استاد.میراحمدی در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۱۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
گفتیم که منظور از «نگاری خوش»شعر شاعر است و انسان نیست
برخی تصور کرده اند که شاعر گفته است که من غزل میسرایم تا دلبری پیدا کنم
شاید هم تور کنم و مخ بزنم 😂
استاد.میراحمدی در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۰۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
«عروس »و «بکر» مراعات نظیر شگفت انگیزی که ویژه خود حافظ است
شیخ جام در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۶:۰۵ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳:
معنی این مصرع چیه؟!
« در آتش رشکم دگر از دوزخیان »
در آتش حسادت مانند دوزخیان میسوزم
یا
بخاطر غم دوری تو چنان آتشی میگیریم که به دوزخیان حسادت میکنم! یعنی غم دوری تو از آتش جهنم سختتره !
شیخ جام در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۵:۴۷ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶:
حتما باید از دست تو اینقد حرص بخورم و بمیرم که تو بیای سر خاکم و پشیمون بشی؟!!!!
شیخ جام در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۵:۱۳ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴:
یک پهلویی به معنای سماجت و لجاجت است
به نظر شاعر میگه نصیحت دیگر در من اثر نداره چرا که من در عشق و دلبستگی خودم، سماجت و لجاجت دارم
زهرا نیکخواه در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۰۵ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۲ - قصهٔ خورندگان پیلبچه از حرص و ترک نصیحت ناصح:
تفسیر و آرایه های ادبی
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۱۲ در پاسخ به محسن طاهرنیا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۳:
شما چنین برداشت کنید
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۱۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۳:
دوست عزیزی که این غزل را حرکتگذاری کردهاید؛ یک بار ببینید چه بر سر این غزل آوردهاید!
به قول دوستمان: مصحف گرامی هم این قدر اعرابگذاری (حرکتگذاری) ندارد
فقظ زحمت ما میدارید. ربع ساعت وقت گذاشتم تا درستش کردم.
ببینید چه بر سر غزل آوردید:
اِی پادِشَهِ خوبان! داد از غَمِ تَنْهایی
دِل، بیتو، به جان آمَد؛ وَقْت است کِه بازآییدائم، گُلِ این بُسْتان، شاداب نمیمانَد
دَریاب ضَعیفان را دَر وَقْتِ تَوانایی!دیشَب، گِلِهٔ زُلْفَش با باد، هَمی کَرْدَم
گُفْتا: «غَلَطی! بُگْذَر زین فِکْرَتِ سودایی!»صَد بادِ صَبا، اینجا، با سِلْسِلِه میرَقْصَنْد
این است حَریف ای دِل! تا باد نَپِیماییمُشْتاقی و مَهْجوری، دور از تو چُنانم کَرْد
کَز دَسْت بِخواهَد شُد پایابِ شَکیبایییا رَب! بِه کِه شایَد گُفْت این نُکْتِه که در عالَم
رُخْساره به کَس نَنْمود آن شاهِدِ هَرجایی؟ساقی! چَمَنِ گُل را بیرویِ تو، رَنْگی نیست
شِمْشاد، خُرامان کُن! تا باغ بیاراییاِی دَرْدِ تواَم دَرْمان در بَسْتَرِ ناکامی!
وِی یادِ تواَم مونِس در گوشِهٔ تَنهایی!دَر دایِرِهٔ قِسْمَت، ما، نُقْطِهٔ تَسْلیمیم
لُطْف، آنچه تو اَنْدیشی؛ حُکْم، آنچه تو فَرماییفِکْرِ خود و رایِ خود در عالَم رِنْدی نیست
کُفْر است در این مَذْهَب، خودبینی و خودراییزین دایِرِهٔ مینا، خونینجِگَرَم، مِی دِه!
تا حَل کنم این مُشْکِل دَر ساغَرِ مینایی«حافِظ»! شَبِ هِجْران شُد، بویِ خوشِ وَصْل آمَد
شادیْت، مُبارَک باد! اِی عاشِقِ شِیدایی!
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۴۸ در پاسخ به behzad دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۸:
چون سعدی است. چون میداند چه چیزی را کجا به کار ببرد.
الّا دقیقا درست است. میخواهد بگوید من این کار را نمیکنم جز این که دیگر جانی در بدن نداشته باشم. آن وقت دیگر من اختیاری ندارم. یعنی تا پای جان با تو هستم.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۳۸ در پاسخ به مهدی نظری دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۰:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۳ در پاسخ به اشکان بختیاری دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۹:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۳ در پاسخ به فاتح عبدالهزاده دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۹:
درودبرشما:
بررسی تأثیر شاه شجاع بر اشعار حافظ و شعر قرن هشتم. سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)، 15(5 (پیاپی 75) )، 213-229. SID. پیوند به وبگاه بیرونی
رجوع شود.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۲ در پاسخ به آیدین خوشنویس دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۹:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۲ در پاسخ به Masoud Firozi دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۹:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۱۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
در حاشیه قبل گفته شد که درین بیت منظور از «نگاری خوش» همانا شعر است و شخص معین انسانی یا معشوق عرفانی نیست !
اما شارح اشتباه شرح داده و نوشته که منظور «دلبر »است
این اشتباه بخاطر ذهن عادتی شده شارح است که واژه« نگار» را دیده و دلبر معنا کرده و اصلا به ساختار بیت توجه نکرده و اساسا منظور شاعر را نگرفته است !
عروس طبع وقتی زیور ز فکر بکر میبندد حاصلش میشود شعر که همان نگاری خوش است
بارها گفته شده که فهم شعر حافظ بسیار نکته سنجی میخواهد و این نکته سنجی هم به این راحتی دست نمیدهد
انشا نوشتن پای غزل حافظ به عنوان شرح هنر نیست وقتی نکته را متوجه نمیشویم !
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
به نظر من جزو چند غزل برتر حافظ است !
اما منظور حافظ از «نگاری خوش»درین بیت کسی نیست ؛بلکه شعر خودش است
حاضرم شرط ببندم شارحان متوجه نشده اند !
بیت را بخوانید و دقت کنید
غیر ازین مسئله که فهمش آسان نیست و کار میبرد و نکته سنجی بسیار میخواهد ؛ شرح چندانی نمیطلبد غزل .
بهتر آنست پای این غزل های چون آب روان صغری کبری هم نچینیم و دست و پا نزنیم و گل آلود نکنیم!
یک جاهایی شرح ندادن بهترین شرح است
سناتور در ۳ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۲۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۷:
دَمی با غم به سر بردن ، جهان یک سر نمی ارزد
به می بفروش دلقِ ما ، کز این بهتر نمی ارزد
حضرت حافظ
حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
حضرت حافظ
غبارِ غم بِرَوَد ، حال خوش شود حافظ
تو آبِ دیده از این رهگذر دریغ مدار
حضرت حافظ
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
حضرت حافظ
تو را آن بِهْ که رویِ خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادیِّ جهانگیری ، غمِ لشکر نمی ارزد
حضرت حافظ
من حاصل عمر خود ندارم جز غم
در عشق ، ز نیک و بد ندارم جز غم
یک همدم باوفا ندیدم جز درد
یک مونس نامزد ندارم جز غم
حضرت حافظ
ساقیا برخیز و دَردِه جام را
خاک بر سر کن غمِ ایّام را
حضرت حافظ
شرابِ تلخ میخواهم که مردافکن بُوَد زورش
که تا یک دَم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
حضرت حافظ
ای دل غمدیده ، حالت بِه شود ، دل بَد مکن
وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور
دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفت
دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور
حضرت حافظ
نی قصهٔ آن شمع چگل بتوان گفت
نی حالِ دلِ سوخته دل بتوان گفت
غم در دلِ تنگِ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غمِ دل بتوان گفت
حضرت حافظ
صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه ای افسانه ای خواند ز من
حضرت حافظ
بر سرِ آنم که گر ز دست برآید
دست به کاری زنم که غصّه سرآید
حضرت حافظ
حافظ ابنای زمان را غم مسکینان نیست
زین میان گر بتوان به که کناری گیرند
حضرت حافظ
گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید
گفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید
گفتم زمانِ عِشرَت دیدی که چون سر آمد؟
گفتا خموش حافظ کـاین غصّه هم سر آید
حضرت حافظ
چگونه شاد شود اندرون غمگینم
به اختیار که از اختیار بیرون است
حضرت حافظ
روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است
حضرت حافظ
بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی
آخرالامر گِل کوزهگران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی
حضرت حافظ
به یادِ لعلِ تو و چشمِ مستِ میگونت
ز جامِ غم ، می لعلی که میخورم خون است
حضرت حافظ
روزی اگر غمی رسدت تنگدل مباش
رو شکر کن مباد که از بد بدتر شود
ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت
این شام صبح گردد و این شب سحر شود
حضرت حافظ (موجود در نسخهٔ انجوی شیرازی)
چون نقشِ غم ز دور بِبینی شراب خواه
تشخیص کرده ایم و مداوا مقرّر است
حضرت حافظ
تا با غم عشق تو مرا کار افتاد
بیچاره دلم در غم بسیار افتاد
بسیار فتاده بود اندر غم عشق
اما نه چنین زار که این بار افتاد
مولانا
غم فرستاده عشق است عزیزش دارید
که غریب است و ز اقلیم وفا می آید
طالب آملی
سعدی چه کنی شکایت از دوست
چون شادی و غم نه برقرارست
سعدی جان
ز غم مباش غمین و مشو ز شادی شاد
که شادی و غم گیتی نمی کنند دوام
پروین اعتصامی
شب به تنهایی خودش مأمور بر آزارِ ماست
وای از آن ساعت که با غَم هم تبانی می کند
حسین فروتن
گویند خدا همیشه با ماست
ای غم نکند خدا تو باشی
لاادری
به غم گفتم که از جانم چه خواهی
چرا از من نمی گیری جدایی
جوابم داد که تا روز قیامت
به همراتم اگر خواهی نخواهی
محلی
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۱۹ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود » بخش ۲۵ - پاسخ نوشزاد و آغاز نبرد:
چهار بیت و یک دنیا تصویر
خوراک کامیک بوک یا پرداخت سینمایی:
«سپهبد چوآتش برانگیخت اسب
بیامد بکردار آذر گشسب🎬
چپ لشکر شاه ایران ببرد
به پیش سپه در نماند ایچ گرد🎬
فراوان ز مردان لشکر بکشت
ازان کار شد رام برزین درشت🎬
بفرمود تا تیرباران کنند
هوا چون تگرگ بهاران کنند»🎬
سکانس اول :
برانگیختن اسب و تاختن سپهبد
سکانس دوم:
کشتن ایرانیانی ک در سمت چپ لشکر بودند
سکانس سوم:
چهره رام برزین و عصبانیت او
سکانس چهارم :
دستور رام برزین بر تیرباران و تیرهایی که روی هوا را پوشانده اند
مفید و مختصر است و در عین اختصار همه چیز را به زیباترین شکل ممکن بیان کرده است !
این را میگویند تکنیک 😎
برمک در ۳ روز قبل، شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۳۱ دربارهٔ نظامی » خمسه » اسکندرنامه - بخش اول: شرفنامه » بخش ۱۶ - پیکار اسکندر با لشگر زنگبار:
ز بهر پلاسی رسن تافته
بهجای پلاس اطلسی یافته
چو در کورهای مرد اکسیرگر
فرو برده آهن برآورده زر
نه آتش گل باغ جمشید بود
کلیچهپز خوان خورشید بود
فروزندهٔ گوهر نیک و بد
نیاز مغ و یاور هیربد
شکفته گلی خورد او خار بن
به دیدار تازه به گوهر کهن
چکامگسرای تهیمایگان
پیامآور دیگ همسایگان
ترنگا ترنگی که زد ساز او
به از زند زردشت و آواز او
بدین زندگی آتش زند سوز
بر افروخته شاه گیتی فروز
اگر پای بط بر سر آرد چنار
بر او سینهٔ بط زند زیر زار
در آن باغ مرغان به جوش آمده
ز هر یک دگرگون خروش آمده
ستا زن برآورده بانگ سرود
سرودی نوآیینتر از صد درود
جگرها به خون در نمک یافته
نمک را ز شوری جگر تافته
شکر بوزه با نوک دندان دراز
شکر خواره را کرده دندان دراز
کباب تر و بوی افزار خشک
اباهای پرورده با بوی مشک
به گلگون گلابی دلاویزتر
نشانده جهان از جهان درد سر
همه ساز آهنگها نرم خیز
بجز ساز کاهنگ او بود تیز
همه پخته بودند یاران برام
بجز باده کو در میان بود خام
می و مرغ و اسپرم و آواز چنگ
بتی تنگ چشم اندر آغوش تنگ
جداگانه از بهر هر پیکریبفرمود پرداختن زیوری
به اندازه هر یکی چیز داد
بپوشیدشان بردنی نیز داد
پریچهره با آن پری پیکران
شدند از بسی گنج و گوهر گران
زمین بوسه دادند بر پای شاه
به خرم دلی برگرفتند راه
ازان کان چو گوهر گرای آمدند
چو گنجی روان باز جای آمدند
استاد.میراحمدی در ۲ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۲۴ در پاسخ به شیخ جام دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳: