بنازم نازنینی را که شد از عکس رخسارش
عیان زینسان گلی صد دل کشد قلاب هر خارش
ز اوراقش دو صد یاقوت رمانی بود در کف
شده هر قطره شبنم بر جبین لولوی شهسوارش
دم از لعلش زدن محض پشیمانی است نادانی
همین کافی است باشد نسبتی با روی دلدارش
شده پیراهن فیروزه اش صد پاره و آری
همیشه بدر کامل با کتان اینست کردارش
چه نقش است اینکه نقاش ازل بنمود در گلشن
هزاران آفرین بر رشحه کلک گهربارش
ز استغنای خوبی با لب صد خنده می آید
به رنگ حور و بوی نافه آهوی تاتارش
نماید چون به بازار لطافت روی، می بینی
زلیخاوش به جان صد یوسف مصری خریدارش
درین موسم زمام اختیار آن کس به کف دارد
که نبود فرق پیش اهل دل با نقش دیوارش
نظر بازی نزیبد خالدا جز با دلارامی
بود پروانهوَش شمع و چو گل بلبل گرفتارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف گلی است که از بازتاب چهرهٔ یار پدید آمده است. شاعر سرخی گلبرگها و شبنم روی آن را با یاقوت و مروارید میسنجد، اما میگوید گل هرگز به پای لب و روی یار نمیرسد. سپس آفریدگار این نقش را میستاید و زیبایی گل را به جایی میرساند که یوسفها خریدارش میشوند. در پایان نتیجه میگیرد که نظربازی تنها با دلبری شایسته است که حتی شمع و گل نیز گرفتار او باشند.
هوش مصنوعی: آفرین بر آن نازنینی که از بازتاب چهرهاش چنین گلی پدید آمد که قلاب هر خارش صد دل را به سوی خود میکشد.
هوش مصنوعی: گلبرگهای این گل مانند صدها یاقوت سرخِ اناری در دست است و هر قطرهٔ شبنم بر پیشانیاش مروارید شاهواری شده است.
هوش مصنوعی: اگر کسی ادعا کند که سرخی این گل با لب لعل یار برابری میکند، از نادانی است و جز پشیمانی نتیجهای ندارد. برای این گل همین بس که اندک نسبتی با روی دلدار دارد.
هوش مصنوعی: جامهٔ فیروزهرنگ این گل، یعنی پوشش سبز غنچه، صد پاره شده است. آری، ماه تمام همیشه با کتان چنین میکند. چهرهٔ گل چون ماه کامل است و پوشش خود را میدرد؛ این اشاره به باور قدیم است که مهتاب کتان را پاره میکند.
هوش مصنوعی: این چه نقشی است که آفریدگار ازلی در گلستان پدید آورده است. هزاران آفرین بر قطرهٔ قلم گوهرافشان او باد.
هوش مصنوعی: این گل از بینیازیِ زیبایی، با لبی پرخنده میآید. رنگش مانند حوریان است و بویش چون بوی نافهٔ آهوی تاتار.
هوش مصنوعی: هنگامی که در بازار لطافت چهره نشان میدهد، میبینی که صد یوسف مصری مانند زلیخا با جان خود خریدار او شدهاند.
هوش مصنوعی: در این فصل گل، تنها کسی اختیار خود را در دست دارد که اهل دل او را با نقش بیجانِ دیوار یکسان بدانند. یعنی فقط آدم بیجان و بیاحساس در برابر این زیبایی خوددار میماند.
هوش مصنوعی: ای خالد، نظربازی فقط با دلبری سزاوار است که شمع مانند پروانه گرفتار او باشد و گل مانند بلبل اسیر او گردد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهانداری که پیروزی است در تیغ جهاندارش
همه آفاق را روزی است از دست گهربارش
همانا اخترِ سَعدست دیدار همایونش
که روز و روزگار ما همایون شد به دیدارش
به طلعت هست خورشیدی که برگیتی همی تابد
[...]
ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش
نبینم جز جفا شغلش ندانم جز جفا کارش
اگرچه با ستمکاران نیامیزند جان و دل
مرا آرام جان آمد سر زلف ستمکارش
نخرد کس بلای جان و زلفین بلا جویش
[...]
تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش
به کام دل همی نوشد می لعل شکر بارش
دلی دارم، مسلمانان، چو زلف یار سودایی
همه در بند آن باشد که گردد گرد رخسارش
چه خوش باشد دل آن لحظه! که در باغ جمال او
[...]
چه دارد در دل آن خواجه که میتابد ز رخسارش
چه خوردست او که میپیچد دو نرگسدان خمارش
چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا
چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش
به کار خویش میرفتم به درویشی خود ناگه
[...]
فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش
که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش
به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او
چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش
به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.