره ۸۲ - دوست ندیدم: به تیره بختی خود کس نه دیدم و نه شنیدم

غزل شماره ۸۳ - گوهر فروش: یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم

غزل شماره ۸۴ - در کوچه باغات شمران: دل شبست و به شمران سراغ باغ تو گیرم

غزل شماره ۸۵ - چه میکشم: در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

غزل شماره ۸۶ - نگین گم شده: گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشم

غزل شماره ۸۷ - دیگجوش: اگر چه رند و خراب و گدای خانه به دوشم

غزل شماره ۸۸ - به مرغان چمن: خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم

غزل شماره ۸۹ - زیان شهرت: به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم

غزل شماره ۹۰ - چشمه قاف: از همه سوی جهان جلوه او می بینم

غزل شماره ۹۱ - عهد قدیم: چه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیم

غزل شماره ۹۲ - حرم قدس: روی در کعبه این کاخ کبود آمده ایم

غزل شماره ۹۳ - ساز عبادی: تا کی چو باد سربدوانی به وادیم

غزل شماره ۹۴ - غزال و غزل: امشب از دولت می دفع ملالی کردیم

غزل شماره ۹۵ - من و ما: مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم

غزل شماره ۹۶ - وحشی شکار: تا کی در انتظار گذاری به زاریم

غزل شماره ۹۷ - ترانه جاودان: ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم

غزل شماره ۹۸ - جرس کاروان: از زندگانیم گله دارد جوانیم

غزل شماره ۹۹ - باده وحدت: سر برآرید حریفان که سبوئی بزنیم

غزل شماره ۱۰۰ - خون سیاووش: هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم

غزل شماره ۱۰۱ - غزل یا لغز: بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم

غزل شماره ۱۰۲ - شاعر افسانه: نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم

ن

غزل شماره ۱۰۳ - تو بمان و دگران: از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

غزل شماره ۱۰۴ - یوسف گم گشته: یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسان

غزل شماره ۱۰۵ - کنج ملال: خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن

غزل شماره ۱۰۶ - درس محبت: در بهاران سری از خاک برون آوردن

غزل شماره ۱۰۷ - چه خواهد بودن: آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن

غزل شماره ۱۰۸ - آئینه شاهی: ای کعبه دری باز بر وی دل ما کن

غزل شماره ۱۰۹ - گدا پادشاه کن: ای طلعت توخنده به خورشید و ماه کن

غزل شماره ۱۱۰ - سه تار من: نالد به حال زار من امشب سه تار من

غزل شماره ۱۱۱ - ناله های زار: به اختیار گرو برد چشم یار از من

غزل شماره ۱۱۲ - گله خاموش: کس نیست در این گوشه فراموشتر از من

غزل شماره ۱۱۳ - اقبال من: تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من

غزل شماره ۱۱۴ - جلوه جواله: این همه جلوه و در پرده نهانی گل من

غزل شماره ۱۱۵ - به سروناز شیراز: باز شد روزنی از گلشن شیراز به من

و

غزل شماره ۱۱۶ - بیاد مرحوم میرزاده عشقی: عشقی که درد عشق وطن بود درد او

غزل شماره ۱۱۷ - یاد قدیم: یادم نکرد و شاد حریفی که یاد از او

غزل شماره ۱۱۸ - انتظار فرج: ای آفتاب هاله ای از روی ماه تو

ه

غزل شماره ۱۱۹ - بمانیم که چه: سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه

غزل شماره ۱۲۰ - غزال رمیده: نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده

ی

غزل شماره ۱۲۱ - یاد شهیار: کار گل زار شود گر تو به گلزار آئی

غزل شماره ۱۲۲ - غروب و مهتاب دریا: ای ماه شب دریا ای چشمه زیبائی

غزل شماره ۱۲۳ - طوطی خوش لهجه: مایه حسن ندارم که به بازار من آئی

غزل شماره ۱۲۴ - شیدائی: رندم و شهره به شوریدگی و شیدائی

غزل شماره ۱۲۵ - چشمه ابدیت: شکفته ام به تماشای چشم شهلائی

غزل شماره ۱۲۶ - ساز صبا: بزن که سوز دل من به ساز میگوئی

غزل شماره ۱۲۷ - شاهد گمراه: راه گم کرده و با رویی چو ماه آمده ای

غزل شماره ۱۲۸ - وای وای من: هر دم چو توپ می زندم پشت پای وای

غزل شماره ۱۲۹ - طوطی قناد: الا ای نوگل رعنا که رشک شاخ شمشادی

غزل شماره ۱۳۰ - مرغ بهشتی: شبی را با من ای ماه سحرخیزان سحرکردی

غزل شماره ۱۳۱ - ماه بر سر مهر: چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی

غزل شماره ۱۳۲ - شمشیر قلم: نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی

غزل شماره ۱۳۳ - با روح صبا: ای صبا با توچه گفتند که خاموش شدی

غزل شماره ۱۳۴ - انتظار: باز امشب ای ستاره تابان نیامدی

غزل شماره ۱۳۵ - دیوانه و پری: آن کبوتر ز لب بام وفا شد سفری

غزل شماره ۱۳۶ - مکتب طبیعت: فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری

غزل شماره ۱۳۷ - پریشان روزگاری: زلف او برده قرار خاطر از من یادگاری

غزل شماره ۱۳۸ - ماه کلیسا: ای پریچهره که آهنگ کلیسا داری

غزل شماره ۱۳۹ - پری و فروغ: ز دریچه های چشمم نظری به ماه داری

غزل شماره ۱۴۰ - خال برنده: دستی که گاه خنده بآن خال می بری

غزل شماره ۱۴۱ - سیه چشمان شیرازی: دل و جانیکه دربردم من از ترکان قفقازی

غزل شماره ۱۴۲ - درس حال: اگر بلاکش بیداد را به داد رسی

غزل شماره ۱۴۳ - کاش یارب: در دیاری که در او نیست کسی یار کسی

غزل شماره ۱۴۴ - یار باقی کار باقی: رفتی و در دل هنوزم حسرت دیدار باقی

غزل شماره ۱۴۵ - زندانی خاک: نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی

غزل شماره ۱۴۶ - جمع و تفریق: ای گل به شکر آنکه در این بوستان گلی

غزل شماره ۱۴۷ - مزد شبانی: خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانی

غزل شماره ۱۴۸ - مقام انسانی: خلوتم چراغان کن ای چراغ روحانی

غزل شماره ۱۴۹ - شرم و عفت: نالدم پای که چند از پی یارم بدوانی

غزل شماره ۱۵۰ - نای شبان: ریختم با نوجوانی باز طرح زندگانی

غزل شماره ۱۵۱ - وا جوانی: بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانی

غزل شماره ۱۵۲ - اخگر نهفته: ای دل به ساز عرش اگر گوش می کنی

غزل شماره ۱۵۳ - غوغا میکنی: ای غنچه خندان چرا خون در دل ما میکنی

غزل شماره ۱۵۴ - نی محزون: امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

غزل شماره ۱۵۵ - نفرین: چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینی

غزل شماره ۱۵۶ - دالان بهشت: شاهد شکفته مخمور چون شمع صبحگاهی

غزل شماره ۱۵۷ - ماه هنرپیشه: تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی

غزل شماره ۱۵۸ - ماه سفرکرده: ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

غزل شماره ۱۵۹ - جمال بقیت اللهی: سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی

غزل شماره ۱۶۰ - دنیای دل: چند بارد غم دنیا به تن تنهایی