گنجور

حاشیه‌ها

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۴۶ در پاسخ به محمد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۴۵ در پاسخ به Hadi Golestani دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۱۸ دربارهٔ عماد خراسانی » غزلیات » شمارهٔ ۱۲ - هنگامهٔ هجران:

به به

چه کار ارزشمندی کردید که اشعار عماد را هم به گنجور افزودید

خداقوت جناب آقای محمدی عزیز و نیز جناب همت الف. رسته

 

عالی بود

احتمالا دوستان آوز بسیار زیبای بیات ترک بر این غزل از همایون را هم شنیده باشند.

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۴۵ در پاسخ به علی محققیان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۸:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

مهرداد در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۵:

سلام

باید از مصرع های دیگر برای تفسیر این بیت (پیر ما گفت خطا...) کمک گرفت. برای مثال حافظ جایی می گوید:

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ

تو در مسیر ادب باش و گو گناه من است

کنایه به خدا و اعتراض به او در اشعار حافظ هست و فقط مصرع دوم این بیت نیست. 

سناتور در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۴۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۳:

روزی اگر غمی رسدت تنگدل مباش

رو شکر کن مباد که از بد بدتر شود

حضرت حافظ

هر رنج و محنتی که رسد در جهان تو را

رو شکر کن مباد که از بد بدتر شود

ابوالفضل میدانی(مجمع الامثال) 

بد بود مرا حال بر آن شکر نکردم

تا لاجرم آن حال که بد بود بتر شد

خاقانی بزرگ

شکر گویم دوست را در خیر و شر

زانک هست اندر قضا از بد بتر

مولانا

دانم که بدت افتد زیرا که دلم بردی

ور در تو رسد آهم از بد بترت افتد

شیخ عطار

سناتور در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۲۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲۱:

گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود

مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود

سعدی جان

آن شنیدستی که در اَقْصایِ غُور

بار سالاری بیفتاد از ستور

گفت : چشمِ تنگِ دنیادوست را

یا قناعت پُر کند یا خاکِ گور

سعدی جان

جمال در نظر و شوق همچنان باقی

گدا اگر همه عالم بدو دهند گدا‌ست

سعدی جان

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۰۴ در پاسخ به محمود عبادی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۰:

بیماری شجریان زدگی و شجریان زدگان ، مسری شده است این پدر و پسر خواننده ، اگر نبودند اصلا حافظ بیخود می کرد غزل می سرود این پدر و پسر در چشم شجریان پرستان ، علت غایی! غزل  در ایران هستند 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۹ در پاسخ به omid دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۰:

خداوند به استاد بزرگوار صاحب سبک آواز ایرانی محمود محمودی خوانساری رحمت بفرماید

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۸ در پاسخ به کهربا ابراهیمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۱:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

چه منبعی غنی تر و والاتر ازدیوان گهربار حافظ.  پاینده وپیروز باشید. 

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۷ در پاسخ به رومینا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۱:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۹ در پاسخ به عباسی-فسا @abbasi2153 دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۷:

ازدقت نظر ولطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۳۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶
  
بحر می‌پیچَد به موج، از اشکِ غم‌پروَردِ ما
چرخ می‌گردد دُوتا، در فکرِ بارِ دردِ ما

گر به میدانِ ریاضت، کهرُبا دعوی کند
کاه گیرد در دهن، از شرمِ رنگِ زردِ ما

دور نبوَد، گر کمانِ صید دلها زِه کند
هم‌ادایِ اَبرویِ نازی‌ ست، بیتِ فردِ ما

می‌دهد بویِ گریبانِ سحَر، موجِ نسیم
می‌توان دانست حالِ دل، زِ آهِ سردِ ما

همچو نِی، در هر نفس داریم نقدِ ناله‌ای
ای هوس! غافل مَباش از گنجِ بادآوردِ ما

ما سبکر‌وحان، ز قیدِ شِشدَرِ تن فارغیم
مهرهٔ آزاد دل دارد، بساطِ نردِ ما

گر دهد صدبار گردون، خاکِ عالم را به باد
بشکند آشفتگی، رنگی به رویِ گَردِ ما

دوش‌ با تیغِ تبسُّم رفتی از بزم و هنوز
شور بیرون می‌دهد، زخمِ نمک‌پروَردِ ما

در سوادِ حیرت، از یادِ جمالَت بیخودیم
روز و شب خوابِ سحَر دارد، دلِ شبگردِ ما

نیست بیدل، جز نوایِ قُلقُلِ مینایِ مِی
هیچ‌کَس در محفلِ خونین‌دلان، همدردِ ما

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۴ در پاسخ به سید علی هاشمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۳:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۳ در پاسخ به تشنه معرفت دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۳:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵
  
آن پَری‌، گویند شب خندید، بر فریادِ ما
ای فراموشی! تو شاید داده باشی‌ یادِ ما

بس‌که در پرواز، گَردِ جستجوها ریختیم
گشت زیرِ بال پنهان، خانهٔ صیّادِ ما

جان‌کَنی‌ها، در قفایِ آرزو پَر می‌فشاند
با شرارِ تیشه رفت از بیستون، فرهادِ ما

از عدم ناجَسته‌، کَر کرده‌ست‌ گوشِ عالمی
شورِ نشنیدن صدایِ بیضهٔ فولادِ ما

چشم‌ باید بست و گلگشتِ حضورِ شرم کرد
غنچه می‌خندد، بهارِ عالمِ ایجادِ ما

شمع‌سان، عمری ست اِحرام‌ِ گدازی بسته‌ایم
نیست در پهلو، به غیر از پهلویِ ما  زادِ ما

خِجلتِ تصویرِ عنقا، تا کجا باید کشید؟
با صدف‌ گم‌ گشت، رنگِ خامهٔ بهزادِ ما

نقشِ پا، در هیچ صورت پایهٔ عزّت ندید
سایه هم خِشتِ هوس‌ کَم چید، در بنیادِ ما

با همه‌ کَثرَت شماری، غیرِ وحدت باطل است
یک‌یک آمد بر زبان، از صد هزار اعدادِ ما

هیچ‌کَس بر شمع، در آتش‌ زدن رَحمی نکرد
از ازل بر حالِ ما می‌گرید، استعدادِ ما

پاسِ اسرارِ محبّت داشتن، آسان نبود
گنج ویران‌ کرد بیدل، خانهٔ آبادِ ما

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴
  
سطرِ یقین به حَک داد، تکرارِ بی‌حَدِ ما
این دشت جاده گم کرد، از رفت و آمَدِ ما

افسُرد شمعِ امّید، در چینِ دامنِ شب
یک آستین نمالید، آن صبح‌ساعَدِ ما

شاید به پایبوسی، نازیم بعدِ مُردن
غیر از حنا مَکارید، در خاکِ مشهَدِ ما

در دِیر بوالفضولیم‌، در کعبه ناقبولیم
یارب شکسته دل کن، محرابِ معبَدِ ما؟

هرجا به خود رسیدیم‌، زین بیشتر ندیدیم
کآثارِ مقصد از ما، می‌جُست مقصدِ ما

تجدیدِ رنج هستی بر یک وتیره نگذاشت
شغلِ فنایِ ما شد، عیشِ مجدّدِ ما

افراط ناقبولی، بر خاک آبرو چید
مغزِ جهات گردید، از ششِ طرف ردِ ما

سِیرِ محیط خواهی، بر موج و کف نظر کن
مطلق دگر چه دارد، غیر از مقیّدِ ما؟

گفتیم از چه دانش، سَبقت کنیم بر خلق؟
تعلیمِ هیچ بودن، فرمود موبَدِ ما

هرچند سَر برآریم، رعنایی‌ای نداریم
انگشتِ زینهاریم، خط می‌کشد قَدِ ما

چون شخصِ سایه بیدل، صدرِ بساطِ عَجزیم
تعظیم برنخیزد، از رویِ مسندِ ما

یوسف شیردلپور در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۰۰ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶ - ساز صبا:

درود بر همه عزیزان وسروران 

در کجا چرا و برای که شعری سروده شده است بماند..... آنچه مهم است اینکه از دل یک انسان اول از سوز نهانی و آشکارای شخصی خبر می‌دهد که چه مشتاق است و چشم انتظار و گاهی از بی کسی و تنهایی

گام بعدی چققققدر از زبان حال دل هم شنونده و مخاطبین ش از ساز می‌گوید چه ها که نمی‌گوید از تمامی زوایای مختلف به پردازش زبان ساز سخن می‌گوید 

مانند جایی که شخصی گفته است :::

 

بانک مؤذن کشاندم سوی مسجد.....

ناله جان سوز ساز اگر بگذارد!!! 

روح استاد شهریار شاد

🌾🌾🌾🌵🌵🌾🌾 

 

 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۵۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۳:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۳
  
پُر کرده جزوِ لایَتَجَزّا، کتابِ ما
در انتظارِ نقطه، کَم است انتخابِ ما

هر دم‌ زدن، به وهمِ دگر غوطه می‌زنیم
توفا‌ن ندارد آفتِ موجِ سرابِ ما

گَردی دگر، بلند نمی‌گردد از نفَس
تعمیر می‌رمد، ز بَنایِ خرابِ ما

فانوسِ جسم، شمعِ هزار انجمن بلا ست
مستی، برونِ شیشه ندارد شرابِ ما

ایجاد ظرفِ کَم، چه قدَر ننگ فطرت است
تَر شد جبینِ بحر، ز وضعِ حبابِ ما

قسمت، ز تشنه‌کامیِ گوهر کباب شد
در بحر نیز دست زِ نَم شُست آ‌بِ ما

بر ما ستیزه، در حقِ خود ظلم کردن است
آتش! تأمّلی، که نگریَد کبابِ ما

صیدافکن از غرور، نگاهی نکرد حیف
شد خاک بر زمین، سَرِ دور از رکابِ ما

صد دشت ماند ذرّهٔ ما آن‌ سویِ خیال
آه از سیاهیی، که نکرد آفتابِ ما

زین قیل و قال، در نفَسِ واپسین گم است
خاموشیِ که می‌دهد آخِر، جوابِ ما؟

آسوده‌ایم، لیک همان پایمالِ وهم
مانندِ سایه، زیرِ سیاهیِ ست خوابِ ما

صد چرخ زد سپهر و ز ما نیستی نبُرد
صفرِ دگر تو نیز فَزا، بر حسابِ ما

عمرِ شرار و برق، به فرصت نمی‌کشد
بیدل گذشته گیر، درنگ از شتابِ ما

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۴ روز قبل، دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۵۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲
 
ما رشتهٔ سازیم، مَپُرس از ادبِ ما
صد نغمه سرودیم و نشد باز، لبِ ما

چون مردمک‌، آیینهٔ جمعیّتِ نوریم
در دایرهٔ صبح، نِشسته‌ست شبِ ما

بی‌تابیِ دل، آتشِ سودایِ که دارد؟
تبخال به خورشید رسانده‌ست، تبِ ما

هستی چو عدم، زین من و ما هیچ ندارد
بی‌نشئه بلند است، دِماغِ طربِ ما

ابرامِ تک و تازِ غباریم در این دشت
جانی که نداریم، چه آید به لبِ ما؟

چون ذرّه، پراکندگی اِنشایِ ظهوریم
جز ما نُقَطی کو، که بوَد منتخبِ ما؟

تا معنیِ اسرارِ پَری، فاش توان خواند
مکتوب به کهسار بَرید، از حَلبِ ما

گمگشتهٔ تحقیقِ خود، آوارهٔ وهم است
ما را بگذارید به دردِ طلبِ ما

نی قابلِ عَجزیم، نه مقبولِ تعیّن
از ننگ، به آدم که رسانَد نسبِ ما؟

پیدا ست، که جز صورتِ عنقا چه نماید
آیینه ندارد دلِ بیدل لقبِ ما

۱
…
۳
۴
۵
۶
۷
…
۵۸۷۳