Siavash f در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۳۳ در پاسخ به مهدی جیبا دربارهٔ سام میرزا صفوی » تذکرهٔ تحفهٔ سامی » صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا » ۲۶۶- مولانا عبدالله هاتفی:
بزرگوار دلیلش اینه لطفاً توجه کنید توضیح داره یک نثر نوشته درسته بعد انتهای نثر رو اومده بجای مصرع اول شعر فردوسی گذاشته در متن گفته به شاعر میگه که میتونی پاسخ این شعر فردوسی که گفته اومده بخشی از نثر رو گذاشته. و جالب اینجاست فقط مشکل اون نیست از حالت مثنوی هم در اومده باید از درختی شروع بشه دوباره بعد از چند بیت یک متن به نثر نوشته. سپس شعر خود شاعر یعنی هاتفی رو آورده اما اون باید از اگر بیضه زاغ شروع بشه اما چون از اول اشتباه ابیات رو نوشته انتهای مصرع آخر شعر فردوسی افتاده اولین مصرع شعر هاتفی و کلا از حالت مثنوی هم خارج شده بهش توجه کنید مصرع آخر بیت با مصرع اول هر بیت هم قافیه شده مادر ادبیات چنین چیزی نداریم اگر مثنوی باشه هر بیت باید جداگانه قافیه داشته باشه غزل هم مشخصه آخر هر بیت با بیت قبل هم قافیه هست قصیده هم همون حالته رباعی و دو بیتی هم مشخصه کلا هیچ گونه شعری در ادبیات اینطور وجود ندارن. وزن مصرع اول که کلا به فنا رفت تمام ابیات مصرع های اول هر بیت درواقع مصرع دوم بیا قبلی هست. اگر دقت کنید متوجه میشید به هرحال باید از درختی شروع بشه ..وقتی دومین بار یک نثر نوشته اونجا هم باید با اگر بیضه زاغ .. شروع بشه تا انتها کل مصرع های ابیات باهم جابجا نوشته شدن موفق باشید
برمک در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۱۵ دربارهٔ قطران تبریزی » دیوان اشعار » مثنوی:
مرا بویه شهر تبریز خاست
بجان اندرم آتش تیز خاست
بسی نیکوئیها پذیروفتم
بشیرین زبانی همی گوفتم
که نزدیک من باش و زائر مرو
که نیکی کنم با تو هر روز نو
سناتور سنتور در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۸:۵۵ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۶۱:
گوشه گیران زود در دلها تصرف می کنند
بیشتر دل می برد خالی که در کنج لب است
در حریم دل به زهد خشک نتوان راه برد
روی منزل را نبیند هر که چوبش مرکب است
از گرفتاری خلاصی نیست اهل عقل را
هست اگر آزادیی زیر فلک ، در مکتب است
عالم دیگر به دست آور که در زیر فلک
گر هزاران سال می مانی همین روز و شب است
#صائب_صاحب_سخن
شعر که نمی گه پخت و پز می کنه
شهسوار میدان خیال
استاد.میراحمدی در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۴۰ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
«تنگنای وحدت»
اشتباه بزرگ آقا فخرالدین!
خیام میگوید:
در دایره ای کامدن و رفتن ماست
آن را نه نهایت ،نه بدایت پیداست
میگوید آمدن و رفتن ما در دایره ای است که اول و آخرش معلوم نیست
این یعنی بی نهایتی هستی
آمدن و رفتن ما در این بی نهایتی است
مگر میشود «بی نهایت» تنگنا داشته باشد؟!
وقتی هم میگوید نهایت و بدایتش پیدا نیست یعنی عقل محدود ما به آن نمیرسد
محدود که نمی‌تواند نامحدود را درک کند!
پس چرا عراقی اشتباه کرده و گفته است تنگنای وحدت ؟!
یعنی آن ذهن شکاک خیامی که گرفتاری هم بسیار دارد اینجا را خوب آمده و سیمش وصل شده است
ولی عراقی عارف مشرب اشتباه کرده !
احمد خرم‌آبادی‌زاد در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۳:۳۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:
«قبول خاطر» (بیت پایانی این غزل) به معنی «مورد پسند دل»، «دلپسند» یا «دلنشین» است.
(به استناد آنچه که بارها از سوی سخنوران بزرگ به کار برده شده است.)
در اینجا، تنها به چند مورد اشاره میشود:
1-گرت به جان خطری می‌رسد تفاوت نیست/قبول خاطر صاحب دلان به جان دریاب (اوحدی مراغه‌ای)
2-باشد خیالیا که متاع حدیث تو/روزی قبول خاطر صاحبدلی شود (خیالی بخارایی)
3-شعر کافتد قبول خاطر عام/خاص داند که سست باشد و خام (جامی)
4-سکه آن اگر نه‌ای آگاه/نیست الا قبول خاطر شاه (جامی)
5-گر قبول خاطر ایشان شوی/شد مسلم بر تو ملک معنوی (اسیری لاهیجی)
6-قبول خاطر او گشته‌ام به ترک درت/چنان نکرده قبولم که باز رد کُندَم (محتشم کاشانی)
یادآوری:-مفهوم «قبول خاطر»، برای نخستین بار در این صفحه از گنجور معنی شده است.
استاد.میراحمدی در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۲۷ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
«تنگنای وحدت»
اشتباه بزرگ آقای عراقی
از نظر فلسفی وحدت نمی‌تواند تنگنا داشته باشد
زیرا درین صورت:
حد و مرز پیدا میکند
در نتیجه محدود میشود
اگر محدود شود دیگر واحد نیست
اگر محدود شود ،محدود های دیگری هم کنار او احتمال بودن پیدا می‌کنند و تبدیل به کثرت میشود
وحدت «سراسر »است به قول بیدل😎
استاد.میراحمدی در ۲ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۵ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
«تنگنای وحدت»
اشتباه بزرگ آقای عراقی
وحدت تنگنا ندارد و کثرت است که دچار تنگنا و محدودیت است
دقیقا جناب عراقی زمانی این اشتباه بزرگ را مرتکب میشود که میخواهد اصطلاحات عرفانی را بیاورد در غزل
دقیقا زمانی می‌لنگد که قانون غزل را که سخن معاشقه و لطیف است زیر پا میگذارد
شاعری مثل حافظ اصلا چنین اصطلاحاتی را به این صورت استفاده نکرده است
شاعری مثل بیدل فراوان استفاده کرده ولی بسیار عالی بیان کرده است
اما عراقی اینجا خراب کرده!
بنده نمیدانم ایشان چه مراتب عرفانی داشته است
اما این سخن گرفتاری دارد
و «عارف تمام »چنین گیری ندارد
حتی محقق عرفانی هم میفهمد که «تنگنای وحدت»اشتباه است
البته محقق راستین نکته سنج و باریک بین و نه محقق دانشگاهی پر ادعا !
محقق دانشگاهی عقلش به این چیزها نمیرسد
چون اینها را توی دانشگاه نمی‌گویند!
پس چطور فخرالدین چنین گفته ؟!
ندانم
«چه دانم های بسیار است »
Amir_dadash در ۲ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۹ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۶۹:
این‌رباعی با رباعی
هر نَعت که از قبیل خیر است و کمال
قابل تفکر است در نفی اختیار انسان از نظر ایشان
رامین حسینی مطلق در ۲ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۰۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۳:
برای درک حال و هوای این غزل، باید از همه دغدغه‌های مادی، حساب‌کتاب‌های روزمره و هیاهوی این دنیای شلوغ فاصله بگیریم. تصور کن شبِ بسیار تاریک، سرد و سنگینی بر جان حافظ سایه افکنده بوده؛ شبِ حیرت، حسرت، تنهایی و کوبیده شدن بر درهای بسته. شبی که از شدت فشارِ «غصه روزگار»، نفس در سینه شاعر حبس شده و احساس می‌کرده در بن‌بستِ زمانه گیر افتاده است.
اما ناگهان، در عمیق‌ترین و تاریک‌ترین لحظه شب—آن دمِ سکوتِ مطلق سحرگاه—پرده‌ها کنار می‌رود. حالِ حافظ در آن لحظه دیگر حالِ یک انسان معمولی نیست؛ حالِ کسی است که ناگهان دست نوازش پروردگار را روی شانه‌های خسته خود حس میکند.
تاریکی شب بود و بار سنگینِ غصه‌های دنیا روی شانه‌های روحِ خسته‌اش سنگینی می‌کرد. شب بود و سکوتی سرد؛ گویی درهای زمین و آسمان به روی دلِ آبرومندش بسته شده بود. اما در آن عمقِ نومیدی، آنجا که تاریکی به اوج سیاهی خود می‌رسد و سحر در آستانه شکفتن است، ناگهان طوفانی از جنس نور وزیدن گرفت.
حافظ در آن سحرگاه، در آغوشِ تجلیِ بی‌کرانِ معشوق از خود بی‌خود شد. دیگر از «منِ» خسته، زخم‌خورده و دردمند خبری نبود؛ همه‌چیز شد نور، همه‌چیز شد شعشعه‌ی ذاتِ خداوندی. جامِ تجلیِ صفات چنان جانش را لبریز کرد که تمام آن دردها، انتظارها و شب‌زنده‌داری‌های تلخ، در یک لحظه رنگ باخت. گویی در آن خلوتِ قدسی، براتِ آزادی و حیاتِ جاودان را با خطِ نور بر پیشانیِ جانش نوشتند.
او با قلبی که دیگر از جنس خاک نبود، به آینه‌ی حضور یار چشم دوخت. چه شبی بود و چه سحری! شبی که ارزش تمام عمر را داشت. حافظ در آن حالِ ملکوتی فریاد برمی‌آورد که اگر امروز کامرواست، اگر از کلامش شهد و شکر می‌ریزد و اگر رنجِ سالیانِ جور و جفا را به جان خریده، همه و همه‌چیز تاوانِ آن عشقِ پاک است. او مستحقِ این رحمت بود، چرا که تا پای جان پای عهدِ دل ایستاد و صبوری کرد. این گشایش، هدیه‌ی سحرخیزان و دعای پنهانیِ دل‌های شکسته‌ای است که از بندِ غمِ دنیا رها شده و به آسمان رسیده‌اند.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۳۳ در پاسخ به بهزاد رستمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:
خرگه استعاره ازچشم وخورشید استعاره ازمعشوق
بیا وخانه ی خورشید را(چشم مرا) منور کن بیابرچشم من بنشین خورشید باید درخانه خودش (چشم من) باشد.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۳۰ در پاسخ به P M دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۲۴ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
اشتباه بزرگ عراقی که گفته :
«تنگنای وحدت»
وحدت همه وسعت است و آن کثرت است که محدود است و تنگنا دارد
اما ببینید بیدل چقدر عالی گفته :
«تا عدم سیر هستی آن همه نیست
هر نفس میتوان سراسر گشت »
این «سراسر گشتن » پس از مرگ یعنی به وحدت رسیدن
یعنی از تنگنای کثرت رستن
بیدل بسیار عالی می‌دانسته که وحدت یعنی سراسر بودن
یعنی گشادگی
یعنی همه جا را گرفتن
اصلا واحد اگر همه جا را نگیرد وتنگنا داشته باشد دیگر واحد نیست !
بیدل می‌دانسته که تنگنا خاصیت کثرت است نه وحدت
اما عراقی...؟!
عراقی می‌خواسته بگوید که ما را به حضرت تو و به بارگاه تو راهی نیست
اما منظورش را بد بیان کرده است
اشتباه بیان کرده است!
ماست‌ها را ریخته است توی قیمه ها...
اما بیدل استادانه گفته است:
«هر نفس میتوان سراسر گشت»😎
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۱۸ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
تنگنای وحدت یعنی چه جناب عراقی؟!!
از شما بعید است !
وحدت که تنگنا ندارد
وحدت همه وسعت و گشایش است
وحدت سراسر است !
واحد اگر تنگنا داشت که محدود بود و اگر محدود بود که واحد نبود!
کثرت است که تنگنا دارد
کثرت است که محدود است
کثرت است که گرفتار است !
اصلا تمام سعی عارف آنستکه از تنگنای کثرت خلاصی یابد و به وحدت برسد
امیر علیزاده در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۱۰ دربارهٔ نورس دماوندی » غزلیات » شمارهٔ ۸:
بیت چهارم، مصراع دوم اشتباه نوشتاری دارد و مطابق با نسخه خطی دیوان نورس نیست، صورت صحیح آن این‌گونه است:
از این سود است غیر آمادهٔ حسرت کشیدن‌ها
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۱۰ در پاسخ به ناصر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۹ در پاسخ به سُلگی قاسم دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۸ در پاسخ به شاهرخ آسمانی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ازدقت نظروازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۷ در پاسخ به علی محققیان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۵۲ در پاسخ به محسن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۲:
محسن جان برداشت شما درست است. معاد بشرح ادیان ومذاهب، موردقبول حافظ نبوده، اما به یک نوع رستاخیزی که درک آن برای همه ی ما(بااین درک وفهم محدود وناچیز) مبهم است باورداشته است.
درره عشق ازآنسوی فناصدخطراست
تانگویی که چوعمرم به سرآمد رستم
Siavash f در ۲ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۴۳ دربارهٔ سام میرزا صفوی » تذکرهٔ تحفهٔ سامی » صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا » ۲۶۶- مولانا عبدالله هاتفی: