لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

بحثهای مذهبی و اعتقادی و ارجاع توهین‌آمیز نسبت به بزرگان ادیان و همینطور بحثهای قومیتی و توهین به فرهنگها و قومیتها و زبانها از مصادیق حاشیه‌های نامناسب محسوب می‌شوند.

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بگذارید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

  1. وزن این غزل مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن است که به اشتباه مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن ذکر شده به همین ترتیب بحر آن مجتث مثمن مخبون میباشد.

    Comment by Anonymous — فروردین ۱۰, ۱۳۹۱ @ ۱۲:۲۴ ب.ظ

  2. و رهیافتی دیگر بر یکی از ابیات حضرت بیدل:

    فـلـک چوسبحه درین خشکسال قحط مروت
    بــه پــای ریـشـه دوانـیـد تـخـم خـرمـن مـا را

    قبل از اینکه به کشف زیبایی که در این بیت است بپردازم به چند اشاره حضرت بیدل در ارتباط با سبحه و دویدن دانه های آن اشاره می کنم .

    حضرت بیدل حرکت مداوم دانه ها ی تسیبح را به دویدنهای آنها برای رسیدن به مقصود تشبیه می کند به این بیت در این رابطه توجه کنید:

    چـون سـبـحـه ایـنقدر به چه امید می‌دود

    دل در رکــاب اشــک چــکــیــدن خـرام مـا

    و در بیتی دیگرعلاوه بر اینکه اشاره به دویدن دا نه های تسبیح دارند با قرین کردن دانه و ریشه پرده از راز نهفته در بیت مورد نظرما بر می دارند

    بر دوش آه محمل دل بسته است شوق

    چون سبحه می‌دود به سر ریشه دانه‌ام

    حضرت بیدل دربیت مورد نظر ما می فرمایند:

    فـلـک چوسبحه درین خشکسال قحط مروت

    بــه پــای ریـشـه دوانـیـد تـخـم خـرمـن مـا را

    همانطور که می دانیم اولین عضوی که از دانه پس از رویش بیرون می آید ریشه است حضرت بیدل ریشه های بیرون آمده از دانه را تشبیه به پاهای دانه می کند …….

    به این عکس توجه کنید که چقدر ریشه های برون آمده از بذر شبیه پا می باشند:

    http://courses.cropsci.ncsu.edu/cs414/cs414_web/CH_1_2005_files/image008.jpg

    ریشه دواندن بذر اصطلاحی است که حتی امروزه در علم کشاورزی به حرکت ریشه و نفوذ آن در خاک برای جذب آب و مواد غذایی اطلاق می شود

    حضرت بیدل می فرمایند در خشکسالی ای که وجود دارد دانه های(تخم های) خرمن ما در پی آب با پای ریشه و به امید رسیدن به مقصود در حال دویدن و تکاپو می باشند همچون دانه های تسبیح که دائم در حاال حرکتند
    ذکر این نکته ضروریست که نخی که ار بین دانه های تسبیح رد می شود معمولا به صورت ریشه ریشه است از این نظر شباهتی ست بین دا نه ی گیاه که با پای ریشه گام به سوی مقصود بر می دارد و دانه ی تسبیح که بر محمل نخی (ریشه ریشه) مدام در حال حرکت است.

    معنی روان بیت:

    روزگار در این خشکسالیی که وجود دارد تخم و دانه ی خرمن ما را با پاهای ریشه وادار به دویدن( به دنبال آب )کرد همچون دانه های تسبیح که مدام در حال دوبدن می باشند

    رضا کرمی فروردین ۱۳۹۰

    Comment by رضا کرمی — تیر ۱۰, ۱۳۹۱ @ ۱۰:۰۳ ب.ظ

  3. به نظر من ، نظر محترم ” ناشناس ” درست است ، وزن این غزل ” مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن ” است . با درود !

    Comment by عبدالرزاق اختری — آذر ۲۴, ۱۳۹۵ @ ۱۲:۱۱ ق.ظ

  4. به نظر من ، نظر محترم ناشناس درست است ، وزن این غزل ” مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن ” است . با درود !

    Comment by عبدالرزاق اختری — آذر ۲۴, ۱۳۹۵ @ ۱۲:۱۸ ق.ظ

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره