لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

بحثهای مذهبی و اعتقادی و ارجاع توهین‌آمیز نسبت به بزرگان ادیان و همینطور بحثهای قومیتی و توهین به فرهنگها و قومیتها و زبانها از مصادیق حاشیه‌های نامناسب محسوب می‌شوند.

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بگذارید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

  1. با سلام.

    این بیت آخرش

    آنچه جگر سوزه بود باز جگر سازه شود.

    آنچه به صورت آنچ نوشته شده است.

    با تشکر

    Comment by نیما مالکی — آبان ۲۱, ۱۳۸۹ @ ۸:۳۶ ب.ظ

  2. با سلام.
    در بیت سوم “هر کی شدت حلقه ی در” نادرست است. صحیح آن به صورت زیر است:
    هر که شدت حلقه ی در زود برد حقه ی زر..

    از سایت عالی تان سپاسگذارم

    پاسخ: با تشکر، این نحوهٔ نوشتن «که» به صورت «کی» در قدیم مرسوم بوده. جایگزین کردیم مطابق پیشنهادتان.

    Comment by طناز قدرتی — دی ۲۴, ۱۳۸۹ @ ۱۱:۴۰ ق.ظ

  3. با درود و سپاس فراوان
    در بیت سوم ” هرکی شدت…” مطابق با نسخه چاپی است.
    (دیوان شمس،انتشارات امیرکبیر،سال ۱۳۴۱)

    Comment by نگین شکروی — دی ۲۴, ۱۳۸۹ @ ۱۰:۱۵ ب.ظ

  4. با سلام و تشکر از سایت خوبتون.

    اگر در نوشتن اشعار نشانه گذاری رعایت می شد خیلی بهتر بود هم در شیوه خواندن هم در درک معانی.
    بازم ممنون

    Comment by مرجان — خرداد ۲۷, ۱۳۹۳ @ ۱۰:۴۷ ب.ظ

  5. در پاسخ به خانم مرجان:
    درست است که نقطه گذاری خواندن و معنی کردن شعر را راحت میکند ولی در شعر سنتی فارسی نباید دست برد.. در بسیاری موارد نقطه گذاری ایهامات (یا چند معانیی موازی داشتن) شعر را از بین می برد و حال آنکه شاعر قصد داشته است که شعر ش دو پهلو یا چند بهلو باشد. دیگر اینکه حتی اگر شاعر قصد نداشته است که دو پهلو سخن بگوید باز هم اشکالی ندارد که خواننده احتیار داشته باشد که شعر را دو پهلو تلقی کند. و یک معنی آآنرا تاکید کند یا نکند. شعر سنتی فارسی متعلق به فرهنگ فارسی زبانان است نه شاعر اصلی شعر. در فرهنگ مردم گاه شعر معانیی پیدا می کند که الزاما در ذهن شاعر نبوده است و این در یک فرهنگ و زبان زنده هیج اشکالی ندارد - ولی اگر شعر به زبان سانسکریت یا لاتین (که زبانهای مرده هستند) باشد دیگر این حرف صادق نیست (یعنی خواننده احتیاراتش در مودر شعر باید محدود شود به قصد شاعر).

    Comment by مرتضی قمشه ای — آبان ۲۹, ۱۳۹۳ @ ۱۲:۱۶ ب.ظ

  6. بیت پنجم، “بی تو اگر سرخ شود” بهتر نیست؟

    Comment by Anonymous — بهمن ۸, ۱۳۹۳ @ ۹:۵۴ ب.ظ

  7. آب چه دانست که او گوهر گوینده شود
    خاک چه دانست که او غمزه غمازه شود

    لطفن معنی بیت را میخواهم

    Comment by شریفیان — بهمن ۸, ۱۳۹۴ @ ۹:۵۷ ب.ظ

  8. در جواب ناشناس
    آب چه دانست که او گوهر گوینده شود
    خاک چه دانست که او غمزه غمازه شود

    اشاره به انسان دارد که از خاک و آب ( گل) آفریده شده و به مدد غمزه الهی گوینده شده و زیبائی و جلال پیدا می کند. اشاره دارد که این باور کردنی نیست

    Comment by عباس — بهمن ۱۶, ۱۳۹۴ @ ۶:۴۹ ق.ظ

  9. لطفا راهنمایی بفرمائید تفسیر و معانی ابیات را از کچا می توانم داشته باشم
    ممنون از سایت خوبتان

    Comment by علی — اسفند ۱۴, ۱۳۹۴ @ ۱۲:۴۷ ب.ظ

  10. معنى ابیات
    حال سخن تازه اى بگو تادنیا وآخرت تازه شود،سخنى که ازمحدوده ى جهان هم فراتر رود ونامحدود گردد.
    بدبخت کسى که از سخن تو(آیات الهى)تأثیرنپذیرد،چنین کسى مجبور است منافقانه خودرا موافق سخن تونشاندهد وگرنه رسواخواهدشد(مردم مى فهمند که کافراست).
    هرکس به درگاه تو مدام منتظر بماندبه گنج معرفت دست مى یابدبلکه وقتى درمعرفت به رویش بازشدمحرم اسرارالهى هم مى شود.
    (بایدامیدواربودچنانکه)آب باورنمى کرد روزى به انسان تبدیل شودوسخن بگویدوخاک نمى دانست که روزى بیان کننده ونشان دهنده ى اسرار وآیات الهى خواهدشد(اشاره به سربرآوردن گیاهان از خاک داردواین که خاک همه ى موجودات را دردل خود پنهان مى کندوسپس به حکم الهى آن هارا آشکارخواهد کرد).
    هیچ کس بدون تأیید توبه خوشبختى وسرافرازی نمى رسداگربدون تأیید تو کسى خودش راسرافرازنشان داد شبیه پیرزنى است که بخواهد باسرخاب خودش راجوان نشان دهد.
    خبرخوش تو کوه رابه حرکت وامیدارد دلیلش زادن شتر حضرت صالح ازدل کوه است.
    تو(اى مولانا)اکنون خاموش باش وازاسرار سخنى نگو هرچندرازدارى دشواراست اما همین تحمل این دشوارى سبب آسانى کارت خواهدشد.

    Comment by حسن رضایى — اسفند ۱۶, ۱۳۹۴ @ ۸:۱۴ ق.ظ

  11. این غزل رو استاد ناظری در کاست سخن تازه اجرا کرده که به دوستان پیشنهاد میکنم حتما گوش بکنن

    Comment by بیداد — دی ۲۱, ۱۳۹۵ @ ۲:۱۱ ق.ظ

  12. https://www.aparat.com/v/kBDaU
    باسلام این غزل توسط استاد دکتر حاجی بلند شرح شده است که دوستان میتوانند درلینک ذیل انرا مشاهد ه کنند

    https://www.aparat.com/v/kBDaU

    Comment by محمد — آبان ۱۷, ۱۳۹۷ @ ۱۱:۱۵ ب.ظ

  13. https://www.aparat.com/v/kBDaU

    باسلام این غزل توسط استاد حاجی بلند شرح شده است که دوستان میتوانند درلینک بالا انرا مشهده کنند

    Comment by محمد — آبان ۱۷, ۱۳۹۷ @ ۱۱:۲۱ ب.ظ

  14. باسلام وپوزش ازدوستان لینک غزل ۵۴۶ بقرار ذیل است

    Comment by محمد — آبان ۱۷, ۱۳۹۷ @ ۱۱:۳۶ ب.ظ

  15. باسلام وپوزش از دوستان لینک غزل ۵۴۶ بقرار ذیل است
    https://www.aparat.com/v/B6nwW

    Comment by محمد — آبان ۱۷, ۱۳۹۷ @ ۱۱:۳۸ ب.ظ

  16. این غزل دارای مطلع بسیار زیبائی است
    دو جهان نزد جلال دین جهان پیدا و جهان نهان است یا جهان غیب و جهان آشکار
    جلال دین عقیده دارد که جهان آشکار دائماً از جهان پنهان می‌‌روید و آفریده می‌‌شود و به آن باز می‌‌گردد
    و این گونه نوی همیشه در کار است که آنرا به بهار تشبیه می‌‌کند که از غیب می‌‌آید و شکوفه آن در هستی‌ آشکار می‌‌شود و خرمی و نوی همراه می‌‌آورد
    سخن نیز از دنیای غیب می‌‌آید و مستی آن باعث نوی و بزرگی انسان است
    اگر سخن نباشد این نوی نیز از کار می‌‌افتد و معنی‌ خود را از دست می‌‌دهد و جهان همواره اسیر حد و مرز‌های بسته خود است که از شش جهت آنرا در خود گرفته است
    سخن سوی دیگری به جهان می‌‌دهد که با این شش سو متفاوت است و آن سوی درون و معنی‌ است که نوی جهان از آنجا می‌‌آید و عارف راز ورز و راز شناس است که راز‌های نو به هستی‌ می‌‌بخشد و خود نیز با سخن نو هر بار این راز‌ها را آشکار می‌‌سازد بدون سخن هستی‌ خالی‌ از راز است

    Comment by همایون — آذر ۲۳, ۱۳۹۷ @ ۴:۲۲ ق.ظ

  17. این غزل با صدای بهرام گودرزی خوانده شده و بسیار زیباس

    Comment by نوری — مهر ۴, ۱۳۹۸ @ ۱۱:۴۶ ب.ظ

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره