سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۰ در پاسخ به یلدا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷
کرده‌ام سرمشقِ حیرت، سَروِ مُوزونِ تو را
ناله می‌خوانم، بلندیهایِ مضمونِ تو راشام پروَردِ غمَم، با صبحِ اقبالَم چه‌کار؟
تیره‌بختی، سایهٔ بید است مجنونِ تو راخاکهایِ این چمن می‌بایدَم بر سَر زدن
بس که گل پوشید، نقشِ پای‌ِ گلگونِ تو راسازِ محشر گشت آفاق، از نگاهِ حیرتَم
در نِیِ مژگان، چه فریاد است مفتونِِ تو راشورِ استغنا، برون از پرده‌هایِ عَجز نیست
رشتهٔ ما، سخت پیچیده‌ست قانونِ تو رافهمِ یکتایی‌ست، فرقِ اعتباراتِ دُویی
عمرها شد، خوانده‌ام بر خویش افسونِ تو راهرچه می‌بینم، سراغی از خیالَت می‌دهد
هر دو عالم، یک‌سَرِ زانوست محزونِ تو راای دل‌ِ دیوانه صبری، کز سویدا چاره نیست
دیدهٔ آهو، فرو برده‌ست هامونِ تو رابیدل، آزادی گر استقبالِ آغوشَت کند
آنقدَر واشُو، که نتوان بست مضمونِ تو را
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶
حُسنِ شرم آیینه داند، رویِ تابانِ تو را
چشمِ عصمت، سرمه خواند گَردِ دامانِ تو رابس که بر خود می‌تپد، از آرزوی ناوَکَت
می‌کند در سینه دل هم، کارِ پیکانِ تو رادر تماشایَت همین مژگان، تحیّر ساز نیست
هر بنِ مو، چشمِ قربانی‌ست حیرانِ تو راگلشن از اوراقِ گل، عمری‌ست پیشِ عندلیب
می‌گشاید، دفترِ خونِ شهیدانِ تو رادر گرفتاری بوَد آسایشِ عشّاق و بس
آشیان از حلقهٔ دام است، مرغانِ تو راسُرمه از خاکِ شهیدان، گر نینگیزد غبار
کیست تا فهمد، زبانِ بینوایانِ تو راغیر جرمِ عشق، در آزارِ ما آزردگان
حیله بسیار است، خویِ ناپشیمانِ تو راطَیلَسانی از غبارِ خود، به دوش افکندن است
تا توان بستن به دل، اِحرامِ دامانِ تو راپیکرِ مجنون، به تشریفِ دگر محتاج نیست
کَسوَتِ خارا، همان زیباست عریانِ تو رانشئهٔ عمرِ خِضِر، جوشِ دُوبالا می‌زند
گر عصا گیرد بلندیهایِ مژگانِ تو رامیتواند دقتَّم، فرقِ شکست از موج کرد
لیک نشناسم ز رنگِ خویش، پیمانِ تو راای دل‌ِگم‌کرده مطلب، هرزه نالی تا به کِی؟
جوشِ ابرامَت اثر گم کرد، افغانِ تو راتا شَوی یک چَشم رسوایِ تماشایِ بتان
چون مژه صد چاک می‌باید، گریبانِ تو رابیدل، از رنگین خیالیهایِ فکرَت می‌سَزد
جدولِ رنگِ بهار، اوراقِ دیوانِ تو را
عباس منصوری در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳:
حقه در اصل قوطیهایی بوده که شعبده باز با آنها مردم رو سرگرم می کرده،گویا مهره هایی در این حقه ها و قوطی ها بوده که توسط شعبده باز با تردستی،گم و ناپدید میشده.به فلک هم نسبت حقه باز میده چون آسمان هم مهره هایی (ستارگان و اجرام)داره که گم و پیدا می شوند
محسن در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۲۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰:
مولانا میگوید: «عمر آمد عمر آمد ببین سرزیر شیطان را»
و پیامبر اکرم ﷺ درباره عمر بن خطاب چنین فرموده‌اند: «یَا ابْنَ الْخَطَّابِ، وَالَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ، مَا لَقِیَکَ الشَّیْطَانُ سَالِکًا فَجًّا قَطُّ إِلَّا سَلَکَ فَجًّا غَیْرَ فَجِّکَ» ترجمه فارسی: «ای پسر خطاب! سوگند به کسی که جانم در دست اوست، هرگز شیطان تو را در راهی نمی‌بیند که در آن حرکت می‌کنی، مگر اینکه راه دیگری غیر از راه تو را در پیش می‌گیرد.»
منبع: صحیح بخاری، حدیث ۳۶۸۳، کتاب فضائل اصحاب پیامبر، باب فضائل عمر بن خطاب.
در حدیث پیامبر، شیطان در برابر حضور و مسیر عمر بن خطاب راه خود را تغییر می‌دهد؛ و مولانا همین تصویر را با تعبیر شاعرانه «سرزیر شیطان» بیان می‌کند.
به نظر این تطبیق بسیار قوی است؛ به‌خصوص اینکه در حدیث، نام عمر و شیطان دقیقاً در کنار یکدیگر آمده‌اند. بنابراین احتمال اینکه «عمر» در این بیت اشاره به عمر بن خطاب داشته باشد، با توجه به حدیث یادشده بسیار تقویت می‌شود.
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۴۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵
کیست بردارد ز اهلِ معرفت، نازِ تو را
گنبدِ دستار گو؛ بردارد آوازِ تو راجزصدایِ لفظ‌ِ نامربوطِ او، معنی کجاست؟
نغمهٔ دولاب، آهنگی بوَد سازِ تو راپیری و طفلی به جا، نقص و کمالَت توام‌اند
نیست چندان امتیاز، انجام و آغازِ تو رادر تغافل هم نگه می‌پرورَد، بی‌شیوه نیست
سرمهٔ نیرنگ باشد، چشمِ غمّازِ تو رامیکند قطعِ سخن، اظهارِ فضلَش آفت است
جز بریدن کِی بود؟ حرفی لب‌ِ گازِ تو راازتماشا، حیرتِ بی‌بهره چون آیینه است
شوقِ بینایی نباشد، دیدهٔ بازِ تو راتا نگردد فاش سِرِّ مستی‌ات، مَگشای چشم
چون پَری، کاین شیشه ظاهر می‌کند رازِ تو راخَم شد از بارِ تعلّق قامتَت، زیبنده نیست
دعویِ وارستگی چون سرو، اندازِ تو رابیدل اربابِ تأمّل، با عروجَت چون کنند؟
آشیان برتر بوَد از رنگ، پروازِ تو را
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۳۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۴:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۴
مکُن ز شانه پریشان، دِماغِ گیسو را
مچین به چینِ غضب، آستینِ ابرو رانگاه را، مژه‌ات نیست مانعِ وحشت
به سبزه‌ای نتوان بست، راهِ آهو رابه کنهِ مطلبِ عشّاق، راه بردن نیست
گلِ خیالِ تو، بیرون نمی‌دهد بو راسَری که نشئه‌پرستِ دِماغِ استغناست
به‌کیمیا ندهد، خاکِ آن سَرِ کو راعتابِ لاله‌رخان، عَرضِ جوهرِ ذاتی‌ست
ز شعله‌ها نتوان برد، گرمیِ خو راکجا به کشتنِ ما حسن می‌کند تقصیر؟
که زیرِ تیغ نشانده‌ست نرگسِ او راخطِ غرور مخوان آنقدَر ز لوحِ هوا
یکی مطالعه کن، سرنوشتِ زانو راخجالتِ من و ما، آبیارِ مزرعِ ماست
عرَق، سحابِ بهار است رُستنِ مو راچو سایه، عمر به افتادگی گذشت امّا
به هیچ جای نکردیم گرم، پهلو رابه دامنِ شبِ ما، از سحَر مگیر سراغ
بیاضِ دیده به خواب است، چشمِ آهو راز پیچ و تابِ میانَش، بیان مکُن بیدل
به چشمِ مردمِ عالم، میَفکن این مو را
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۲۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳
سُرمه سنگین نکند، شوخیِ چشمِ او را
درسِ تمکین ندهد گَرد، رَمِ آهو رازخمِ تیغَش به دل از داغ، مقدّم باشد
پایه از چشم، بلند است خَمِ ابرو راجِبههٔ ما و همان سجدهٔ تسلیمِ نیاز
نقشِ پا، کِی کند از خاک تهی پهلو راهدفِ مقصدِ ما، سخت بلند افتاده‌ست
باید از عَجز، کمان کرد خَمِ بازو رادر مقامی‌که بوَد جلوه‌گهِ شاهدِ فکر
جوهر از مویِ سر است، آینهٔ زانو رانرمیدهست معانی ز صَریرِ قلمَم
رام دارد نِیِ تیرَم به صدا، آهو رانغمهٔ محفلِ عشّاق، شکستِ ساز است
چینیِ بزمِ جنون باش و صدا کن مو راجهل باشد طمعِ خلق، ز سرکَش صفتان
هیچ دانا، ز گلِ شمع نخواهد بو راطبعِ دون از رهِ تقلید، به نیکان نرسد
پای اگر خواب‌کند، چشم نخوانند او راهستیِ تیره‌دلان، جمله به خواری گذرد
سایه دایم به سَرِ خاک کَشد، گیسو راوحشتِ ما، چه خیال است به‌راحت سازد
ناله آن نیست، که سایَد به زمین پهلو رابیدل از بال و پرِ بسته، نیاید پرواز
غنچه تا وا نشود، جلوه نبخشد بو را
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۸:۵۵ در پاسخ به فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
مصطفی علیزاده (فدشک) در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۸:۴۴ دربارهٔ فنودی » گزیدهٔ اشعار » شمارهٔ ۱۰ - بی شمع جمال تو:
این شعر توسط پدرام خدابخش اجرا شده است
🎵 آهنگ :فکری بنمایید که دیوانه‌ام امشب(این ملک فنود است
شعر شیخ عبدالحسین فنودی
موسیقی پدرام خدابخش
( صدای هوش مصنوعی
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۰۱ در پاسخ به دینا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۵:
وست عزیز، زندگانی پرفرازوفرود حافظ، دوره های مختلف ومتضادی داشته وشراب درهرغزل معنای خاص خودرا دارد دربعضی غزل شراب عشق، دربعضی دیگرشراب معرفت ودربعضی شراب انگوریست باید شان غزل ومحتوا ومتن سخن درنظرگرفته شود. ضمن آنکه حافظ شخصیتی منحصربفرد داشته وشبیه هیچیک ازعرفای پیشین وپسین خودنیست حافظ حافظ است وبس. ازدقت نظر ولطف ومحبت شماممنونم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۰۱ در پاسخ به سیدمسعود دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۵:
دوست عزیز، زندگانی پرفرازوفرود حافظ، دوره های مختلف ومتضادی داشته وشراب درهرغزل معنای خاص خودرا دارد دربعضی غزل شراب عشق، دربعضی دیگرشراب معرفت ودربعضی شراب انگوریست باید شان غزل ومحتوا ومتن سخن درنظرگرفته شود. ضمن آنکه حافظ شخصیتی منحصربفرد داشته وشبیه هیچیک ازعرفای پیشین وپسین خودنیست حافظ حافظ است وبس. ازدقت نظر ولطف ومحبت شماممنونم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۶:۵۳ در پاسخ به فروغ-الف دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۵:
ازدقت نظر وتوضیحات مفیدتانممنون
ازلطف ومحبت عالی متشکرم🌹🙏
تورج توجی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۶:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:
خلاصه غزل ۱۴ تفسیر
مدرس تورج توجی
برمک در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۵:۰۰ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۸۱:
مهر آمد و گردن خرد زد
دزد امد و سر ز پاسبان برد
انکس که رهم زد اشنا بود
این را نتوان به داستان برد
برمک در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۳۶ دربارهٔ رودکی » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۶۵:
درفش ابر و تندر بود کوس او
کمان آزفندگ شود ژاله تیر
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۰۵ در پاسخ به Hadi Golestani دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۰:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
همایون در ۳ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۰۰:
این غزل هم از نوروز دیدار رخ یار میگوید، و از زبان خرد تیره و گسسته و پراکنده و بسیار هنرمندانه غزلی میگوید از خاطر پریشان که یادآور بیت های خردنامه فردوسی است.
خرد تیره و مرد روشن روان
نباشد همی شادمان یک زمان
صدرا رحمتی در ۳ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۲۶ دربارهٔ رهی معیری » غزلها - جلد سوم » نغمهٔ حسرت:
درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من
داشتم آرام تا آرامِ جانی داشتم
حافظ میگوید: «که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها»؛ یعنی عشق با همه شیرینی آغازش، دشواری‌های فراوان دارد.
اما رهی گویی از زاویه دیگری به عشق نگاه می‌کند؛ میگوید با همه رنج‌هایی که عشق دارد، درد بی‌عشقی از رنج عاشقی طاقت‌فرساتر است.
حافظ از دشواریِ راه عشق میگوید و رهی از دشواریِ زندگی بی‌عشق.
انگار رهی در پاسخ حافظ میگوید: قبول که عشق دشوار است، اما بی‌عشق زیستن دشوارتر!
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۰ در پاسخ به نیما دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲: