ایا نشیمن اقبال و معدن افضال

که از طراوت تو رونق ارم بشکست

ز حسن و نزهت او تیره گشت باغ ارم

ارم که باشد با تو که خلد هم بشکست

عطاردی که نماید به نقش‌بندی سحر

ز صورت تو به خط رفت و پس قلم بشکست

چو عزم صدر جهان بر ثنای فرخ تو

درست شد دل اندوه درد و غم بشکست

خجسته‌ای که ثنای جمیل کرد ضمان

هر آنچه او را بر بذل و بر کرم بکشست