حرف آخر قافیه

شماره ۱: هزاران هزاران دعا و ثنا - ز که‌تر جناب خداوند را

شماره ۲ - در ستایش مجیرالدین گوید: ای مجیرالدین ای بنده قدرت‌ گردون - واین همی دارد از گردون خشنود مرا

شماره ۳: زهی یگانه عالم که کردگار آراست - به لطف طبع عزیزی و فضل مکتسبت

شماره ۴: ثانی سایه یزدان که چو نو خورشید - به کرم ذکر تو در کل جهان منتشر است

شماره ۵ - در ستایش تاج الدین گوید: خدایگان بزرگان شرق تاج الدین - که هر چه وهم نگارد کمال تو آن نیست

شماره ۶: بزرگ آل پیمبر لقب نمی‌گویم - که اسم پاک تو خود افتخار القاب است

شماره ۷: جهان فضل امیر مقرب اکرم - که سحر از پی مدح تو را حلال شده است

شماره ۸ - در ستایش مجیرالدین گوید: ز آستانه مخدوم من مجیرالدین - دو ماه شد که کسم پرسشی نیاورده است

شماره ۹ - در ستایش برهان الدین گوید: برهان دین که مر سپه شرک و کفر را - برهان و حجت تو همه ساله قاهر است

شماره ۱۰: ایا نشیمن اقبال و معدن افضال - که از طراوت تو رونق ارم بشکست

شماره ۱۱ - در ستایش نورالدین گوید: پای مرد امل اهل هنر نورالدین - رحمت دردسر و رنج رهی کمتر هست

شماره ۱۲ - در ستایش مجیرالدین گوید: والا مجیر دولت و دین کاندر این دیار - در باغ بندگیت چو من صد هزار هست

شماره ۱۳ - در ستایش مجیرالدین گوید: مجیر دین پیمبر که هیچ خواهنده - بر آستان تو خاسر نبود و خایب نیست

شماره ۱۴: ای شغل چرخ طاعت تو این چه مدحت است - خود کیست در جهان که چو چرخت مطیع نیست

شماره ۱۵ - در ستایش جمال الدین گوید: جمال دین و هدی پشت خلق و روی زمین - که کار بنده به جاهت بر آسمان می‌رفت

شماره ۱۶: مجلس منتجب الدین که بود با جاهت - خط جور فلک و قصد جهان نارایج

شماره ۱۷ - در ستایش مجیرالدین گوید: زبده گیتی مجیرالدین پناه اهل فضل - ای خداوندی که قدرت پای بر جوزا نهاد

شماره ۱۸ - در ستایش مجدالدین گوید: همواره مجد دولت و دین فخر ملک شاه - مر اهل فضل را به کرم کارساز باد

شماره ۱۹ - در ستایش مجدالدین گوید: خدایگان کریم زمانه مجدالملک - که در مقابل حلم تو کوه که گردد

شماره ۲۰: کریم شرق که بی‌داد پیشه چرخ بلند - به یمن عدل تو آیین داد می‌آرد

شماره ۲۱ - در ستایش بدرالدین گوید: سر اشراف بدرالدین که دائم - بنای مکرمت آباد دارد

شماره ۲۲ - در ستایش علاءالدین گوید: مجلس محترم علاءالدین - بی‌تو دانش خطر نمی‌گیرد

شماره ۲۳: خدایگان شریعت که تا غبار درت - ز جان نیابد فاضل به چشم و سر نرسد

شماره ۲۴ - در ستایش سیف الدین گوید: سعادات ایام را بحث کردم - همه خدمت صدر فخر الورا شد

شماره ۲۵: دلی داشتم فارغ از از اضطراب - ندانم چه افتاد کآشفته شد

شماره ۲۶: ای تاج دین و دولت کز ابر جود تو - هر قطره‌ای هزار چو جیحون همی‌چکد

شماره ۲۷: ای خداوندی که مهر رای و ابر جود تو - بوستان خشک عیش خلق را خرم کند

شماره ۲۸ - در ستایش مجدالدین گوید: ای مجد ملک شاه که رأی رفیع تو - تا ممکن است تقویت ملک و دین کند

شماره ۲۹: اگر به مجلس عالی نمی‌شوم حاضر - نه زآن که بهتر از آن مسکنی تواند بود

شماره ۳۰ - در ستایش رشید الدین گوید: خلاصه فضلای جهان رشیدالدین - که فضل را به مکان تو احترام بود

شماره ۳۱: نظام معالی که اقبال را - به از آستان تو مسند نبود

شماره ۳۲: این بنده کز زبان ثناگوی روز و شب - اندر ثنا و مدحت تو داد می‌دهد

شماره ۳۳ - در ستایش جمال الدین گوید: جمال دین پیمبر که چرخ گردون را - به آستانه تو از علو نیاز آید

شماره ۳۴ - در ستایش سدید الدین گوید: مجلس محترم سدید الدین - از توام نیک غم همی‌آید

شماره ۳۵: ای خداوندی کز تربیت شامل توست - این قدر قیمت و قدری که هنر می‌باید

شماره ۳۶ - در ستایش مجیرالدین گوید: در اشتیاق لقای مجیر دولت و دین - که دست او چو زبان است در مکنون ‌بار

شماره ۳۷ - در ستایش ناصرالدین گوید: ناصرالدین به هر کجا باشی - ایزدت باد حافظ و ناصر

شماره ۳۸: فتاده سایه چتر مبارکت بر تو - چنان که سایه الطاف تو بر اهل هنر

شماره ۳۹ - در ستایش نورالدین گوید: کریم شرق و بزرگ زمانه نورالدین - که شد بنای بزرگی به سعی تو معمور

شماره ۴۰ - در ستایش تاج الدین گوید: تاج دین پیرایه ملک شهنشاه ای فلک - همچو دیگر بندگان در قبضه حکمت اسیر

شماره ۴۱ - در ستایش خویش گوید: آسمان اختر و دانش رضی الدین تو را - هست کمتر ذره خو در پیش خورشید ضمیر

شماره ۴۲ - در ستایش شرف الدین گوید: انیس جان شرف الدین که در زمانه تویی - عزیز خوارنواز و بزرگ خرده‌شناس

شماره ۴۳ - در ستایش مجیرالدین گوید: والا مجیر دولت از این خطه هر زمان - رفتن تو راست لیک مرا می‌فتد گراش

شماره ۴۴ - در ستایش جمال الدین گوید: جمال شریعت بزرگ جهان - که مر چرخ را نشمری جود خویش

شماره ۴۵: زهی ساخته نامه روز بخت - ز صبح لقای تو عنوان خویش

شماره ۴۶ - در ستایش جلال الدین گوید: کریم عرصه مشرق اجل جلال الدین - که شد جناب رفیع تو قبله آفاق

شماره ۴۷ - در ستایش نورالدین گوید: نشانه امل و بحر جود نورالدین - که قاصر است ز کنه جلال او ادراک

شماره ۴۸: ای بدر سپهر کرم و فضل و مروت - ای دست جواد تو شده ضامن آمال

شماره ۴۹: مرافعت که کند قصه من محروم - به بارگاه شهنشاه عالم عادل

شماره ۵۰: سلطان شرع شاه ایمه خدای عرش - داند که در فراق تو در تاب بوده‌ام

شماره ۵۱: جهان فضل امیر مقرب مکرم - که در خزانه جان مهر تو نهان دارم

شماره ۵۲: صدر عالم که به آستانه او - آید از اوج آسمان عارم

شماره ۵۳ - در ستایش نورالدین گوید: خلاصه حسنات زمانه نورالدین - که سایه تو چو خورشید می‌دهد نورم

شماره ۵۴: در شداید صابری بهتر بود لیکن نکرد - در فراق خدمت تو صابری تا من کنم

شماره ۵۵ - در ستایش غیاث الدین گوید: غیاث خلق و شهنشاه دین که برسودم - اگر چه خاک درت را به جان خریده کنم

شماره ۵۶: عماد ممالک نظام معالی - که خلقی ز مهر تو جان‌باز بینم

شماره ۵۷ - در ستایش جمال الدین گوید: پیرایه ‌آفرین جمال الدین - ای خدمت تو نشانه رایم

شماره ۵۸: کمال شریعت بزرگ جهان - منم این که از تو جدا می‌زیم

شماره ۵۹: صدرا اگر ز خدمت تو دور مانده‌ام - والله ز چشم‌زخمی بی‌آن هوس نیم

شماره ۶۰: زهی پیش تو از کمال تحیر - خرد مانده همواره ایدر چه گویم

شماره ۶۱ - در ستایش مجیرالدین گوید: والا مجیر دولت و دین قدر بنده را - از قعر خاک بر شرف آسمان رسان

شماره ۶۲ - در ستایش سیف الدین گوید: زندگانی پادشاه شرع سیف دین حق - باد در عز و شرف تا هست امکان زیستن

شماره ۶۳ - در ستایش سیف الدین گوید: سیف دین ای که خطیب خرد و دانش و عقل - بی‌تو نتواند بر منبر دانش (دعوی) رفتن

شماره ۶۴ - در ستایش زینت‌الدین گوید: مجلس محترم زینت الدین - که تو را می‌سزد سخا کردن

شماره ۶۵: ایا پادشاه شریعت که هست - ز اوصاف تو قاصر افکار من

شماره ۶۶: ای کوکب جلال که هرگز دمی مباد - بر آسمان رفعت و جاه احتراق تو

شماره ۶۷ - در ستایش سیف الدین گوید: خدایگان بزرگان شرق سیف الدین - که هست گرد سمندش عبیر عارض ماه

شماره ۶۸: ای بزرگی که در تن امید - وعده صادق تو از جان به

شماره ۶۹ - در ستایش سیف الدین گوید: خدایگان شریعت بزرگ عرصه شرق - که دست نطق مرا مدحت تو شد یاره

شماره ۷۰: ای سخای تو فزاینده هر کاسه رزق - وای دهان تو گشاینده بربسته گره

شماره ۷۱: بزرگوار جهان پادشاه شرع که هست - ز عقد و بسطت تو هر دو کون یک دانه

شماره ۷۲ - در ستایش رشید الدین گوید: مطابعت که نماید ز روی لطف و کرم - دعای خدمت من مجلس خداوندی

شماره ۷۳ - در ستایش نورالدین گوید: محرم حاجت هر خسته‌دلی نورالدین - ای سخا ساخته از جود تو دست‌افزاری

شماره ۷۴: زهی سرفرازی که با پایگاهت - میسر نشد چرخ را دستیاری

شماره ۷۵ - در ستایش مجیرالدین گوید: والا مجیر دولت و دین باد عمر تو - آموخته ز مکرمتت بی‌کرانگی

شماره ۷۶ - در ستایش طمغاج خان گوید: امیر اجل کبیر موید - که پیرایه ملک صاحب‌قرانی

شماره ۷۷: ایا چشمه عدل و احسان نظر کن - به چشم کرم سوی من گاه گاهی

شماره ۷۸: ای اختیار دولت و دین کز کمال قدر - گر خواهیی قدم ز فلک در گذرایی