به چوب رو چه زنی بنده‌ای که در پیشت

به هر فن از همه اقران خود گزین بوده است

هنر تو راست گرفتم که بنده نااهل است

نه با هوای تو دائم دلم قرین بوده است

به خاک پای تو تا حق خدمتی که مراست

اگر به لطف تو هرگز امیدم این بوده است