استاد.میراحمدی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۴۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۸:
پیش از نماز و هنگام پهن کردن سجاده این بیت را میخوانم
گویی اساسا برای همین حال و کار سروده شده است
استاد.میراحمدی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶:
تنزیه
«سبحان الله»
استاد.میراحمدی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۴۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶:
چنان لطف خاصیش با هر تن است
که هر بنده گوید خدای من است
سعدی؟
جامی؟
حکیم لاادری؟😅
شیخ جام در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۳۳ دربارهٔ حافظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۷:
همه از نور خورشید به سایه پناه میبرند ، اما حافظ میگوید برای در امان ماندن از سایه به خورشید پناه ببر
بیت زیبایی بود
شیخ جام در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۲۵ دربارهٔ حافظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۶:
حافظ تو غزلیاتش بیشتر مراعات میکرد :)
سیدعلی (رضا) ساقی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۴۶ در پاسخ به نسترن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
استاد.میراحمدی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۰۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶:
دامن دوست به صد خون دل به دست افتاد
در بعد اجتماعی و تاریخی:
«مردمان نیک بسیاری فداکاری و جانفشانی کرده اند تا چراغ دین خدا و معنویت روشن بماند
در بعد فردی:
«سالک با تحمل مشقتهای بسیار سیر معنوی خود را پیش برده است»
فسوس خصم:
«وسوسه شیطان»
«نفس اماره»
«ظواهر دنیا»
«ملامت مردمان»
«شبهات دینی»
شیخ در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۲۱ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵:
معنای بیت آخر:شاعر می فرماید که انتظار ندارم -( طمع داشتن یعنی انتظار داشتن)- که معشوق با نگاهی به من ( که چشمش = چشم معشوق) بر آتش عشق من آبی بریزد. این کار بدون غم و غصه(جگر در معنای عامیانه) انجام نمی شود. مولانا در این بیت - قسم هر روزش بیاید بیجگر / حاجتش نَبْوَد تقاضای دگر - جگر را در معنای عامیانه آن یعنی بی غم و غصه و دردسر، بی رنج و زحمت و سختی به کار برده است.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۸ در پاسخ به یار دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۸:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۱:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۱
تجدیدِ سِحرکاری ست، در جلوهزارِ عنقا
صد گردش است و یک گل، رنگِ بهارِ عنقاهرچند نوبهاریم، یا جوشِ لالهزاریم
باغِ دگر نداریم، غیر از کنارِ عنقاسطری نخواند فطرت، از درسگاهِ تحقیق
تقویمها کهن کرد، امسال و پارِ عنقاآیینه جز تحیّر، اینجا چه نقش بندد؟
از رنگ شرم دارد، صورتنگارِ عنقاتسلیمِ عشق بودن، مفت است هر چه باشد
ما را چه کار و کو بار؟ در کار و بارِ عنقاشهرتپرستیِ وهم، تا چند باید اینجا؟
نقشِ نگین رها کن، ای نامدارِ عنقاهمصحبتیم و ما را، از یکدگر خبر نیست
عنقا چه وانماید، گر شد دچارِ عنقانایابیِ مطالب، معدوم کرد ما را
دیگر کَسی چه یابد؟ در انتظارِ عنقامرگ است آخِرِ کار، عبرتنمایِ هستی
غیر از عدم که خندد ؟ بر روزگارِ عنقازیرِ پرندِ گردون، رسوا ست خلقِ مجنون
عریانیِ که پوشد؟ این جامهوارِ عنقاگفتیم بینشانی، رنگی به جلوه آرد
ما را نمود بر ما، آیینهدارِ عنقادر خاکدانِ عبرت، غیر از نفَس چه داریم؟
پُر رُوشنا ست بیدل، شمعِ مزارِ عنقا
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۴۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۰:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۰
در بیزری، ز جِبههٔ اخلاق چین گشا
هرچند آستین گرِه آرَد، جبین گشااز سایلان، دریغ نشاید تبسُّمَت
گیرم کَفَت تهیست، لبِ آفرین گشاآبِ حیاتِ جویِ جسد، جوهرِ سخا ست
راهِ تراوُشی، چو ظروفِ گِلین گشامُنعم، اگر به تنگیِ خُلق است نازِ جاه
چیندارتر ز نقشِ نگین، آستین گشاگر لذّت از مآلِ حلاوَت نبُردهای
باری ز اشکِ شمع، سَرِ انگبین گشاافسانههایِ بیژن و رستم، به طاق نِه
گر مَردِ قُدرتی، دلَت از بندِ کین گشاحیف است، طبعِ مرد ز غیبت قفا خورَد
یاران حذر کنید، ز حیزِ سُرینگشاباغ و بهار، بستهٔ سِیرِ تغافلی ست
مژگان به هم نِه و نظرِ دوربین گشااز نقبِ سنگ، نقشِ نگین فتحِ باب یافت
ای نامجو! تو هم رَهِ زیرِ زمین گشاتحقیق، هر قدَر دهدَت مهلتِ نفَس
گوهر به سوزنِ نگهِ واپسین گشابیدل به هرچه عزم کنی، وصل مقصد است
اینجا نشانهها ست، تو شَست از کمین گشا
احمد خرمآبادیزاد در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۳۸ دربارهٔ ابوالعلاء شوشتری » اشعار باقیمانده » شمارهٔ ۵:
به احتمال قرین به یقین، مصرع دوم بیت دوم باید چنین باشد:
بحیره در شیر بری، کامه برآری
شاعر در مصرع نخست همین بیت میگوید «همانا تو، پیشۀ آب بستن برگزیدهای». بنابراین باید ادامهاش نیز سازگار با چنین مفهومی باشد. یعنی «دریاچهای در شیر میریزی و کام میبری»
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۳۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹
پیشِ توانگر منِشان، پهلویِ لاغَر مگشا
دست به هر دست مَدِه، چَشم به هر دَر مگشاتا ز یقینَت، به گمان، چشم نپوشند خَسان
بندِ نقابِ سحرَت، در صفِ شبپَر مگشاهمّتِ تمکیننظرَت، نیست کم از موجِ گهر
جِیبِ حیا تا ندَری، خاک شُو و پَر مگشاتا نفتد شمعصفت، آتشِ غارت به سرَت
در بَرِ محفل، ز میانَت کمرِ زر مگشاآبِ رخِ کَس نروَد، جز به تقاضایِ هوس
شیشه تهی گیر ز مِی، یا لبِ ساغر مگشاگر به خود افتد نگهَت، پشم ندارد کُلَهَت
ننگِ کَلی تا نکشی، در همه جا سَر مگشالب بههم آر از من و ما، وعظ و بیان پُر مَسُرا
پشت و رخِ این دو ورق، تَه کن و دفتر مگشاماتمِ هم در نظر است، انجمنِ عبرتِ ما
چشمی اگر باز کنی، بی مژهٔ تَر مگشاای نفَسَت صبحِ ازل، با ابدَت چیست جدل؟
یک سرَت از رشته بس است، آن سَرِ دیگر مگشابیدل از آیینهٔ ما، غیرِ ادب گُل نکند
خون تحیّر به خیال از رگِ جوهر مگشا
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۲۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸
اگر مَردی دَرِ تسلیم زن، راهِ طلَب مگشا
ز هر مو احتیاجَت گر کند فریاد، لَب مگشاخَمِ شمشیرِ جرأت، صرفِ ایجادِ تواضع کن
به این ناخن، همان جز عقدهٔ چینِ غضَب مگشاخریداران همه سنگند معنیهایِ نازک را
زیان خواهی کشید، اجناسِ بازارِ حلَب مگشاز علمِ عزّت و خواری، به مجهولی قناعت کن
تسلّی برنمیآید، معمّایِ سبَب مگشابه ننگِ انفعالَت، رغبتِ دنیا نمیارزد
زهِ بندِ قبایَت، بر فسونِ این جَلَب مگشاعدم گفتن کفایت میکند تا آدم و حوّا
دگر ای هرزه درسِ وهم، طومارِ نسَب مگشابَنایِ سرکَشی، چون اشک، سر تا پا خلل دارد
علاجِ سیلِ آفت کن، سَرِ بندِ ادب مگشاستم میپرورَد آغوشِ گل، از خار پروردن
زبانی را کز او کارِ درود آید، به سَب مگشاحضورِ نورَت، از دقّت نگاهی ننگ میدارد
به رنگِ چشمِ خفّاش، این گرِه جز پیشِ شَب مگشاسبکروحی نیاید راست با وهمِ جسد، بیدل
طلسمِ بیضه تا نشکستهای، بالِ طرَب مگشا
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷
نرَسیدی به فهمِ خود، رهِ عزمِ دگر گشا
به جهانی که نیستی، مژه بربَند و دَر گشاز گرانجانیات مَباد، که شود ناله منفعل
به جنونِ سپند زَن، پیِ منقار پَر گشاتپِش خلقِ پیش و پس، نه ز عشق است و نی هوس
شررِ کاغذ است و بس، تو هم اندک نظَر گشاز فسُردن مکَش تَری، به فسونهایِ عافیت
همه گر موجِ گوهری، به رمیدن کمَر گشابه چه فرصت وفا کند، گلِ تمکینفروشیات؟
به تماشایِ چشمَکی، رَهِ سنگ و شرَر گشاسحَرِ نشئه فطرتی، تهِ خاک از چه غفلتی
نفَسی صرفِ جوش کن، ز خُمِ چرخ سَر گشاهوسِ جوع و شهوتَت، شده دامِ مذلّتَت
اگر از نوعِ آدمی، ز خود افسارِ خَر گشاادبآموزِ محرَمان، لبِ خشکی است بیبیان
به محیط آشنا نهای، رگِ موجِ گهَر گشاادبی تا تسلسلَت، نکند شیشه بیمُلَت
که به اندازِ قُلقُلَت، پَری هست پَرگشادل و دستی نبستهای، به چه غم درشکستهای؟
تو به راهَت نشستهای، گرِه این است برگشااگر انشایِ بیدلَت، ز حلاوت نشان دهد
شَقی از خامه طرح کن، درِ مصرِ شکَر گشا
مجید الستی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۸ در پاسخ به آزادبخت دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کیکاووس و رفتن او به مازندران » بخش ۱ - وسوسهٔ دیو رامشگر و تصمیم کاووس برای لشکرکشی به مازندران و فراخواندن زال:
ز میروی طبری و وز ارمنی
بجنگند با کیش آهرمنی
ز کلبوی سوری و این مهتران
که کوپال دارند و گرز گران
همی سر فرازند کایشان کیند
به ایران و مازندران بر چی اند
اگر مرز و راهست اگر نیک و بد
به گرز و به شمشیر باید ستد
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۵:
صیدی؟ ، بیدی ؟، دیدی ؟ ،به فراموشیِ ایّامِ تماشا
سیدعلی (رضا) ساقی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۳ در پاسخ به فائقه دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۳ در پاسخ به Hadi Golestani دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
Amir_dadash در ۴ روز قبل، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۵۴ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۴۷۴: