در این بخش شعرهایی را فهرست کرده‌ایم که در آنها سعدی مصرع یا بیتی از افضل‌الدین کرمانی را عیناً نقل قول کرده است:
-
سعدی » گلستان » دیباچه :: افضل‌الدین کرمانی » رسالهٔ صلاح الصحاح » خاتمه کاتب
سعدی (بیت ۱۰۸): غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند - که هستی را نمی‌بینم بقایی
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۲): غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند - که هستی را نمی بینم بقایی
در این بخش مجموعه شعرهایی از دو شاعر را که توأماً هموزن و همقافیه هستند در گروه‌های مجزا فهرست کرده‌ایم:
-
سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۶:چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام - ز توبه خانه تنهایی آمدم بر بام
سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۷:حکایت از لبِ شیرین‌دهانِ سیم‌اندام - تفاوتی نکند گر دعا‌ست یا دشنام
سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۸:زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام - خوش آمدی و علیک السلام و الاکرام
سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۲:مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام - تو مُستریح و به افسوس می‌رود ایام
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۶۳:خطاب حاکم عادل مثال بارانست - چه در حدیقهٔ سلطان چه بر کنیسهٔ عام
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۶۴:ضرورت است که آحاد را سَری باشد - وگرنه مُلک نگیرد به‌هیچ‌روی نظام
سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲۷:هر آن که گردشِ گیتی به کینِ او برخاست - به غیرِ مصلحتش رهبری کند ایّام
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۳۶:چو در میان دو لشگر اجل نهفته کند - به زیر خاک بلا صید سرکشان را دام
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸:آن یار که عهدِ دوستاری بشکست - می‌رفت و منش گرفته دامان در دست
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹:شب‌ها گذرد که دیده نتوانم بست - مردم همه از خواب و من از فکر تو مست
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰:هشیار سری بوَد ز سودای تو مست - خوش آن که ز روی تو دلش رفت ز دست
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱:آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست - پنداشت که مهلتی و تأخیری هست
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲:تدبیر صواب از دل خوش باید جست - سرمایهٔ عافیت کفافست نخست
سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۲:خیری که برآیدت به توفیق از دست - در حق کسی کن که درو خیری هست
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۶ - گفتار در آمدن ملک ارسلان از یزد با اتابک یزد به دارالملک بردسیر و عزم جیرفت کردن و مانع شدن ایبک دراز، دخول ملک را با اتابک یزد و مراجعت اتابک و رفتن ملک به میان حشم کرمان:مجلس خالی و یار سرمست به دست - انصاف دهد که جای هر شادی هست
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲:وه وه که قیامت‌ست این قامت راست - با سرو نباشد این لطافت که تو راست
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:آن کس که خطای خویش بیند که رواست - تقریر مکن صواب نزدش که خطاست
سعدی » دیوان اشعار » ملحقات و مفردات » شمارهٔ ۲۷:می‌میرم و همچنان نظر بر چپ و راست - تا آن که نظر در او توان کرد کجاست؟
سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۸۰:می‌میرم و همچنان نظر بر چپ و راست - تا آنکه نظر در او توان کرد کجاست؟
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۱ - گفتار در ذکر رفتن اتابک محمد به خدمت ملک بهرام‌شاه به دارالملک بم و آوردن او به دارالملک بردسیر:زاین طایفه کار ما نخواهد شد راست - تا چند از این نشست، باید برخاست
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳:کس عهد وفا چنان که پروانهٔ خُرد - با دوست به پایان نشنیدیم که برد
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱:ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد - گوی ظفر از هر که جهان خواهی برد
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲:شاها سم اسبت آسمان می‌سپرد - از کید حسود و چشم بد غم نخورد
سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۱۳:از مایهٔ بیسود نیاساید مرد - مار از دم خویش چند بتواند خورد
سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۲۶:در گرگ نگه مکن که بزغاله برد - یک روز ببینی که پلنگش بدرد
سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۴:دانی که چه گفت زال با رستمِ گرد؟ - دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد
سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲۷:صیّاد نه هر بار شَگالی ببَرَد - افتد که یکی روز پلنگش بخورَد
سعدی » رسائل نثر » شمارهٔ ۱ - در تقریر دیباچه:دل عشق تو را واقعۀ نوح شمرد - زان روی سفینه‌ای فراهم آورد
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل:نزدیک منی دست نیارم به تو برد - دردا که در آب تشنه می‌باید مرد
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۷:با دوست به گرمابه درم خلوت بود - وانروی گلینش گل حمام آلود
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۴:آن گل که هنوز نو به دست آمده بود - نشکفته تمام باد قهرش بربود
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۵:افسوس بر آن دل که سماعش نربود - سنگ است و حدیث عشق با سنگ چه سود؟
سعدی » خبیثات و مجالس الهزل » خبیثات » شمارهٔ ۲۳:چون دید که پیریم سپیدی بفزود - برگشت و ارادتی زیادت ننمود
سعدی » خبیثات و مجالس الهزل » خبیثات » شمارهٔ ۲۴:خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنود - لعنت به تو می‌بارد و بر گَبر و جهود
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱۶ - گفتار در ذکر مصالحه ملک ارسلان و بهرام‌شاه و تسلیم دارالملک گواشیر به ملک ارسلان و رفتن بهرام‌شاه به جانب دارالملک بم و جدا شدن اتابک موید الدین ریحان از بهرام‌شاه و رفتن به یزد و مقیم شدن در آنجا:گر در اجلم مساهلت خواهد بود - روشن کنم این دیده به دیدار تو زود
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۸ - گفتار در آمدن ملک ارسلان به در بردسیر و فروگذاشتن اتابک ایبک و در شدن به شهر و رفتن ایبک از در بردسیر به جانب بم:چون دید مرا بسی بزرگی فرمود - من نیز به پای او در افتادم زود
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۱:تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ ناز - کوته نکنم ز دامنت دست نیاز
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۲:نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز - خواهی بکشم به هجر و خواهی بنواز
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱۳ - گفتار در رفتن اتابک محمد از بردسیر به جانب بم به خدمت ملک ارسلان و آمدن توران‌شاه با لشکر فارس و رفتن بهرام‌شاه به طرف خراسان و آمدن ملک ارسلان از بم و انهزام توران‌شاه و فارسیان:من می‌نکنم خصومت از راه مجاز - من ملک پدر به تیغ می‌جویم باز
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۲:ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ - ما را به تو فخرست و تو را از ما ننگ
سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲۷:غوّاص اگر اندیشه کند کامِ نهنگ - هرگز نکند دُرِّ گرانمایه به چنگ
افضل‌الدین کرمانی » المضاف الی بدایع الازمان فی وقایع کرمان » بخش ۵ - فصل:با مور کسی تیغ کشد از پی جنگ؟ - بر پشه کسی رها کند تیر خدنگ؟
-
سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۹:ماها همه شیرینی و لطف و نمکی - نه ماه زمین که آفتاب فلکی
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۹:ای وارث ملک جم تو زیبا ملکی - از فر و جمال آفتاب فلکی
افضل‌الدین کرمانی » المضاف الی بدایع الازمان فی وقایع کرمان » بخش ۴ - قصه نهضت میمونه پادشاه اسلام:ای وارث ملک جم تو زیبا ملکی - از فر و جمال آفتاب فلکی
-
سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان:به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار - که برّ و بحر فراخست و آدمی بسیار
سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - مطلع دوم:کجا همی روَد این شاهد شکر گفتار؟ - چرا همی نکند بر دو چشم من رفتار؟
سعدی » دیوان اشعار » قطعات » قطعه شمارهٔ ۱۰:تو آن نه‌ای که به جور از تو روی برپیچند - گناه تست و من استاده‌ام به استغفار
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۲۹:برای ختم سخن دست بر دعا داریم - امیدوار قبول از مهیمن غفار
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۳۰:به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن - زبان خلق و به افسون دهان شیدا مار
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۳۳:چو رنج بَرنَتَوانی گرفتن از رنجور - قدم زِ رفتن و پرسیدنش دریغ مَدار
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۳۷:نگین ختم رسالت پیمبر عربی - شفیع روز قیامت محمد مختار
سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۳۹:نهاد بد نپسندد خدای نیکوکار - امیر خفته و مردم ز ظلم او بیدار
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱ - سوگندنامه:شده است قامت چون تیر من ز غم چون تار - ز انده است شده روز روشنم شب تار
-
سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵:نادان همه جا با همه کس آمیزد - چون غرقه به هر چه دید دست آویزد
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷:طوطی لبش چو در شکر آویزد - از بحر دلش موج سخن برخیزد
-
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۷۷:حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور - به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند
سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۲۴:نیافرید خدایت به خلق حاجتمند - به شکر نعمت حق در به روی خلق مبند
سعدی » گلستان » باب هفتم در تأثیر تربیت » حکایت شمارهٔ ۱۷:به کارهای گران مرد کاردیده فرست - که شیر شرزه در آرد به زیر خَمّ کمند
سعدی » خبیثات و مجالس الهزل » خبیثات » شمارهٔ ۲۱:حریف عمر به سر برده در فسق و فجور - به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۳۰ - گفتار در غدر کردن زین الدین رسول‌دار و لشکر فارس با ملک ارسلان و به اهل بم پیوستن و برخاستن ملک ارسلان از در بم و رفتن به جیرفت:شبی چو روز قیامت سیاه و هایل و تند - قدم ز رفتن سست و زبان ز گفتن کند
-
سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۱۸۵:هان ای نهاده تیر جفا در کمان حکم - اندیشه کن ز ناوک دلدوز در کمین
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۱ - گفتار در ذکر رفتن اتابک محمد به خدمت ملک بهرام‌شاه به دارالملک بم و آوردن او به دارالملک بردسیر:هم بخت هم‌رفیقش و هم ملک هم‌قرین - هم یسر بر یسارش و هم یمن بر یمین
-
سعدی » مواعظ » مثنویات » شمارهٔ ۱۱:هیچ دانی که چیست دخل حرام - یا کدامست خرج نافرجام
سعدی » گلستان » باب پنجم در عشق و جوانی » حکایت شمارهٔ ۴:تو که در بندِ خویشتن باشی - عشق‌بازِ دروغ‌زن باشی
سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۳۶:چون در آید مِه از تویی به سخن - گرچه بِه دانی، اعتراض مکن
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۴۴:ای ز خون یک زمان نشُسته دهن - از تو تابش برد سهیل یمن
-
سعدی » مواعظ » مثنویات » شمارهٔ ۳۵:سلطان باید که خیر درویش - خواهد، نه مراد خاطر خویش
سعدی » گلستان » باب پنجم در عشق و جوانی » حکایت شمارهٔ ۷:دیر آمدى، اى نگار سرمست - زودت ندهیم دامن از دست
سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۶۲:وامش مده آن که بی نماز است - گرچه دهنش ز فاقه باز است
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۶:ای دولت را خجسته معهد - ای چرخ منقش ممهد
-
سعدی » گلستان » دیباچه:زآن گه که تو را بر من مسکین نظر است - آثارم از آفتاب مشهورتر است
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲:کردی ز جهان نظام عثمان کم و کاست - تا خود بنشینی اندر این ملکت راست
-
سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۴۵:سایه پرورده را چه طاقت آن - که رود با مبارزان به قتال
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل:شه چو عادل بود ز قحط منال - عدل سلطان به از فراخی سال
-
سعدی » گلستان » باب هفتم در تأثیر تربیت » جدال سعدی با مدعی در بیان توانگری و درویشی:دونان چو گلیم خویش بیرون بردند - گویند چه غم گر همه عالم مردند
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱۲ - قصه ملک قطب الدین محمد اتابک بزقش علیه الرحمة:آنها که جهان به کام دل خوش خوردند - بر رقعه عمر چرب دستی کردند