استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب چهارم در فواید خاموشی » حکایت شمارهٔ ۹:
مرگ بر تو ای یهودی
کاشکی اصلا نبودی
آدمیت نیست در تو
دائما در فکر سودی
قاتل پیغمبرانی
بدتر از قوم ثمودی
مفسد فی الارض هستی
مفسد فی الارض بودی
ننگِ موسی ،ننگِ هارون
دشمن عیسی تو بودی
ننگ داوود و سلیمان
ننگِ یوسف،ننگِ هودی
این بود ورد زبانم
«مرگ بر تو ای یهودی»
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۴۹ در پاسخ به سیاوش بابکان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۲:
ازدقت نظرولطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۴۶ در پاسخ به محمد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۴۵ در پاسخ به Hadi Golestani دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۱۸ دربارهٔ عماد خراسانی » غزلیات » شمارهٔ ۱۲ - هنگامهٔ هجران:
به به
چه کار ارزشمندی کردید که اشعار عماد را هم به گنجور افزودید
خداقوت جناب آقای محمدی عزیز و نیز جناب همت الف. رسته
عالی بود
احتمالا دوستان آوز بسیار زیبای بیات ترک بر این غزل از همایون را هم شنیده باشند.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۴۵ در پاسخ به علی محققیان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۸:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
مهرداد در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۵:
سلام
باید از مصرع های دیگر برای تفسیر این بیت (پیر ما گفت خطا...) کمک گرفت. برای مثال حافظ جایی می گوید:
گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ
تو در مسیر ادب باش و گو گناه من است
کنایه به خدا و اعتراض به او در اشعار حافظ هست و فقط مصرع دوم این بیت نیست.
سناتور در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۴۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۳:
روزی اگر غمی رسدت تنگدل مباش
رو شکر کن مباد که از بد بدتر شود
حضرت حافظ
هر رنج و محنتی که رسد در جهان تو را
رو شکر کن مباد که از بد بدتر شود
ابوالفضل میدانی(مجمع الامثال)
بد بود مرا حال بر آن شکر نکردم
تا لاجرم آن حال که بد بود بتر شد
خاقانی بزرگ
شکر گویم دوست را در خیر و شر
زانک هست اندر قضا از بد بتر
مولانا
دانم که بدت افتد زیرا که دلم بردی
ور در تو رسد آهم از بد بترت افتد
شیخ عطار
سناتور در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۲۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲۱:
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود
مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود
سعدی جان
آن شنیدستی که در اَقْصایِ غُور
بار سالاری بیفتاد از ستور
گفت : چشمِ تنگِ دنیادوست را
یا قناعت پُر کند یا خاکِ گور
سعدی جان
جمال در نظر و شوق همچنان باقی
گدا اگر همه عالم بدو دهند گداست
سعدی جان
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۰۴ در پاسخ به محمود عبادی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۰:
بیماری شجریان زدگی و شجریان زدگان ، مسری شده است این پدر و پسر خواننده ، اگر نبودند اصلا حافظ بیخود می کرد غزل می سرود این پدر و پسر در چشم شجریان پرستان ، علت غایی! غزل در ایران هستند
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۹ در پاسخ به omid دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۰:
خداوند به استاد بزرگوار صاحب سبک آواز ایرانی محمود محمودی خوانساری رحمت بفرماید
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۸ در پاسخ به کهربا ابراهیمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۱:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
چه منبعی غنی تر و والاتر ازدیوان گهربار حافظ. پاینده وپیروز باشید.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۷ در پاسخ به رومینا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۱:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۹ در پاسخ به عباسی-فسا @abbasi2153 دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۷:
ازدقت نظر ولطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۳۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶
بحر میپیچَد به موج، از اشکِ غمپروَردِ ما
چرخ میگردد دُوتا، در فکرِ بارِ دردِ ماگر به میدانِ ریاضت، کهرُبا دعوی کند
کاه گیرد در دهن، از شرمِ رنگِ زردِ مادور نبوَد، گر کمانِ صید دلها زِه کند
همادایِ اَبرویِ نازی ست، بیتِ فردِ مامیدهد بویِ گریبانِ سحَر، موجِ نسیم
میتوان دانست حالِ دل، زِ آهِ سردِ ماهمچو نِی، در هر نفس داریم نقدِ نالهای
ای هوس! غافل مَباش از گنجِ بادآوردِ ماما سبکروحان، ز قیدِ شِشدَرِ تن فارغیم
مهرهٔ آزاد دل دارد، بساطِ نردِ ماگر دهد صدبار گردون، خاکِ عالم را به باد
بشکند آشفتگی، رنگی به رویِ گَردِ مادوش با تیغِ تبسُّم رفتی از بزم و هنوز
شور بیرون میدهد، زخمِ نمکپروَردِ مادر سوادِ حیرت، از یادِ جمالَت بیخودیم
روز و شب خوابِ سحَر دارد، دلِ شبگردِ مانیست بیدل، جز نوایِ قُلقُلِ مینایِ مِی
هیچکَس در محفلِ خونیندلان، همدردِ ما
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۴ در پاسخ به سید علی هاشمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۳:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۳ در پاسخ به تشنه معرفت دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۳:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵
آن پَری، گویند شب خندید، بر فریادِ ما
ای فراموشی! تو شاید داده باشی یادِ مابسکه در پرواز، گَردِ جستجوها ریختیم
گشت زیرِ بال پنهان، خانهٔ صیّادِ ماجانکَنیها، در قفایِ آرزو پَر میفشاند
با شرارِ تیشه رفت از بیستون، فرهادِ مااز عدم ناجَسته، کَر کردهست گوشِ عالمی
شورِ نشنیدن صدایِ بیضهٔ فولادِ ماچشم باید بست و گلگشتِ حضورِ شرم کرد
غنچه میخندد، بهارِ عالمِ ایجادِ ماشمعسان، عمری ست اِحرامِ گدازی بستهایم
نیست در پهلو، به غیر از پهلویِ ما زادِ ماخِجلتِ تصویرِ عنقا، تا کجا باید کشید؟
با صدف گم گشت، رنگِ خامهٔ بهزادِ مانقشِ پا، در هیچ صورت پایهٔ عزّت ندید
سایه هم خِشتِ هوس کَم چید، در بنیادِ مابا همه کَثرَت شماری، غیرِ وحدت باطل است
یکیک آمد بر زبان، از صد هزار اعدادِ ماهیچکَس بر شمع، در آتش زدن رَحمی نکرد
از ازل بر حالِ ما میگرید، استعدادِ ماپاسِ اسرارِ محبّت داشتن، آسان نبود
گنج ویران کرد بیدل، خانهٔ آبادِ ما
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴
سطرِ یقین به حَک داد، تکرارِ بیحَدِ ما
این دشت جاده گم کرد، از رفت و آمَدِ ماافسُرد شمعِ امّید، در چینِ دامنِ شب
یک آستین نمالید، آن صبحساعَدِ ماشاید به پایبوسی، نازیم بعدِ مُردن
غیر از حنا مَکارید، در خاکِ مشهَدِ مادر دِیر بوالفضولیم، در کعبه ناقبولیم
یارب شکسته دل کن، محرابِ معبَدِ ما؟هرجا به خود رسیدیم، زین بیشتر ندیدیم
کآثارِ مقصد از ما، میجُست مقصدِ ماتجدیدِ رنج هستی بر یک وتیره نگذاشت
شغلِ فنایِ ما شد، عیشِ مجدّدِ ماافراط ناقبولی، بر خاک آبرو چید
مغزِ جهات گردید، از ششِ طرف ردِ ماسِیرِ محیط خواهی، بر موج و کف نظر کن
مطلق دگر چه دارد، غیر از مقیّدِ ما؟گفتیم از چه دانش، سَبقت کنیم بر خلق؟
تعلیمِ هیچ بودن، فرمود موبَدِ ماهرچند سَر برآریم، رعناییای نداریم
انگشتِ زینهاریم، خط میکشد قَدِ ماچون شخصِ سایه بیدل، صدرِ بساطِ عَجزیم
تعظیم برنخیزد، از رویِ مسندِ ما
سناتور در ۳ روز قبل، سهشنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۳۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۴۳: