گنجور

حاشیه‌ها

مجنونة الله در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۹:

سلام

من راجب وزن این شعر سوال دارم.

تو بیت: مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند؟

 

من تقطیع هجایی کردم، مصرع اول درسته میشه همون فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فعلن 

مصرع دوم اون «یان»(مال توبه فرمایان) کار رو خراب می‌کنه. چون علامتش میشه _U ولی برای تطابق با مصرع قبلی باید _ باشه. 

من تازه با این مبحث عروض و اینا آشنا شدم، میشه لطفاً برام توضیح بدید؟

مجنونة الله در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۴۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۳:

چرا گفته أنتَ و نگفته أنتِ؟

مگه نباید مونث باشه؟

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۳۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۴:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۴
  
قیدِ هستی نیست مانع، خاطرِ آزاده را
در دلِ مینا برون‌ گَردی‌ست، رنگِ باده را

خوابناکان را، نمی‌باشد تمیزِ روز و شب
ظلمت و نور است یکسان، تن‌ به‌ غفلت‌ داده‌ را

تا توانی مشقِ دَردی کُن، که در دیوانِ عشق
نیست خطّی جز دَریدن، نامه‌هایِ ساده را

همچو گوهر، سُبحهٔ یکدانهٔ دل جمع‌ کن
چند چون‌ کف بر سرِ آب افکنی، سجّاده را

نیست سرو از بی‌بری ممنونِ احسانِ بهار
بارِ منّت خَم نسازد، گردنِ آزاده را

آب در هر  سرزمین دارد، جدا خاصیّتی
نشئه باشد مختلف در هر طبیعت، باده را

اشک یأس‌آلوده بود، از دیده بیرون ریختم
خاک بر سر کردم، این طفلِ ندامت‌زاده را

هر کجا عبرت سوادِ خاک روشن می‌کند
خجلت‌ِ کوری‌ست چشم، از نقشِ پا نگشاده را

بی‌نفَس‌ گشتن، طلسمِ راحتِ دل بوده است
موجِ منزل می‌زنم، تا محو کردم جاده را

بیدل از تسلیم‌، ما هم صیدِ دل‌ها کرده‌ایم
نسبتی با زلف می‌باشد، سرِ افتاده را

مجنونة الله در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۳۱ در پاسخ به Polestar دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۷:

نه. حدیث خَلق درسته. یعنی حرف آدما

استاد.میراحمدی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۲۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲:

وه که دُردانه‌ای چنین نازک در ...

یک نمونه اصیل غزل 

غزل عرفانی است، اما شاعر در آن وارد عشقبازی و هم  بستری و اینگونه مسائل میشود ؛

چرا؟

زیرا میخواهد ابتدا غزلسرایی کند و سپس غزلی بسراید عرفانی!

غزل بدون بیان اطوار عشق و عشقبازی اصالتا غزل نیست 

آن معشوق عرفانی وقتی بیاید در جهان محسوس غزل میتوان آرزوی هم بستر شدن با او را هم داشت!

این از ناآگاهی مخاطب است که  بگوید اگر عرفانی است و منظور خداست پس چرا شاعر چنین گفته !

 

مجنونة الله در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۹:

می‌شه بگید وزن این شعر چیه؟

ممنونم

استاد.میراحمدی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۱۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴۶:

زندگانی در جگرخار است و در پا ...

این را نتوان غزل گفت به معنای اصیل 

اصلا 99 درصد غزلیات بیدل ،غزل به معنای اصیل نیستند و فقط قالب غزلی دارند

غزل اصیل شعری است با آن قالب معین و در اطوار عشق و عشقبازی!

منصور در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۹ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۴:

سلام 

این رباعی انگار برای تمام اعصار سروده شده است.

بیت اول اشاره به سرآمدان و نخبگان هر عصری دارد که چراغ فرا روی اعصار بعد نیز می‌گردند (علم و دستاوردهایشان) 

بیت دوم اشاره به بیرون نرفتن از این شب تاریک جهل است که همواره در هر دوره‌ای هست، شاید نسبت به دوره قبل‌تر دانش بیشتر شود اما این تاریکی هنوز هست. چرا که اگر نباشد و انسان به کمال و نهایت برسد همه چیز متوقف و سکون می‌شود و سکون یعنی عدم. 

پس اول این که حقیقتی علمی بیان شده است.

چرا گفته فسانه؟ چون هم زمان در هر چیزی می‌تواند حالت‌های بسیار زیادی وجود داشته باشد (اگر نخواهیم لفظ بی‌نهایت را بکار بریم). از زمان آغاز این جهان در واگشت کوانتومی تا همین لحظه 

پس هر حالتی فسانه ایست.

استاد.میراحمدی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۰:

ناگهان پرده برانداخته‌ای، ...

این غزل و غزل با مطلع....

«در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد»

از یک مسأله که آفرینش و تجلی خداوندی است سخن میگویند

اما این غزل،غزل تر است از آن دیگری

یعنی اصالت غزلی دارد ،زیرا مسأله را با اطوار عشق بیان کرده است و  آن دیگری را نتوان غزل خواند به آن معنای اصیل!

عباس منصوری در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۹ دربارهٔ نصرالله منشی » کلیله و دمنه » باب البوم و الغراب » بخش ۶ - کبک انجیری، خرگوش و گربهٔ روزه‌دار:

مردم ایران حداقل اگه با همین آثار کلاسیک ادبیات فارسی آشنا بودند فریب ریاکاران و زاهدان دروغین و سجاده آبکش های فریبکار و دغل بازان به ظاهر دیندار رو هیچوقت نمی خوردند 

ای کبک خوش خرام که خوش می روی به ناز

غره مشو که گربه زاهد نماز کرد

حافظ 

امیر منصوری در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۳۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱۵:

درود دوستان این غزل زیبا رو با صدای بنده در کانال تلگرامRasManiMusic گوش بدید و نظراتتون رو در میان بگذارید

تورج توجی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:

پیوند به وبگاه بیرونی

شرح غزل سوم مدرس تورج توجی 

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۰۲ در پاسخ به صادق جان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۳:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

شرح کامل غزلها👇

 

https://rezasaghy.blogfa.com/

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۰۰ در پاسخ به اردشیر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۱:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۲۷ در پاسخ به Abbasrapper دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۰:

ممنون ازدقت نظر ولطف ومحبت شما🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۰۵ در پاسخ به دانش جو طالب دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۹:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۰۴ در پاسخ به فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۹:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

سناتور سنتور در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۴:

هر که باشی و به هر جا برسی

آخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشد

چو بدین نقطه رسد مسکین است

#پروین_اعتصامی

ناگهانی بانگی برآمد خواجه مرد

#ملا_احمد_نراقی

بیند این بستر (قبر) و عبرت گیرد

هر که را چشم حقیقت‌ بین است

پروین اعتصامی 

تو را به کنج لحد سالها بباید خفت

تن تو طعمه ی هر مور و مار خواهد بود

شیخ الاجل سعدی

عنقریب است که از ما اثری باقی نیست

شیشه بشکسته و می ریخته و ساقی نیست

#استاد_حسن_میرخانی

آخرالامر گِل کوزه‌گران خواهی شد

حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

#حضرت_حافظ

عاقبت منزل ما وادی خاموشان است

حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

#حضرت_حافظ

عاقبت از ما غبار ماند زینهار

تا ز تو بر خاطری غبار نماند

#سعدی_جان

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است

گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

حضرت حافظ 

عاقبت خاک شود حسن و جمال من و تو

خوب و بد می گذرد وای به حال من و تو

#لاادری

هر جنبنده ای که بر روی زمین است ، مرگ را

ناخوش می دارد و اگر به چشم خرد بنگرد،

راحتی بزرگ در مرگ است.

#شیخ‌_بهایی

استاد.میراحمدی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۰۱ در پاسخ به دکتر حافظ رهنورد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۲:

غزل سرتاپا عرفانی است 

 

بیت سوم 

جان صد صاحبدل بسته موی کیست ،جناب دکتر؟

بسته موی شاه شجاع لابد!😅

یا دختران شیرازی!

بیت پنجم...

هواداران رهرو چه کسانی هستند؟

خواستگاران دختر شیرازی لابد😅

بیت آخر هم اساسا با آوردن محراب امضای عرفانی زده 

عزیز من ...

«باد صبا »و «حلقه زلف» چراغ چشمک زن عرفان در شعر حافظ هستند!

 عرفان همینطور از سر تا پای این غزل می‌چکد!

بارها گفته ام و بار دگر میگویم:

غزل...

قانون خودش را دارد 

اطوار خودش را دارد

تعریف خودش را دارد

کسی که غزل عرفانی هم میگوید باید بپیچد در زلف و خط و خال و کمر و آغوش و همخوابگی و بوسه و اینها

وگرنه اساسا غزل نگفته است !

خانه آخر......

سفتن دردانه ای چنین نازک در شب تار هم عرفانی است !

 

 

دکتر حافظ رهنورد در ‫۳ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۳:

غزلی بسیار زیبا و شعر حافظانه‌ای را خواندیم

خوشه‌چین به کسانی می‌گفتند که هنگام درو سر زمین می‌آمدند و خیر و دعا می‌دادند و طلب مقداری محصول می‌کردند. این مردمان بیشتر از طبقه‌ی ضعیف و نادار قریه‌ها بودند.

همانطور که می‌دانیم شعر حافظ بر  ستون‌های  تضاد و‌ تناقض بنا شده‌ است که گاه این تضاد و تناقض خود معنا را دچار ایهام و در پاره‌ای موارد دچار ابهام می‌کند. در تمام هفت بیت این غزل تضاد و تناقض‌هایی هست که خواجه در همان بیت اول از مخاطب می‌خواهد به خلاف بودن آن‌ها(تضادشان) توجه کند.

پیش‌بینان علارغم آنچه دوستان به اشتباه آینده‌نگران معنا کرده‌اند، در حقیقت معنایی کاملا برعکس دارد. با توجه به بیت نخست پیش‌بین به کسی گفته می‌شود که آنچه در برابر چشمش اتفاق می‌افتد را می‌نگرد(مه‌جبینان را و زاهدان و صوفیان را) و با توجه به آنچه می‌نگرد و تناقض‌هایی که می‌بیند، فقط عشق را چاره‌ی خلاصی از این تناقض‌ها می‌داند. البته در مصراع اول همین بیت که پیش‌بینان را آورده باز تضاد وجود دارد. (اسیر) عشق شدن چاره‌ی (خلاصی) است. (اسیر آزاد است)

۱
…
۳
۴
۵
۶
۷
…
۵۸۶۰