خدایا جز تو ما را نیست حافظ
گدا تا پادشا را کیست حافظ
به محنت خانه غربت شب و روز
غریب بی نوا را کیست حافظ
شب تاریک و بی ره در بیابان
من بی رهنما را کیست حافظ
ز موج قلزم زخار خونخوار
خدا را، ناخدا را کیست حافظ
ز دست اندازی شیطان سرکش
من بی دست و پا را کیست حافظ
نباشد رهنما گر لطف عامش
تو میگو خالدا خود کیست حافظ؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مناجاتی است که در هر بیت با ردیف «کیست حافظ» میپرسد چه کسی جز خدا نگهبان آدمی است. شاعر حال خود را در غربت، در بیابان تاریک، در دریای طوفانی و در برابر وسوسهٔ شیطان نشان میدهد و هر بار نتیجه میگیرد که پناهی جز خدا نیست. در بیت آخر با خطاب به خود (خالد) میگوید که بی لطف عام الهی هیچ نگهبانی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: خدایا، ما جز تو نگهبان و پناهی نداریم؛ از گدا تا پادشاه، چه کسی جز تو نگهدارنده است؟
هوش مصنوعی: در این خانهٔ رنجآور غربت، شب و روز، آدم غریب و بیچیز را چه کسی جز تو نگه میدارد؟
هوش مصنوعی: در شب تاریک و در بیابانی بیراه، منِ بیراهنما را چه کسی جز تو حفظ میکند؟
هوش مصنوعی: از موج دریای پرخروش و خونخوار، به خاطر خدا بگو چه کسی کشتیبان را حفظ میکند؟ یعنی حتی ناخدا هم جز خدا نگهبانی ندارد. «خدا» و «ناخدا» بازی لفظی است.
هوش مصنوعی: در برابر دستدرازی و تعرّض شیطان سرکش، منِ ناتوان و بیدستوپا را چه کسی جز تو نگه میدارد؟
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای خالد، اگر لطف همگانی خداوند راهنما نباشد، تو بگو دیگر چه کسی نگهبان است؟ یعنی هیچکس جز او نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.