در این بخش شعرهایی را فهرست کرده‌ایم که در آنها افضل‌الدین کرمانی مصرع یا بیتی از سنایی را عیناً نقل قول کرده است:
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم اول » بخش ۲ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۲۶ - در عدالت و ستم ناکردن
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۵): شه چو بنشست بر دریچه هزل - ملک بیرون پرد ز روزن عزل
سنایی (بیت ۸۱): شه چو بنشست بر دریچهٔ هزل - ملک بیرون پرد ز روزن عزل
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم اول » بخش ۲ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۳۱ - در راستی میان جور و عدل
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۱۳): بر تن از راه رفق بر تن خصم - بشکن از راه لطف گردن خصم
سنایی (بیت ۱): از عقوبت سه حرف بیش مگیر - با و تا را ز دیو در مپذیر
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم اول » بخش ۳ - فصل در قواعد بدوآیین مذموم و قوانین نامحمود که در این دور حادث شد به کرمان :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۲۰ - حکایت اندر حلم و سیاست و تحمّل پادشاه از رعیت
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۱۴): گفت یک روز کوفیی به هشام - کای ز ما همچو شیر خون‌آشام
سنایی (بیت ۱): گفت یک روز کوفیی به هشام - کای ز ما همچو شیر خون آشام
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۲ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۱۵ - در عدل پادشاه و صفت آن
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۲): ملک را شاه ظالم پردل - به ز سلطان عاجز عادل
سنایی (بیت ۹): ملک را شاه ظالم پُر دل - به ز سلطان عاجز عادل
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۲۹ - در بینوایی و فقر دبیران گوید
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۹): شه چو عادل بود ز قحط منال - عدل سلطان به از فراخی سال
سنایی (بیت ۱۹): شه که عادل بُوَد ز قحط منال - عدل سلطان به از فراخی سال
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۱۵ - در عدل پادشاه و صفت آن
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۳۸): آن چه یک پیرزن کند به سحر - نکند صد هزار تیر و تبر
سنایی (بیت ۳۳): آنچه یک پیرزن کند به سحر - نکند صد هزار تیر و تبر
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۱۰ - در وصف بدان گوید
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۵۳): شاه غمخوار نایب خرد است - شاه خونخوار شاه نیست دد است
سنایی (بیت ۱۶): شاه غمخوار نایب خردست - شاه خونخوار مرد نیست ددست
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم سوم » بخش ۱ - فصل در فضیلت پادشاهی و فضل پادشاه :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۳ - فی خصاله و فضیلته
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۱۴): هر که او خصم شهریار بود - مور گردد اگر چه مار بود
سنایی (بیت ۳۹): هرکه او خصم شهریار بُوَد - مور گردد اگرچه مار بُوَد
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم سوم » بخش ۲ - فصل در ذکر عدل و ثواب منصفان و حکایت عادلان :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۲ - اندر بدایت پادشاهی بهرامشاه
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۲۴): عدل شه پاسبان ملکت اوست - بذل او قهرمان دولت اوست
سنایی (بیت ۱۴۷): عدل شه پاسبان ملکت اوست - بذل او قهرمان دولت اوست
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم سوم » بخش ۳ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۲ - اندر بدایت پادشاهی بهرامشاه
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۱۳): شه چو انصاف از او جدا باشد - دد بود دد نه پادشا باشد
سنایی (بیت ۱۴۶): هرکه انصاف ازو جدا باشد - دد بُوَد دد نه پارسا باشد
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم سوم » بخش ۳ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۵ - در بیداری از خواب غفلت گوید
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۱۵): شاه باید غلام تن نبود - تا خطیبش دروغ‌زن نبود
سنایی (بیت ۷): شاه باید غلام تن نبود - تا خطیبش دروغ زن نبود
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم چهارم » بخش ۱ - فصل :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۲۶ - در عدالت و ستم ناکردن
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۷): شه که دون را بلند و والا کرد - مر بلا را بلند بالا کرد
سنایی (بیت ۵۹): شه که دون را بلند و والا کرد - مر بلا را بلندبالا کرد
-
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱ - قصه ملک رکن الدنیا و الدین عماد الاسلام و المسلمین قاورد بن جعفر بیگ که او را قره ارسلان گفتند :: سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان » بخش ۹ - حکایة فی عفوالملک و عدله
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۳۵): عفو کآن هست اصل دینداری - از برای چه روز می‌داری
سنایی (بیت ۳): عفو کان هست اصل دینداری - از برای چه روز می‌داری
-
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۸ - گفتار در ذکر سلطنت ملک محیی الدنیا و الدین طغرل‌شاه بن محمد بن ارسلان‌شاه بن کرمان‌شاه بن قاورد که پادشاه هشتم است از قاوردیان که در کرمان و عمان و فارس سلطنت کردند :: سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۰۸
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۱۸): باور نکنم قولت زیرا که تو را در دل - یکباره رهی نیک است از گفتن تا کردن
سنایی (بیت ۴): باور نکنم قولت زیرا که تو را در دل - یک بادیه ره فرق‌ست از گفتن تا کردن
در این بخش مجموعه شعرهایی از دو شاعر را که توأماً هموزن و همقافیه هستند در گروه‌های مجزا فهرست کرده‌ایم:
-
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱ - سوگندنامه:شده است قامت چون تیر من ز غم چون تار - ز انده است شده روز روشنم شب تار
سنایی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۹۹:ز جمله نعمت دنیا چو تندرستی نیست - درست گرددت این چون بپرسی از بیمار
-
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۴۴:ای ز خون یک زمان نشُسته دهن - از تو تابش برد سهیل یمن
سنایی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۵۲:هر که چون کاغذ و قلم باشد - دو زبان و دو روی گاه سخن
سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب التاسع فیالحکمة والامثال و مثالب شعراء‌المدّعین ومذّمة‌الاطباء والمنجّمین » بخش ۱۶ - اندر مذمّت فرزند گوید:بود فرزند بد بود به دو باب - زنده مالت برند و مرده ثواب
-
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷:طوطی لبش چو در شکر آویزد - از بحر دلش موج سخن برخیزد
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۳:بادی که ز کوی آن نگارین خیزد - از خاک جفا صورت مهر انگیزد
-
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۴:امشب منم و لعل لب لؤلؤ پاش - پر جام می و خانه تهی از اوباش
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۹:ای گشته دل و جان من از عشق تو لاش - افگنده مرا به گفتگوی اوباش
-
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۶:شو خاک دلی که باد دارد عالم - وز آب خرد کن آتش سودا کم
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۷۰:روز آمد و برکشید خورشید علم - شب کرد ازو هزیمت و برد حشم
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۷۱:تیغ از کف و بازوی تو ای فخر امم - هم روی مصاف آمد و هم پشت حشم
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۸۰:دارد پشتم ز وعدهٔ خام تو خم - بارد چشمم ز بردن نام تو نم
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۸۱:ای چون شکن زلف تو پشتم خم خم - وی چون اثر خلق تو صبرم کم کم
-
افضل‌الدین کرمانی » اشعار نویافته » شمارهٔ ۱۹:از من آزرده‌ای و طبع مرا - بیش از این برگ بردباری نیست
سنایی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۹:پسر هند اگر چه خال منست - دوستی ویم به کاری نیست
-
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل:نزدیک منی دست نیارم به تو برد - دردا که در آب تشنه می‌باید مرد
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۷:روزی که بود دلت ز جانان پر درد - شکرانه هزار جان فدا باید کرد
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۳:چون چهرهٔ تو ز گریه باشد پر درد - زنهار به هیچ آبی آلوده مگرد
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۴:گفتا که به گرد کوی ما خیره مگرد - تا خصم من از جان تو برنارد گرد
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۶:رو گرد سراپردهٔ اسرار مگرد - شوخی چکنی که نیستی مرد نبرد
-
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱۳ - گفتار در رفتن اتابک محمد از بردسیر به جانب بم به خدمت ملک ارسلان و آمدن توران‌شاه با لشکر فارس و رفتن بهرامشاه به طرف خراسان و آمدن ملک ارسلان از بم و انهزام توران‌شاه و فارسیان:من می‌نکنم خصومت از راه مجاز - من ملک پدر به تیغ می‌جویم باز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۷:بازی بنگر عشق چه کردست آغاز - می‌ناز ازین حدیث و خود را بنواز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۸:هرگز دل من به آشکارا و به راز - با مردم بی خرد نباشد دمساز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۹:اول تو حدیث عشق کردی آغاز - اندر خور خویش کار ما را می‌ساز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۰:از عشق تو ای صنم به شبهای دراز - چون شمع به پای باشم و تن به گداز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۱:خوشخو شده بود آن صنم قاعده‌ساز - باز از شوخی بلعجبی کرد آغاز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۲:نادیده ترا چو راه را کردم باز - پیوسته شدم با غم و بگسسته ز ناز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۳:خواهی که ترا روی دهد صرف نیاز - دستار نماز در خرابات بباز
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۴:عقلی که همیشه با روانی دمساز - دهری که به یک دید نهی کام فراز
-
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۱ - گفتار در ذکر رفتن اتابک محمد به خدمت ملک بهرامشاه به دارالملک بم و آوردن او به دارالملک بردسیر:زاین طایفه کار ما نخواهد شد راست - تا چند از این نشست، باید برخاست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۶:بی‌خوابی شب جان مرا گرچه بکاست - جر بیداری ز روی انصاف خطاست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴:زین پس هر چون که داردم دوست رواست - گفتار بیفتاد و خصومت برخاست
-
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۶ - گفتار در آمدن ملک ارسلان از یزد با اتابک یزد به دارالملک بردسیر و عزم جیرفت کردن و مانع شدن ایبک دراز، دخول ملک را با اتابک یزد و مراجعت اتابک و رفتن ملک به میان حشم کرمان:مجلس خالی و یار سرمست به دست - انصاف دهد که جای هر شادی هست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۹:هجرت به دلم چو آتشی در پیوست - آب چشمم قوت او را بشکست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۰:دستی که حمایل تو بودی پیوست - پایی که مرا نزد تو آوردی مست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱:تا زلف بتم به بند زنجیر منست - سرگشته همی روم نه هشیار و نه مست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۲:خواهم که به اندیشه و یارای درست - خود را به در اندازم ازین واقعه چست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳:گفتم پس از آنهمه طلبهای درست - پاداش همان یکشبه وصل آمد چست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۴:مستست بتا چشم تو و تیر به دست - بس کس که به تیر چشم مست تو بخست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵:ای مه تویی از چهار گوهر شده هست - زینست که در چهار جایی پیوست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۶:چون من به خودی نیامدم روز نخست - گر غم خورم از بهر شدن ناید چست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷:ای چون گل و مل در به در و دست به دست - هر جا ز تو خرمی و هر کس ز تو مست
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۸:ای نیست شده ذات تو در پردهٔ هست - ای صومعه ویران کن و زنار پرست
-
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۴۷ - گفتار در رفتن محمدشاه به جانب بم و اراده غدر کردن با سابق علی و به هزیمت به گواشیر عود نمودن:اکنون که درآمدی و بنشستی خوش - بگشا کمر و کله بنه موزه بکش
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۰:با من ز دریچه‌ای مشبک دلکش - از لطف سخن گفت به هر معنی خوش
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۳:چون نزد رهی درآیی ای دلبر کش - پیراهن چرب را تو از تن درکش
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۴:نی آب دو چشم داری ای حورافش - زان روی درین دلست چندین آتش