صدرا ز آفت فلک دون گریخته است

در خدمت تو بنده مادح به زینهار

دارد امید آن که نجاتش بود ز غم

در زینهارت از فلک زینهار خوار

جز در حریم صدر تو ایمن نمی‌شوند

احرار روزگار ز احداث روزگار

گر ترتبیت ز لطف تو یابد چنان شود

کاندر نظیر نادره گردد در این دیار