حرف آخر قافیه

شماره ۱: به خدایی که از میان دو حرف - هفت چرخ و چهار طبع انگیخت

شماره ۲: در حضرت جاه اوست گردون - زآنچشم فکنده بر زمین است

شماره ۳: به چوب رو چه زنی بنده‌ای که در پیشت - به هر فن از همه اقران خود گزین بوده است

شماره ۴: به خدایی که بر درخت سخن - نام او ابتدای هر برگ است

شماره ۵: زحمت من ز حد حصر گذشت - آه با طبع چون منت چون است

شماره ۶: بنمای دل کز آتش عشقت کباب نیست - بنمای جان کز آتش هجران خراب نیست

شماره ۷: دفع شب ضلالت و بیداد را جهان - یک شمع چون ضمیر تو در نه لگن نداشت

شماره ۸: دل وصالش به شکیبایی یافت - روز وصل از شب تنهایی یافت

شماره ۹: ای خاص و عام عالم ادرار خوار جودت - من خاصم و ندارم ادرار جود عامت

شماره ۱۰: به خدایی که ملکش از تعظیم - در خم آسمان نمی‌گنجد

شماره ۱۱: گر این سرگشته زیر و زبر فیروزه گون طارم - به کردار خودم سرگشته و زیر و زبر دارد

شماره ۱۲: طایر میمون عالم را که نامش بخت توست - سدره و طوبی به رغبت شاخساری کرده‌اند

شماره ۱۳: در موقفی که شیردلان در فراق تیر - چون عاشقان زار کمان با انین کنند

شماره ۱۴: ای دوست چنانی که تو را یار توان بود - غم‌های تو را با تو خریدار توان بود

شماره ۱۵: نیک باشد که بنده از در شاه - دست در دست شاه داده رود

شماره ۱۶: سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف - این هفت قبه را که به شش روز برکشید

شماره ۱۷: شب تاریک و من زاندیشه تو - چو نفط‌اندود مرغی پیش آذر

شماره ۱۸: صافی میی که تیره می اندر شعاع او - گردد به چشم کور پی مور آشکار

شماره ۱۹: صدرا ز آفت فلک دون گریخته است - در خدمت تو بنده مادح به زینهار

شماره ۲۰: پدرش گر به نانش دست برد - بشکند خورد ناخنان پدر

شماره ۲۱: ای بر بساط شعبده ملک‌پروری - نه چرخ مهروش به کف پای تو اسیر

شماره ۲۲: یک زبان دارم و صد شکر تو در یک محفل - علم الله که چنین است حقیقت نه مجاز

شماره ۲۳: هر که را مال هست و عقلش نیست - روزی آن مال مالشی دهدش

شماره ۲۴: در بهشتیم با رخت می‌خواه - زآن که می نیست در بهشت حرام

شماره ۲۵: شاها سعادت ابدی سوی من شتافت - تا سوی درگه تو به خدمت شتافتم

شماره ۲۶: محیط کفا ابر سروران به هر موضع - به یاد نامه تو گردنی برافرازم

شماره ۲۷: ای کرده مرا ز بس ترحم - در عالم شکر خویشتن گم

شماره ۲۸: شد تازه ز ابر کسوت شاخ - ای از تو نهال جود محکم

شماره ۲۹: سخت می‌آید مرا بر دل که چون هر سست رای - از برای نان ز آب روی بیزاری کنم

شماره ۳۰: پار در عید بخششم کردی - زآن خود امسال اثر نمی‌بینم

شماره ۳۱: ابرنوال بحرکف مهرمحل مه‌شرف - پاک‌ضمیر پاک‌دین خوب‌لقای خوب‌‎ظن

شماره ۳۲: صدرا ز تو آن دیده‌ام از لطف و کرم کآن - شکر است جهان را به مثل در دل و در ظن

شماره ۳۳: منم که مدح تو کرده است رتبتم عالی - منم که جود تو کرده است رایتم تعیین

شماره ۳۴: چون هست روشنت که در این تیره خاک‌دان - بس دیر نگذرد که نه که ماند و نه مه

شماره ۳۵: بگرید غم چو خوش خندد پیاله - بخندد جان چو خون گرید صراحی

شماره ۳۶: به خدایی که آفرین کرده است - عاقلان را به خویشتن‌داری

شماره ۳۷: مرا هرگز آن صدر عالی‌جناب - نخواند زمانی نپرسد دمی

شماره ۳۸: آب اندیشه تو می‌شوید - نقش ننگ از رخ مسلمانی

شماره ۳۹: خداوندا ز حال خود که نیکو باد حال تو - نه‌ام محتاج تقریری چو می‌دانم که می‌دانی

شماره ۴۰: منم آن که تا بوسه دادم رکابت - کند بخت من با فلک هم‌عنانی