ز شوقت شمع چون پروانه رقاص
نه تنها شمع، بل کاشانه رقاص
ز بی تابی عشقش منع دل چند؟
کز آتش چون نگردد دانه رقاص
اگر عشقت به کوه آرد شبیخون
جهر از جای چون دیوانه رقاص
تو در دل، دل به زلفت در کشاکش
چو جان از عشق خود جانانه رقاص
ز تمکین شیشه دل تیره گردد
مودب باش و شو طفلانه رقاص
ز سوز عشق خالد چون نرقصد؟
کزو چون خویش شد بیگانه رقاص



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با ردیف «رقاص» نشان میدهد که شوق و آتش عشق همهچیز را به جنبش و رقص درمیآورد: شمع و خانه، دانه بر آتش، و حتی کوه. شاعر بازداشتن دل از بیتابی را بیهوده میداند و به جای وقار و خودداری که دل را تیره میکند، به فروتنی و رقصی کودکانه و بیتکلف فرا میخواند. در پایان، خالد میگوید وقتی بیگانه هم از سوز عشق میرقصد، او چگونه نرقصد.
هوش مصنوعی: از اشتیاق تو شمع مانند پروانه به رقص و جنبش درآمده است؛ و نه تنها شمع، بلکه همهٔ خانه از شوق تو میرقصد.
هوش مصنوعی: تا کی دل را از بیقراری در عشق او باز میداری؟ مگر میشود دانهای که بر آتش افتاده (مانند اسپند) نجهد و نرقصد؟ دلِ عاشق هم در آتش عشق ناچار بیتاب است.
هوش مصنوعی: اگر عشق تو بر کوه شبیخون بزند، کوه هم مانند دیوانهای از جای خود میجهد و به رقص درمیآید.
هوش مصنوعی: تو در دل جای داری و دل در کشمکش با زلف تو گرفتار است؛ همانگونه که جان از عشق میرقصد، معشوق نیز از عشق خود در رقص است.
هوش مصنوعی: خودداری و وقار و خودبینی شیشهٔ دل را تیره میکند؛ پس فروتن و باادب باش و مانند کودکان بیتکلف و بیپروا برقص.
هوش مصنوعی: خالد چگونه از سوز عشق نرقصد، در حالی که از این سوز حتی بیگانه نیز مانند آشنا و خودی به رقص درمیآید؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.