سید دانیال حسینی
تاریخ پیوستن: ۱۸م خرداد ۱۴۰۱
دانشجوی معماری هستم و مبتلا به ادبیات.
| آمار مشارکتها: | |
|---|---|
حاشیهها: |
۱۷ |
ویرایشهای تأیید شده: |
۸۹ |
سید دانیال حسینی در ۲ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۰۱ در پاسخ به مهدوی دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۶:
«پادشه را کَرَم باید تا بر او گرد آیند و رحمت، تا در پناه دولتش ایمن نشینند»
شما در این عبارت دیکتاتوری میبینید؟! فرق زیادی هست بین آنچه که گفته میشه با آنچه که کسی «میخواد» ببینه.
پیشنهاد میکنم سرآغاز باب اول بوستان رو مطالعه کنید. گفتگوی انوشیروانه با هرمز. 92 بیت خطاب به اندیشۀ شماست.
سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای » بخش ۱ - سرآغاز
سید دانیال حسینی در ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۲۲ بهمن ۱۴۰۳، ساعت ۱۲:۰۳ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶:
سلام و ارادت.
من احساس میکنم در مصرع آخر شعر که الآن «از دام گه خاک بر افلاک پریدند» هست، باید «دامگه» سر هم نوشته بشه که مخفف دامگاه باشه. و با خاک اضافهٔ تشبیهی بسازه.
درحال حاضر وقتی جدا نوشته شده، معنیِ وقت و زمان میده که غلطه.
البته خودم ویرایش کردم... اما چونکه منبعی برای اصل شعر نداشتم، ترجیح دادم اینجا هم مطرح بکنم که اگر غلطه، دوستان اصلاح کنن.
سید دانیال حسینی در ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۴۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش:
چه غمی داشتی استاد موقع نوشتن این غزل... چه غمی داشتی...
سید دانیال حسینی در ۱۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ دی ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۱۸ در پاسخ به سهیل قاسمی دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۲۶:
به شدت موجز و زیبا به خراب شدن وزن در صورت وجود «زردم» به جای «خرابم» اشاره کردید.
وزن رباعی هم «مفعول مفاعیل مفاعیل فعل» نوشته شده که بنده گمان میکنم غلطه و «مفعول مفاعیل مفاعیلن فع» درسته.
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۵ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۴۶ در پاسخ به جمشید احمدی دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
هر دو خوانش درسته دوستِ تُند و عزیز
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۵ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۳۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
درموردِ مبحثی که کاربرِ «وشایق» مطرح کردند و دوستان با تحلیلهای درست یا نادرست (به خصوص از منظر وزنی) پاسخشون رو دادهن.
من ابتدا این رو بگم که واژهٔ هجران وزن رو خراب میکنه و آوردنش درست نیست. اما «هجر» اتفاقا وزنش با دوست یکیه. یک هجای کشیدهست و مشکلی نداره از لحاظ وزنی.
از لحاظ مفهومی هم اتفاقا «وشایق» عزیز تحلیل جالبی دارن. اینکه سعدی اتفاقا قرار نیست که از دوست ناخرسند باشه و از هجرانِ و دوری دوست ناراضیه. تحلیل قابل تأملیه.
مسئله اولا اینه که براساس اسناد تاریخی ما همین واژهٔ «دوست» رو داریم. که اینجا هم تصویر اسنادش هست...
مسئلهٔ بعدی اینه که سعدی شاعر سبک عراقیه. در همین بیت، به صورت مشهودی، واجآرایی «سین» وجود داره. کلمهٔ «دوست» اتفاقا به علت قرارگیریش کنار دیگر واژگان، به نظر میرسه که در جای درستیه.
اگر دوست با هجر جایگزین بشه، ما علاوه بر اینکه یک بار تکرار واج سین رو از دست میدیم، وجود یک واج جیم رو داریم. درحالی که داخل بیت حتی یک بار دیگه تکرار نشده. این حجم از ساز متفاوت زدن در یک بیت، از سعدی بعیده...
به هر حال به نظر من، جای اینکه تلاش بکنیم شعر رو تغییر بدیم، به خصوص با ندونستن وزن، و یا بدیع در شعر، بهتره که معنای درستتری که ممکنه از بیت استنباط کنیم رو بگیریم... و اتفاقا به نظر میرسه منظور سعدی برای ناخرسندی، از شخصِ دوست نیست... اتفاقا از وضعیت و حضور و دوری دوسته. اما لزومی نداره عین واژه در بیت بیاد. پس تا اینجای غزل چی خوندیم اگر قراره هربار هرچیزی در هر بیت تکرار بشه...؟ در همون بیت قبلی هم داره درمورد فراق صحبت میکنه و قبلتر از اون هم اتفاقا از محبوب تقاضاهایی داره که شخص ناخرسند قطعاً درخواست یا تقاضایی نخواهد داشت. حداقل به این شکل... و قبلتر و قبلتر... و در اشعار دیگه. با فرض و دانستن اون دیدگاه از سعدی که «کان درد به صدهزار درمان ندهم»، میشه چنین استنباطی هم از بیت داشت بدون اینکه بهش دست بزنیم!
ز ضعف طاقت آهم نیست و ترسم خلق
گمان برند که سعدی، ز دوست خرسندست
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۱۹ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸ - در ستایش صاحب دیوان:
برای من تا بیت هجدهم یک شعره، و از بیت هجدهم به بعد یک شعر دیگه.
اگر در مدح نبود واقعا وصف نشدنی بود برای من...
چقدر زیبا...چقدر زیباست.
فقط بیت دوازده رو ببینید.
چه شیطنت و چه شیرینیای... چه تصویری، چه بازیای کرده با کلمات.
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۲ ماه قبل، پنجشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۰۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۴:
احتمالا به خاطر حروف قافیه «خوشم» را باید «خَشَم» خواند. درسته؟
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۲۰:۴۲ در پاسخ به merce دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۱:
سلام دوست عزیز.
من اونقدرها حافظخوان نیستم و دانش چندانی در زمینۀ عمق اشعار حافظ ندارم و این که مینویسم برداشته از منبعی نه؛ بلکه نظر شخصی بندهست.
در سه قسمت «برافروخته» به عنوان واژۀ قافیه آمده. مصرع اول، بیت سوم و بیت پنجم.
در مصرع اول به معنای «سرخ کردن و گلگون کردن».
در بیت پنجم به معنای «شعلهور کردن».
در بیت سوم هرچند که میشه ازش معنای «شعلهور کردن» هم دریافت کرد، اما به علت یکی شدن قوافی، بهتره که معنای «افزایش دادن» درنظر بگیریم که البته غلط هم نیست و میتونید برای اطمینان از این معنی به لغتنامهها مراجعه کنید.
درواقع این از زبردستی حافظ برآمده که یک کلمه، سه معنا بده.
و خطاب به دوستی که نوشته بودند تکرار قافیه در غزل مجاز است، بنویسم که تلاش کنید اطلاعات خود را بهروز نگه دارید (هرچند که اصلی قدیمی و چند صد ساله است) و بهتر است که از دادنِ اطلاعات غلط به دیگران امتناع کنیم.
ارادت
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۲ ماه قبل، پنجشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۹۶:
سلام و وقت بخیر.
در بیت هفتم اگر قافیه «بِجُستم» باشه، ایراد قافیه داریم و اگر «بِجَستم» باشه، از لحاظ معنا جور درنمیاد.
در خوانشهایی که شنیدم خانمِ «عندلیب» به جای «بجستم»، «بِخَستم» خوندن که اگر این کوتاه شدهٔ «بخواستم» باشه هم از منظر معنا و هم از منظر قافیه زیباتره.
حالا سؤالم حقیقتا اینه که کدام قافیه براساس سندیات تاریخی درستتر هست؟
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۱۴ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۳:۳۳ در پاسخ به میم الف دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸:
سلام بر شما.
تضمین از کسی نیست. به این علت که جملهایست که انگار کسی در بیت خطاب به سعدی میگوید، داخل گیومه قرار داده شده برای فهم راحتتر. انگار که اینطور باشد:
گفت:«سعدی، چو جورش میبری نزدیک او دیگر مرو»
ای بیبصر من میروم؟ او میکشد قلاب را
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۳۲ دربارهٔ جمالالدین عبدالرزاق » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۶ - پیغام بخاقانی شروانی:
سلام.
ببخشید مصرع اول بیت پانزدهم ایراد وزنی داره. من بدون اینکه از مأخذ و منبعی بگم، احساس میکنم اصل مصرع این باید باشه : «به خطهای کاندر آن وهم در آید به سر»
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۸ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۱:
سلام و وقت بخیر.
خطاب به جناب احمدیپور و حسینی من باب وزن شعر:
وزن شعر نمیتونه مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن باشه چرا که مثال نقض زیاد داره برای مثال همین مصرع «گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم».
و در ادامه درمورد صحبت آقای حسینی، رکن فعلاتن در ابتدای مصرع میتونه تبدیل به فاعلاتن شده باشه. ولی باز وزن همون فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن ذکر میشه.
سید دانیال حسینی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۱۹ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی نوذر » بخش ۱:
دوستان سلام.
بیت یازدهم از نظر وزنی دچار مشکل هستش.
نمیدونم اما احساس میکنم واژۀ «ماهی» داخل بیت اضافی باشه.
کسی اطلاعات مشخصی نسبت به این بیت داره؟
سید دانیال حسینی در ۳ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۱۸ خرداد ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۳۵ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۰:
سلام.
عذرمیخوام اون بیتِ
«نبینی بر گه شاهی مگر غدار و بیباکی
نیابی بر سر منبر مگر رزاق و کانایی»
این نمیبایست به جای «رزاق به معنای روزی دهنده»،«زراق به معنیِ فریبنده» باشه؟
سید دانیال حسینی در ۶ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۴۰ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:
باسلام.
خواستم بگم که من دانایی زیادی نسبت به شعر ندارم ولی خیلی اشعار رو دوست دارم و میخونم
خواستم بپرسم چرا توی این شعر شاعر میگه با بخت خواب آلود من؟
مگه چشم خواب آلود من نیست؟
سید دانیال حسینی در ۴ روز قبل، شنبه ۱۵ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۰۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۰: