گنجور

 
خالد نقشبندی

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیه آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلا برای پیدا کردن شعری که مصرع «چون کنی از لعل لب میل شکر ریختن» مصرع اول یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیه آنها «ن» است.

حرف آخر قافیه

الف
ب
ت
ث
ج
ح
خ
د
ذ
ر
ز
س
ش
ص
ض
ظ
غ
ف
ق
ک
ل
م
ن
و
ه
ی

غزل شماره ۱ (در بازگشت از سفر حج): واحسرتا که جدا شدم از خانه خدا

غرل شماره ۲: وام بگرفتم به صد جان گرد نعلین ترا

غزل شماره ۳: به معمار غمت نو ساختم ویرانه خود را

غزل شماره ۴: جز تو سرمایه جان نیست مرا

غزل شماره ۵: چنان ببریدی آخر رشته‌های آشنایی را

غزل شماره ۶: می‌رسد گر شوی تو دور از ما

غزل شماره ۷: ای گل رویت بود مژگان به چشمم خارها

غزل شماره ۸: الهی تا به کی مرغ دل اندر دام کاکل‌ها

غزل شماره ۹: ای به قد سرو و به عارض همچو ب و د و ر (با و دال و را)

غزل شماره ۱۰: مجمر سینه ز دوریت به تاب است امشب

غزل شماره ۱۱: جای جانان است اینجا مایه جانم کجاست؟

غزل شماره ۱۲: بی روی توام ای مه نو خانه خراب

غزل شماره ۱۳: ز رشک سرو قدت، سرو پای در خاک است

غزل شماره ۱۴: گرچه اسباب طرب پیش من امشب نه کم است

غزل شماره ۱۵: هرگز ترحمی به من مبتلات نیست

غزل شماره ۱۶: گرچه اسباب طرب پیش من امشب نه کم است

غزل شماره ۱۷: رو به محراب دو ابرویت عبث کردم عبث

غزل شماره ۱۸: این چه نام است کزو سکه دین یافت رواج

غزل شماره ۱۹: ای شده در دور لعلت تازه ایام مسیح

غزل شماره ۲۰: ای تاب ز آفتاب ربوده ز تاب رخ

غزل شماره ۲۱: کیست این کز نگهی رهزن صد جان باشد

غزل شماره ۲۲: به اکسیر وحیل هر خاک راهی زر نخواهد شد

غزل شماره ۲۳: جانا بیا که بی تو جهان جمله واله شد

غزل شماره ۲۴: سایه این خرگه نیلی کرا مامن بود

غزل شماره ۲۵: جان به استقبال جانان می‌رود

غزل شماره ۲۶: مژده ای یعقوب دل کان یوسف کنعان رسید

غزل شماره ۲۷: سوگند به خالی ز رخت گشته پدید

غزل شماره ۲۸: ای به امید وصالت تلخی هجران لذیذ

غزل شماره ۲۹: ندارد هیچ کس یاری چو یار من همایون فر

غزل شماره ۳۰: روزم از هجران شب دیجور شد بار دگر

غزل شماره ۳۱: دل پراکنده شد از یاد دلارامی باز

غزل شماره ۳۲: بازم افتاد به دل داغ نگاری که مپرس

غزل شماره ۳۳: مرد از هجر روی تو ای نازنین فریاد رس

غزل شماره ۳۴: بنازم نازنینی را که شد از عکس رخسارش

غزل شماره ۳۵: ز شوقت شمع چون پروانه رقاص

غزل شماره ۳۶: ای ز گلزار جهان شمشاد دلجویت غرض

غزل شماره ۳۷: خدایا جز تو ما را نیست حافظ

غزل شماره ۳۸: عمر شد در کار ناهموار بر باد ای دریغ

غزل شماره ۳۹: ای که رویت را بود بر مهر تابان صد شرف

غزل شماره ۴۰: باز شد دل به درون نائره افروز فراق

غزل شماره ۴۱: الا ای جامه صبر از غمت چاک

غزل شماره ۴۲: ای مه و خورشید از رخشنده رخسارت خجل

غزل شماره ۴۳: به چوگان قضا بادا شکسته دست چوگانم

غزل شماره ۴۴: ز سودای خود ار خطی به کلک شوق بنشانم

غزل شماره ۴۵: از بس که ز صهبای هوس بیخود و مستم

غزل شماره ۴۶: عاشق و مست و خراب کیستم؟

غزل شماره ۴۷: چه دولت بود یارب دوش من در خواب می‌دیدم

غزل شماره ۴۸: جانا خدا گواست ز دوریت ققنسم

غزل شماره ۴۹: چون کنی از لعل لب میل شکر ریختن

غزل شماره ۵۰: نشتر فولاد یا مژگان دلدار است این

غزل شماره ۵۱: خسروی دارم که کرده درگه مهمیز او

غزل شماره ۵۲: ای از گل رخسارت خون خورده گل مینو

غزل شماره ۵۳: ای گشته چو مجنونم در عشق تو افسانه

غزل شماره ۵۴: ای زلف تو ماه را نقابی

غزل شماره ۵۵: عزیز اگر ز روی غمگساری

غزل شماره ۵۶: هر دم به گوشم آید از سوز دل صدایی