سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف
این هفت قبه را که به شش روز برکشید
حکمش فکند بر سر شام اطلس شفق
واکسون شب هم او ز بر صبح برکشید
هر روز بیضههای بلورین زاغ شب
طاووس خور به قدرت او زیر پر کشید
چون شکرم در آب که خون دلم فلک
در جام کینه خوشتر از آب شکر کشید
گردون زبان عقل مرا قفل برفکند
وایام چشم بخت مرا میل برکشید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه با ستایش آفریدگار آغاز میشود که آسمانها را با فرمان «کن» در شش روز آفرید و گردش شب و روز و پنهان شدن ستارگان در روشنایی خورشید به فرمان اوست. سپس شاعر به شکایت از فلک و روزگار میپردازد. او میگوید آسمان با کینه خون دلش را نوشیده، زبان خردش را بسته و چشم بختش را کور کرده است.
هوش مصنوعی: پاک و منزه است آفریدگاری که این هفت آسمانِ گنبدمانند را از دو حرف (یعنی فرمان «کن») آراست و آنها را در شش روز برافراشت.
هوش مصنوعی: فرمان او پارچهٔ اطلسِ سرخِ شفق را بر سرِ شامگاه انداخت، و هم او جامهٔ سیاهِ شب را از روی صبح کنار زد. یعنی رفتوآمد شب و روز به فرمان خداست.
هوش مصنوعی: هر روز به قدرت خدا، خورشید که چون طاووس است، ستارگان را که چون تخمهای بلورینِ زاغِ سیاهِ شباند، زیر بال خود پنهان میکند. یعنی با برآمدن آفتاب ستارگان ناپدید میشوند.
هوش مصنوعی: من مانند شکری که در آب حل میشود، آب شده و از میان میروم، زیرا آسمان خونِ دلم را در جامِ دشمنی، گواراتر از شربتِ شکر سرکشید.
هوش مصنوعی: آسمان بر زبانِ خردِ من قفل زد و مرا از سخن گفتن بازداشت، و روزگار بر چشمِ بختم میل کشید و آن را کور کرد. یعنی هم سخنم بسته شد و هم بختم از دست رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون شکرم در آب دو چشم و دلم فلک
در جام کینه خوشتر از آب و شکر کشید
گردون زبان عقل مرا قفل برفگند
و ایام چشم بخت مرا میل در کشید
یارب منم که بخت مرا باز در کشید
وز قعر چاه تیره به اوج قمر کشید
بختم گرفت در بر از آن پس که رخ بتافت
چرخم نهاد گردن از آن پس که سر کشید
منت خدای را که شب تیره رنگ من
[...]
ننهاد نقطهای ز وفا در نهاد دهر
آن کس که شکل دایرهٔ ماه و خور کشید
مهری ندید دیدهٔ عقلم ورای مهر
هرگه که سر به جبّهٔ اندیشه درکشید
ای یار اگر ز گل طلبی بوی اتحاد
[...]
صبح شکوفه از افق شاخ سر کشید
جوش بهار رشته ز عقد گهر کشید
تا پرده بر گرفت ز رخسار داغ من
خود را ز شرم لاله به کوه وکمر کشید
از وصل بهره توبه قدر حجاب توست
[...]
آخر ز سجده ام عرق جبهه سر کشید
غواصی محیط ادب این گهر کشید
چندانکه شور صبح قیامت شود بلند
امروز پنبه بایدم از گوش کر کشید
از بیبضاعتی به گدایی مثل شدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.