استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۵ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
«تنگنای وحدت»
اشتباه بزرگ آقای عراقی
وحدت تنگنا ندارد و کثرت است که دچار تنگنا و محدودیت است
دقیقا جناب عراقی زمانی این اشتباه بزرگ را مرتکب می‌شود که میخواهد اصطلاحات عرفانی را بیاورد در غزل
دقیقا زمانی می‌لنگد که قانون غزل را که سخن معاشقه و لطیف است زیر پا میگذارد
شاعری مثل حافظ اصلا چنین اصطلاحاتی را به این صورت استفاده نکرده است
شاعری مثل بیدل فراوان استفاده کرده ولی بسیار عالی بیان کرده است
اما عراقی اینجا خراب کرده!
بنده نمیدانم ایشان چه مراتب عرفانی داشته است
اما این سخن گرفتاری دارد
و «عارف تمام »چنین گیری ندارد
حتی محقق عرفانی هم میفهمد که «تنگنای وحدت»اشتباه است
البته محقق راستین نکته سنج و باریک بین و نه محقق دانشگاهی پر ادعا !
محقق دانشگاهی عقلش به این چیزها نمیرسد
چون اینها را توی دانشگاه نمی‌گویند!
پس چطور فخرالدین چنین گفته ؟!
ندانم
«چه دانم های بسیار است »
Amir_dadash در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۹ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۶۹:
این‌رباعی با رباعی
هر نَعت که از قبیل خیر است و کمال
قابل تفکر است در نفی اختیار انسان از نظر ایشان
رامین حسینی مطلق در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۰۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۳:
برای درک حال و هوای این غزل، باید از همه دغدغه‌های مادی، حساب‌کتاب‌های روزمره و هیاهوی این دنیای شلوغ فاصله بگیریم. تصور کن شبِ بسیار تاریک، سرد و سنگینی بر جان حافظ سایه افکنده بوده؛ شبِ حیرت، حسرت، تنهایی و کوبیده شدن بر درهای بسته. شبی که از شدت فشارِ «غصه روزگار»، نفس در سینه شاعر حبس شده و احساس می‌کرده در بن‌بستِ زمانه گیر افتاده است.
اما ناگهان، در عمیق‌ترین و تاریک‌ترین لحظه شب—آن دمِ سکوتِ مطلق سحرگاه—پرده‌ها کنار می‌رود. حالِ حافظ در آن لحظه دیگر حالِ یک انسان معمولی نیست؛ حالِ کسی است که ناگهان دست نوازش پروردگار را روی شانه‌های خسته خود حس میکند.
تاریکی شب بود و بار سنگینِ غصه‌های دنیا روی شانه‌های روحِ خسته‌اش سنگینی می‌کرد. شب بود و سکوتی سرد؛ گویی درهای زمین و آسمان به روی دلِ آبرومندش بسته شده بود. اما در آن عمقِ نومیدی، آنجا که تاریکی به اوج سیاهی خود می‌رسد و سحر در آستانه شکفتن است، ناگهان طوفانی از جنس نور وزیدن گرفت.
حافظ در آن سحرگاه، در آغوشِ تجلیِ بی‌کرانِ معشوق از خود بی‌خود شد. دیگر از «منِ» خسته، زخم‌خورده و دردمند خبری نبود؛ همه‌چیز شد نور، همه‌چیز شد شعشعه‌ی ذاتِ خداوندی. جامِ تجلیِ صفات چنان جانش را لبریز کرد که تمام آن دردها، انتظارها و شب‌زنده‌داری‌های تلخ، در یک لحظه رنگ باخت. گویی در آن خلوتِ قدسی، براتِ آزادی و حیاتِ جاودان را با خطِ نور بر پیشانیِ جانش نوشتند.
او با قلبی که دیگر از جنس خاک نبود، به آینه‌ی حضور یار چشم دوخت. چه شبی بود و چه سحری! شبی که ارزش تمام عمر را داشت. حافظ در آن حالِ ملکوتی فریاد برمی‌آورد که اگر امروز کامرواست، اگر از کلامش شهد و شکر می‌ریزد و اگر رنجِ سالیانِ جور و جفا را به جان خریده، همه و همه‌چیز تاوانِ آن عشقِ پاک است. او مستحقِ این رحمت بود، چرا که تا پای جان پای عهدِ دل ایستاد و صبوری کرد. این گشایش، هدیه‌ی سحرخیزان و دعای پنهانیِ دل‌های شکسته‌ای است که از بندِ غمِ دنیا رها شده و به آسمان رسیده‌اند.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۳۳ در پاسخ به بهزاد رستمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:
خرگه استعاره ازچشم وخورشید استعاره ازمعشوق
بیا وخانه ی خورشید را(چشم مرا) منور کن بیابرچشم من بنشین خورشید باید درخانه خودش (چشم من) باشد.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۳۰ در پاسخ به P M دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۲۴ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
اشتباه بزرگ عراقی که گفته :
«تنگنای وحدت»
وحدت همه وسعت است و آن کثرت است که محدود است و تنگنا دارد
اما ببینید بیدل چقدر عالی گفته :
«تا عدم سیر هستی آن همه نیست
هر نفس میتوان سراسر گشت »
این «سراسر گشتن » پس از مرگ یعنی به وحدت رسیدن
یعنی از تنگنای کثرت رستن
بیدل بسیار عالی می‌دانسته که وحدت یعنی سراسر بودن
یعنی گشادگی
یعنی همه جا را گرفتن
اصلا واحد اگر همه جا را نگیرد وتنگنا داشته باشد دیگر واحد نیست !
بیدل می‌دانسته که تنگنا خاصیت کثرت است نه وحدت
اما عراقی...؟!
عراقی می‌خواسته بگوید که ما را به حضرت تو و به بارگاه تو راهی نیست
اما منظورش را بد بیان کرده است
اشتباه بیان کرده است!
ماست‌ها را ریخته است توی قیمه ها...
اما بیدل استادانه گفته است:
«هر نفس میتوان سراسر گشت»😎
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۱۸ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
تنگنای وحدت یعنی چه جناب عراقی؟!!
از شما بعید است !
وحدت که تنگنا ندارد
وحدت همه وسعت و گشایش است
وحدت سراسر است !
واحد اگر تنگنا داشت که محدود بود و اگر محدود بود که واحد نبود!
کثرت است که تنگنا دارد
کثرت است که محدود است
کثرت است که گرفتار است !
اصلا تمام سعی عارف آنستکه از تنگنای کثرت خلاصی یابد و به وحدت برسد
امیر علیزاده در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۱۰ دربارهٔ نورس دماوندی » غزلیات » شمارهٔ ۸:
بیت چهارم، مصراع دوم اشتباه نوشتاری دارد و مطابق با نسخه خطی دیوان نورس نیست، صورت صحیح آن این‌گونه است:
از این سود است غیر آمادهٔ حسرت کشیدن‌ها
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۱۰ در پاسخ به ناصر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۹ در پاسخ به سُلگی قاسم دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۸ در پاسخ به شاهرخ آسمانی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ازدقت نظروازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۷ در پاسخ به علی محققیان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۵۲ در پاسخ به محسن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۲:
محسن جان برداشت شما درست است. معاد بشرح ادیان ومذاهب، موردقبول حافظ نبوده، اما به یک نوع رستاخیزی که درک آن برای همه ی ما(بااین درک وفهم محدود وناچیز) مبهم است باورداشته است.
درره عشق ازآنسوی فناصدخطراست
تانگویی که چوعمرم به سرآمد رستم
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۴۵ در پاسخ به مسعود دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۲:
مسعودجان ممنون🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۴۵ در پاسخ به مجید جمشیدی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۲:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۳ در پاسخ به سعید دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۱:
سعید ومسعودجان عزیز که هردو باسعادت همنشین هستید ودولتمند، روزی درخواهیم یافت که همه ی ما درحقیقت یک نفربودیم درقالب ها واشکال متفاوت.
🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۵۸ در پاسخ به سعید دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۱:
سعیدجان بگذارشراب سرو شود اگر خط بندی جام ذرست نبود من حاضرم جورشمارابکشم😂🙏🌹
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۵۶ در پاسخ به مسعود دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۱:
مسعودجان ممنون ازتوضیحات مفیدتان ارادتمندیم🙏🌹
سیدعلی (رضا) ساقی در ۳ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۵۰ در پاسخ به فرهنگ معظمی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۱:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
استاد.میراحمدی در ۳ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۲۷ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰: