لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

بحثهای مذهبی و اعتقادی و ارجاع توهین‌آمیز نسبت به بزرگان ادیان و همینطور بحثهای قومیتی و توهین به فرهنگها و قومیتها و زبانها از مصادیق حاشیه‌های نامناسب محسوب می‌شوند.

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بگذارید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

  1. دل به خال ابرویت قناعت کرده است—صحیح است

    Comment by سید محسن — مهر ۲۸, ۱۳۹۸ @ ۲:۴۵ ب.ظ

  2. مصرع اول با توجه به وزن شعر اینگونه صحیح میباشد “آشنا منما به گیسوی پریشان شانه را “

    Comment by مرتضی محیر شجاعی — مهر ۳۰, ۱۳۹۸ @ ۱:۴۹ ق.ظ

  3. در مصرع هشتم با توجه به وزن شعر اینگونه صحیح است “شیوه پرسوختن آموختن پروانه را”

    Comment by مرتضی محیر شجاعی — مهر ۳۰, ۱۳۹۸ @ ۱:۵۶ ق.ظ

  4. با عرض معذرت—دل به خال کنج ابرویت قناعت کرده است—کامل و صحیح است

    Comment by سید محسن — آبان ۸, ۱۳۹۸ @ ۱:۱۸ ق.ظ

  5. در مصرع دوم ( آگه از سر دل مکن خلق بیگانه را ) درست تر به نظر می رسد

    Comment by مهرداد — فروردین ۲۲, ۱۳۹۹ @ ۳:۴۷ ب.ظ

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره