سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۰:

به حلقه ای که سر زلف او بدست افتد-------پیشنهاد میشود

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۲ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۹:

من که شیر بیشه ام صیدم گهی دشوار بود
با تردید پیشنهاد میشود

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۴ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۹:

مو به مو آگه ز چاه یوسف کنعانیم--- با معنی تر است

امید دانا در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم همه جا جز همینجا را
اگر حافظ همی بخشد سمرقند و بخارا را
بدین خاطر که شیراز است و قیدش نیست دنیارا
"امید دانا"

جواد در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۴۸ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴:

اینکه عقاب ازبرای طعمه راحت از در شهر در آید توضیح دهنده کلمه "طمع" در ادامه است. اما از جهت حافظه کودکیمان عقاب از سر سنگ بلند شد در طلب طعمه... نه از در شهر و از روی طمع... به هر روی کلام زیبا پایان میگیرد و آن درسی است که یادآور میشود" از ماست که بر ماست"

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۱۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۵:

خاری که از تو آید بهتر ز بوستانم-----درست است

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۱۲ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴:

یارب آن نا مهربانان که دل فراگیرد زکینم
من که در باغ جنان هم شهپر روح الامینم
درست است

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۰۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۳:

رخ دوست را ندیدم ، دم رفتن ای دریغا
با این خوانش مصرع عالی تر میشود و این سرعت در خواندن سراسیمه گی شاعر را بهتر می نمایاند

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۰۱ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۲:

ای خسرو ملاحت از من نظر مپوشان
بالای خود میارا کز پا فتاده عقلم
رخسار خود بپوشان کز دست رفته دینم
تا با تو دوست گشتم فارغ ز حور عینم
پیشنهاد میشود

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۵۳ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۰:

شاهین تیز پنجه دشت محبتم-----درست است.
گلها اشک ریخته به گلزار دامنم---
و یا
گل اشکها ریخت به گلزار دامنم
پیشنهاد میشود تا نظر عزیزان چه باشد

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۴۷ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۹:

توشه اشتیاق من سنگ فراق بشکند----معنی دار تر است

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۴۴ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۸:

شبی برغم فلک روی خویشتن بنام------صحیح تر است
با احترام به آقای مرتضوی
که سیر وی زین رهگذر دوباره کنم-----

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۳۷ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۷:

وز همه در عین نفور است ای صنم-----درست است

سید محسن در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۳۴ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۶:

گر خنجر مرد افکنت از هم ببرد حنجرم-----
در ست
أر آب و در آتش (((مرا))) تو میدهی جنبش مرا----در مورد لزوم کلمه (مرا) شک دارم.لطفا راهنمائی بفرمائید

آرام نوبری نیا در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۳۰ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۹۲:

با سلام ،
در بیت اول مصرع دوم سوختم “زین” آشنایان ، “زبن” تایپ شده.
شاد و پاینده باشید.

گیو در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۲:

بیت اول را شاید بتوان از دید تصوف نظری اینچنین شرحی داد:
گویا مولانا اشاره به این آیه دارد:
39:42الله یتوفی الانفس حین موتها و التی لم تمت فی منامها فیمسک التی قضی علیها الموت و یرسل الاخری الی اجل مسمی… ):(خداست که نفسها را در هنگام مرگشان و نیز آنها را که نمرده اند در خوابشان ، بطورکامل می گیرد، پس هر یک از آنها که حکم مرگش رسیده باشد نگه می دارد و آن دیگری را به بدنش باز می گرداند تا مدتی معین)
خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد که نفی ذات من در وی همی اثبات من گردد
در اینمورد از قول دانشمند ارجمند توشیهیکو ایزوتسو در باره خیال و رؤیا از نظر عارف بزرگمند و همفکر مولانا ابن عربی می نویسد:
عادتا تخیل به معنای نیرویی است که قادر به ایجاد یک تلقی گول زننده از حضور اشیایی است که یا در عالم خارج قرار ندارند و یا کلا غیر موجودند. لیکن تخیل برای ابن عربی قوه ای است که اشیائی را در ذهن احضار میکند…و در عالم محسوسات حاضر نیستند…این تخیل به صورتی مبهم و محجوب شأنی از حضرات (عوالم[تجلیات الهی]) بالای هستی را دیدنی می سازد…عملی درذهن مستقیما در ارتباط با عالم مثال…[که] عالمی حقیقی است که در آن صورتهای اشیاء به نحوی میان…روحانیت محض و مادیت صرف وجود دارند…عالم «مثال» همیشه موجود است و در هر لحظه بر ضمیر انسان کار میکند. لیکن آدمی معمولا به هنگام بیداری از این عالم آگاهی ندارد، [زیرا] به دلیل نیروهای مادی عالم خارجی تمرکز نمی یابد. تنها به هنگام خواب است که با به تعلیق در آمدن قوای مادی ذهن او، نیروی خیال قادر به درست عمل کردن است، و رؤیاهای صادقه (درست) پدید می آید. [باید رؤیا را درست تعبیر کرد]
مولانا، 33:
جمله خیالات جهان پیش خیال او دوان
مانند آهن پاره‌ها در جذبه آهن ربا
و در مورد رؤیا بدین معنا، از بیان حافظ (61) یک نمونه:
من گدا و تمنای وصل او هیهات
مگر به خواب ببینم خیال منظَر [دیدگاه، لقا] دوست

م.م در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۲۸ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۵ - روان شدن خواجه به سوی ده:

شیخ ابوالحسن در ده خرقان میزیست ،
اما سلطان محمود ، ابن سینا ، ناصر خسرو و ....
بخاطر او به خرقان رفتند .
منظور از ده ، مکان محروم از اندیشه گری و اندیشه گر است .
وگرنه شهر لاس وگاس ، شر است نه شهر !

Saeede Aminzade در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۱۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸۴:

حیف است چنین انتزاع و تصویرپردازی زبردستانه و هوشمندانه ای از نظر عموم مغفول مانده است.

رضا در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۱۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » ایمان ایله گئتدی:

آقای بابک خان که دلمه را فارسی می دانید اصلا به فارسی دلمه یعنی چی؟ از کجا گرفته شده؟دولمه صحیح نیست درستش همون دولما هست از کلمه ٔ ترکی دُلمَق به معنی پر شدن ، و یا از دولدرمق ، به معنی پرکردن دولما هم یعنی پر شده

۸ در ‫۶ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۳۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۰۵:

بابک
هریره. بچه گربه را می گویند در زبان تازیان، و ابو هریره
عبدالرحمان ازدی از مسمانان فرصت طلب روزگار پیامبر و پس ازاو بود ، گویا بسیار تهیدست و هماره انبانی از نان خشک باخود داشت اشار ه بلخی به این داستان است