1. غلامحسین یوسفی در کتاب «فرخی سیستانی» به نقل از دیوان فرخی چاپ دبیرسیاقی ابیات ابتدایی این قصیده را با چند اختلاف نقل کرده. از آن جمله:
    الف) به جای «پیلگون» در اولین مصرع قصیده «قیرگون» آورده.
    ب) به جای «رای» در بیت اول «رأی» آورده.
    ج) به جای «مغبر» در بیت دهم «مغیر» آورده. البته اولین شاهد کلمه‏ی مغبر در لغتنامه‏ی دهخدا همین بیت است. ضمن آن که نظر به این که من این قصیده را سالها پیش از روی کتاب چاپی رونویسی کرده‏ام، ممکن است این مورد آخر حاصل از این بوده باشد که من کلمه را غلط چاپی تشخیص داده و به ظن خودم تصحیح کرده‏ام.

    از این قصیده‏ی فرخی شاعران زیادی استقبال کرده‏اند (منبع همان کتاب) که از آن جمله‏اند:
    الف) امیرالشعرا محمد معزی نیشابوری:
    بر آمد ساجگون ابری ز روی ساجگون دریا
    بخار مرکز خاکی نقاب قبه‏ی خضرا
    ب) سنایی غزنوی در قصیده‏ای که با مصرع «مکن در جسم و جان منزل، که این دون است و آن والا» می‏شود (این قصیده) و مصرع دوم بیت ۵۸ آن عیناً نقل از فرخی است.
    ج) میرزا حبیب قاآنی (۱۲۷۰-۱۲۲۳ ه.ق) در قصیده‏ای در مدح امام رضا (ع) با این مطلع:
    به گردون تیره ابری بامدادان بر شد از دریا
    جواهر خیز و گوهرریز و گوهربیز و گوهرزا
    د) شمس الشعرا میرزا محمدعلی خان سروش اصفهانی (۱۲۸۵-۱۲۲۸ ه.ق) در قصیده‏ای در مدح امیرمؤمنان (ع) با این مطلع:
    دو ابر بانگ‏زن گشت از دو سوی آسمان پیدا
    به هم ناگاه پیوستند و بر شد از دو سو غوغا

    Comment by حمیدرضا — اردیبهشت ۱۱, ۱۳۸۸ @ ۱:۲۳ ب.ظ

  2. اندروا یعنی معلق و اویزان و واژه ای بیتاست

    Comment by امین کیخا — فروردین ۲۲, ۱۳۹۲ @ ۱۲:۴۸ ب.ظ

  3. با تمام نیکروزی که از دیدن سروده های سده چهارمی به من دست میدهد و هر چند استادی و چیردستی ازادگان را روی و ریا بدتر زهر است بماناد فردوسی پاک زاد که رحمت بران تربت پاک باد

    Comment by امین کیخا — فروردین ۲۲, ۱۳۹۲ @ ۱۲:۵۴ ب.ظ

  4. طبق گفتۀ جناب آقای محمدرضا احمدی همراه گرامی گنجور قصیدۀ ذیل منسوب به فرخی سیستانی است و در سایت گنجور نیامده:
    ای ابـر بـهـمـنـی نـه بـه چـشـم مـن انـدری تــن زن زمـانـکـی و بــیـاســای و کــم گـری
    ایـن روز و شـب گـریـسـتـن زار وار چـیـسـت نه چـون منی غریب و غم عـشـق بـرسـری
    بــر حــال مـن گـری کـه بــبــایـد گـریـسـتــن بـــر عـــاشـــق غـــریــب زیـــار و زدل بـــری
    ای وای وانـدهـا !غــم عــشــقـا! غــریـبــیـا! مـن زیـن تـوانـگـرم کـه مـبـادا یـن تـوانـگـری
    یـاری گــزیـدم از هـمــه گــیـتــی پــری نــژاد زان شـد نهان ز چـشم من امروز چـون پـری
    لشـکر بـرفـت و آن بـت لشـکر شـکن بـرفـت هرگـز مبـاد کـس کـه دهد دل بـه لـشـکـری
    ای چـشـم تــا بــرفـت بــت مـن ز پــیـش تـو صـد پــیـرهـن ز خـون تــو کـردم مـعـصـفـری
    تاجی شده ست روی من از بس که تو بر او یـاقـوت سـرخ پـاشـی و بـیـجـاده گـسـتـری
    چـون لـالـه سـرخ گـشـت رخ مـن ز خـون تـو زان پــس کـه زرد بــودچــو دیـنـار جــعـفـری
    خـونخواره گشتـی و نشکیبـی همی ز خون آهستـه خـور که خـون دل من همی خـوری
    آن خـونکـه تـو همیخـوری از دل همی چـکـد دل غـافـلـســت و تــوبــه هـلـاک دل انـدری
    ای دل تــو نـیـز مـسـتــحـق صـد عـقـوبــتـی گر غمخوری سزدکه به غم هم تو در خوری
    هـر روز خـویـشـتـن بــه بــلـایـی در افـکـنـی آنــگـــه مــرا مــلـــامـــت و پـــرخـــاش آوری
    تـودرد وغـم همی خـوری و چـشـم خـون تـو ویـن زان بــود کــه عــاقــبــت کــارنـنــگــری
    در آب دیــده گــاه شـــنــاور چـــو مــاهــیــی گـه در مـیـان آتــش غــم چــون ســمـنـدری
    ای دل تــو قـد خـویـش نـدانـی هـمـی مـگـر تـــو دفـــتـــر مـــدایــح شـــاه مـــظـــفـــری
    شـاه جــهـان مـحــمـد مـحــمـود کـز خــدای هـرفـضـل یـافـتـه سـت بــرون از پــیـمـبــری
    اورا ســـزد امـــیــری و اورا ســـزد شـــهــی او را ســـزد بـــزرگـــی و اورا ســـزد ســـری
    گـر مـنـظـری ســتــوده بــود شــاه مـنـظـری ور مــخــبــری گــزیـده بــودمــیـر مــخــبــری
    او را نــظــیــر نــبـــود در نــیــک مــخـــبـــری اورا شــبــیــه نــبـــود در نــیــک مــنــظــری
    هـر کـس کـزو حـدیث نـیوشـد بـه گـوش دل گــفــتــار او درســت شــود لــفــظ او حــری
    انــدر عــرب در عــربــی گــویــی او گــشــاد واوبـــــاز کـــــرد پـــــارســـــیــــان را در دری
    جــایـی کـه او حــدیـث کـنـد تــو نـظـاره کـن تـا لـفـظ او بـه نکـتـه کـنی نکـتـه بـشـمـری
    هــنــگـــام مـــدح او دل مـــدحـــتـــگـــران او از بـــیــم نــقــد او بـــهــراســد ز شــاعــری
    نـقـدی کـنـد درسـت و درو هـیـچ عـیـب نـی کــان نـقــدرا وفــا نـکـنـد شــعــر بــحــتــری
    هـر عــلـم را تــمـام کـتــابــیـســت در دلـش آری بــه جــاهـلــی نـتــوان کــرد مــهـتــری
    کهتـر کسی که بـنده او بـاشد او شهیسـت کـو را هـمـی سـجــود کـنـد چـرخ چـنـبــری
    ای خـسروی که تـخـت تـرا چـرخ همبـرسـت تـوبــا بـلـنـد چـشـمـه خـورشـیـد هـمـبــری
    بـــا خــاطــر عــطــاردی و بـــا جـــمــال مــاه بــا فــر آفــتــابــی و بــا ســعــد مـشــتــری
    دیــدار فـــرخ تـــو گـــواهــی هــمـــی دهــد پـیوسـتـه خـلق را که تـو چـون فـرخ اخـتـری
    ای مـیـر بــاش تــا تــو بــبــیـنـی کــه روزگـار چـون اسـتـاد خـواهـد پـیـشـت بــه چـاکـری
    بـسـیـار مـانـده نـیـسـت کـه بـدهـد تـرا پـدر آن چـیـز کـز جـهـان تـوبــدان چـیـز در خـوری
    افـسـربـه دسـت خـویش پـدر بـرسـرت نـهـد وین آن نـشـان بـود کـه تـو زیـبـای افـسـری
    شـاهی دهـد تـرا کـه بـور زی همـی شـهی دیـگـر کــه پــادشــاه وش وشــاه مـنـظــری
    هر چـیز کـان ز آلت شـاهی و خـسـرویسـت آنــرا هــمــی بــه جــان گــرامــی بــپــروری
    تـــدبـــیــر مــلــک را و بـــســـیــج نــبـــرد را بــرتــر ز بــهـمــنـی و فــزون از ســکــنـدری
    در خــواب جــنــگ بــیـنـی و از آرزوی جــنـگ ویــــن از مـــــبـــــارزی بـــــود و ازدلـــــاوری
    چـون روز جـنـگ بــاشـد جـز پــیـل نـفـکـنـی چـون روز صـیـد بـاشـد جـز شـیـر نـشـکـری
    روز نـــبــــرد تـــو نـــکـــنـــد دشـــمـــن تـــرا بـــانــاوک تـــو مــغــفــر پـــولــاد مــغــفــری
    نـامـت نـوشـتـه نـیـسـت کـجـا نـام بــد بــود وانـجــا کــه نــام نـیـک بــود صــدر دفــتــری
    نـام نـکــو هـمــی خــری و زر هـمــی دهـی بــهـتــرز گـوهـر آنـچـه هـمـی تــو بــزرخـری
    خــرج تـــراوفــا نــکــنــد دخــل تـــو کــه تـــو افـزون دهـی زدخــل، فـری خــوی تــو فـری
    خـورشـید را سـخـی چـو تـو دانـنـد مـردمـان خـــورشــد بـــا تـــو کــرد نــیــارد بـــرابـــری
    تــو زر دهـی بــه زایـر و خــورشــیـد زرکــنــد چـــون نـــام زر دهــی نــبـــود نــام زرگـــری
    خـورشـیـد زرخـویـش بـه کـوهـی درون نـهـد کـز دور چــشــم او بــشــکـوهـد ز مـنـکــری
    وز دوســـتـــی زر کــه بـــنــزدیــک تـــو بـــود گــاهــیــش دایــگــی کـــنــدو گــاه مــادری
    تــوزر خــویــش خــوار بــدیـن و بــدان دهــی ایــنــســـت رادی ای مــلــک راد گـــوهــری
    زبـس کـه زر سـرخ بـبـخـشـی همـه جـهـان تـهـمـت هـمـی زنـنـد کـه تــو دشـمـن زری
    نی نی که تـو ز خواسته شیرین تـرین دهی وان کـو جـز این دهد دگـرسـت و تـو دیگـری
    تــاچــون کـه از مـنـیـر رازی بــرهـنـه گـشـت انـدر شـود درخــت بــه دیـبــای شـشـتــری
    تـا چون بـه دشت لاله درخشد بـسان شمع در بـــاغ چــون چــراغ بـــتــابـــد گــل طــری
    دلشـاد بـاشـد و کـام روا بـاش و شـاه بـاش بـا چـشـم همـچـو نرگـس و بـازلـف عـنبـری
    آراسـتــه سـرای تــو هـمـچــون بــهـار چـیـن از رومــیــان چــابـــک و تــرکــان ســعــتــری
    فـرخـنـده بــاد بـر تـو سـده تـا چـنـیـن سـده مــاهـی هــزار جــشــن گــزاری و بــگــذری

    Comment by حمیدرضا — آبان ۲۱, ۱۳۹۲ @ ۱۰:۲۷ ق.ظ

لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بنویسید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره