لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

بحثهای مذهبی و اعتقادی و ارجاع توهین‌آمیز نسبت به بزرگان ادیان و همینطور بحثهای قومیتی و توهین به فرهنگها و قومیتها و زبانها از مصادیق حاشیه‌های نامناسب محسوب می‌شوند.

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بگذارید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

  1. با سلام. احساس میکنم مصراع آخر شعر به خدا نیست، بلکه خدا است. به شرح ذیل:
    کاقرار نمایی به خدایی خدا

    پاسخ: دوستانی که به دیوان سلمان دسترسی دارند، درستش را اطلاع دهند.

    Comment by احسان — دی ۱۹, ۱۳۸۹ @ ۷:۳۰ ب.ظ

  2. اصلاح شود:
    کاقرار نمایی به خداییِ خدا

    Comment by علیرضا درانی — اردیبهشت ۱۰, ۱۳۹۲ @ ۸:۵۵ ق.ظ

  3. سلام
    با توجه به وزن مصرع اول بیت دوم, همان ” خدایی به خدا ” درست میباشد!
    موفق باشید
    خدانگهدار

    Comment by Nazanin — اردیبهشت ۱۳, ۱۳۹۲ @ ۱۲:۰۰ ب.ظ

  4. به نظرم مصرع آخر
    “کاقرار نمایی”اشتباه و
    “که اقرار نمایی”
    صحیح است.

    Comment by ماریا — اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۲ @ ۳:۳۸ ب.ظ

  5. چه کسی ک… کلفت برای …

    این نظر بی‌ادبانه به این شکل جهت معلق نماندن پاسخ ادیبانه‌ای که بعداً داده شده نگه داشته شد و پاک نشد.

    Comment by الهام — اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۲ @ ۱۰:۱۱ ب.ظ

  6. الهام جان با پوزش باید برای سپوزش به بخش کنیزک و خاتون مولانا مراجعه کنید چند سپارش هم دارم نخست اینکه بجای … بگو نایزه چون فردوسی بکار برده است دوم کمی هم ناروراست تر باشید در این موارد چون از فاش بودگی و برهنگی کار می کاهد و نیز غامی و ضعف نیروی خرد ادم را می پوشانید به هر سو

    Comment by سمیرا — اردیبهشت ۲۶, ۱۳۹۲ @ ۱۲:۱۱ ق.ظ

  7. ای آنکه تو طالب خدایی به خود آ // از خود بطلب، کز تو جدا نیست خدا

    اول به خود آ، چون به خود آیی به خدا // کاقرار نمایی به خدائیِ خدا

    منبع : نسخۀ چاپی منصور مشفق ۱۳۳۶

    Comment by رسته — تیر ۱۱, ۱۳۹۲ @ ۱۱:۴۰ ق.ظ

  8. با سپاس از فروکاست ازرمدارانه پیغام الهام .

    Comment by امین کیخا — تیر ۱۱, ۱۳۹۲ @ ۱۲:۲۴ ب.ظ

  9. خدا ریخت کاهیده خداوند می باشد که پیشتر حاوند بوده است چنانچه به کردی و لری هنوز حاون را به معنای صاحب به کار می بریم . و خداوند معنای فرگان ( original) أش صاحب است .

    Comment by امین کیخا — تیر ۱۱, ۱۳۹۲ @ ۱۲:۲۸ ب.ظ

  10. همین رباعی به عنوان رباعی شماره‌ی ۱ در رباعیات شاه نعمت‌الله ولی آمده است. به دلیل نداشتن آگاهی در این زمینه نمی‌دانم که این رباعی در اصل متعلق به کدام یک از این دو بزرگوار است.

    Comment by آموزگار — دی ۲۵, ۱۳۹۷ @ ۴:۴۶ ب.ظ

  11. با سلام
    با توجه به مبانی توحیدصمدی قرآنی یاهمان وحدت شخصی وجود مصراع آخر شعر کاملا درست هست .(در توحید عددی که حق را جدای از خلق میدانند باید” به” حذف شود)
    آنان که طلبکار خدائید خدائید……بیرون زشما نیست شمائید شمائید
    این همه کثرت بی حد که ازاین سو بینی….یک تجلی است از آن سو بشمار آمده است
    همه جا جلوه مستانه ی جانانه ی اوست….حیف بر مردمک دیده غبار آمده است

    Comment by مجید — آذر ۲۲, ۱۳۹۸ @ ۱۱:۱۲ ق.ظ

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره