لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

بحثهای مذهبی و اعتقادی و ارجاع توهین‌آمیز نسبت به بزرگان ادیان و همینطور بحثهای قومیتی و توهین به فرهنگها و قومیتها و زبانها از مصادیق حاشیه‌های نامناسب محسوب می‌شوند.

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بگذارید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

  1. بیت ششم؛ مصرع دوم:
    غلط: مقناطیس
    درست: مغناطیس

    پاسخ: با تشکر، گویا به هر دو صورت نوشته می‌شده، در هر صورت مطابق پیشنهاد شما و جهت تسهیل جستجو، در این مورد و ۱۳ مورد دیگر موجود در گنجور «مقناطیس» با «مغناطیس» جایگزین شد.

    Comment by طربستان — آبان ۱۴, ۱۳۸۸ @ ۱:۰۶ ق.ظ

  2. بیتهایی از این غزل زیبا را استاد تاج اصفهانی در گوشه اصفهان با همراهی تار استاد جلیل شهناز به زیبایی اجرا کرده که شنیدنش خالی از لطف نیست.

    Comment by محسن — خرداد ۲۹, ۱۳۹۴ @ ۳:۲۸ ب.ظ

  3. درنسخه چاپ سنگی که من دارم اینطور ضبط شده است:
    “بعد از این با کس نماند دل که گر خود آهنست”
    بجای
    “دل نماند بعد از این با کس که گر خود آهنست”

    Comment by عباس مشرف رضوی — اردیبهشت ۱۶, ۱۳۹۹ @ ۱۰:۳۸ ب.ظ

  4. تفاوت در ضبط:
    “ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد”
    به
    “ترسم از تنهایی احوالش به رسوایی کشد”

    احوال + ش = احوال دل
    شاعر در وصف دلش می گوید… (تعبیر آشنای “احوال دل رسوا”) و برای دلش دلسوزی می کند نه برای خودش.

    استدلال کافی: شاعر از رسوایی (برای خود) نمی ترسد. شاهد بیت دیگری است دقیقا با همین مصرع اول:
    تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد -
    ترس تنهاییست، ورنه بیم رسواییم نیست (رجوع به غزل ۱۲۱ با مطلع “با فراقت چند سازم برگ تنهاییم نیست - دستگاه صبر و پایاب شکیباییم نیست”؛بیت دوم) که شاعر به صراحت می گوید و یادآوری می کند که از رسوایی - برای خودش - ترس ندارد و -دراینجا و در این بیت- تنها دلسوز دلش است)

    Comment by عباس مشرف رضوی — اردیبهشت ۱۶, ۱۳۹۹ @ ۱۰:۵۹ ب.ظ

  5. البته مصرع دوم بیت دوم رو استاد جلال تاج اصفهانی اینطور خوندند

    غافلی باید که پای اندر شکیبایی کشد

    Comment by محمد حمیدی اصفهانی — مرداد ۱۲, ۱۳۹۹ @ ۵:۱۰ ب.ظ

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره