لطفاً توجه داشته باشید که حاشیه‌ها برای ثبت نظرات شما راجع به همین شعر در نظر گرفته شده‌اند. در صورتی که در متن ثبت شده‌ی شعر در گنجور غلط املایی مشاهده کردید، یا با مقابله با نسخه‌ی چاپی در دسترستان اشتباهاتی یافتید، در مورد این شعر نظر یا احساس خاصی دارید یا مطلب خاصی در مورد آن می‌دانید یا دوست دارید درباره‌ی آن از دیگران چیزی بپرسید یک حاشیه برای آن بنویسید. لطفاً از درج مطالب غیرمرتبط با متن این شعر خاص خودداری فرمایید و حتی‌الامکان سعی کنید متن حاشیه‌ی خود را با حروف فارسی درج کنید (حاشیه‌ها بازبینی خواهند شد و موارد غیرمرتبط و ناقض این نکات حذف می‌شوند).

بحثهای مذهبی و اعتقادی و ارجاع توهین‌آمیز نسبت به بزرگان ادیان و همینطور بحثهای قومیتی و توهین به فرهنگها و قومیتها و زبانها از مصادیق حاشیه‌های نامناسب محسوب می‌شوند.

لطفاً در صورتی که اشتباهات را با استناد به نسخه‌های چاپی گزارش می‌کنید این مسئله را (حتی‌الامکان با ذکر نام مصحح) ذکر نمایید تا بتوانیم بین پیشنهادهای تصحیحی حدسی حاشیه‌گذاران و پیشنهادهای مستند تمایز قایل شویم.

حاشیه بگذارید

* ورود نام و پست الکترونیکی اجباری است، پست الکترونیکی نشان داده نمی‌شود.

  1. بیت هفتم به این شکل صحیح است:

    تا بو که بویی از تو بیابد دلم چو جان
    بیرون شد از زمان و مکان از که جویمت؟

    Comment by داریوش گودرزى — دی ۲۴, ۱۳۹۵ @ ۱۱:۲۴ ب.ظ

  2. مصراع دوم از بیت دوم باید اصلاح شود:
    نایافت یافت می نشود

    Comment by علی وکیلی — مرداد ۸, ۱۳۹۸ @ ۱۰:۱۴ ق.ظ

  3. با پوزش، دیدگاه قبلی خود را ویرایش می کنم. فقط کلمه اول مصراع دوم نیاز به تصحیح دارد:

    نایافت یافت می نتوان، از که جویمت

    منظور فقط “نایافت” در ابتدای مصراع بود که در اکثر صفحات اینترنتی “تا یافت” درج شده است که معنی نمی دهد.

    Comment by علی وکیلی — مرداد ۸, ۱۳۹۸ @ ۱۰:۲۳ ق.ظ

  4. با سلام،

    فرمایش داریوش و علی عزیز کاملا صحیح است. مورد اول اصلاح وزن شعر و مورد دوم اصلاح مفهوم آن است. من در دوران جوانی این غزل را در محضر یکی از محققین ادبیات فارسی و از نسخه قدیمی ایشان که برای غلط گیری یک دیوان عطار قبل از چاب به ایشان ارجاع شده بود شنیدم.
    اضافه بر موارد اشاره شده توسط دوستان، بیت ششم نیز بدین صورت بود:

    در بحر بی نهایت عشقت چو قطره ای،
    گم شد نشان من، به نشان از که جویمت.

    در واقع عطار به گم شدن خویش در دریای عشقِ آن بی نشان محض اشاره میکند. بدیهی است که ماه جایگاهی برای گم شدن در دریای عشق ندارد و این مرتبت انسان است که عاشق باشد و نشان خویش را چون قطره ای در دریای عشق گم کند.

    Comment by اسد — اسفند ۲۲, ۱۳۹۸ @ ۱۲:۲۰ ق.ظ

خوراک حاشیه‌های این شعر را با این نشانی به خبرخوان خود اضافه کنید.

بستن پنجره