قطب الدین محمد اتابک بزقش مردی حلیم خردمند و عاقل بود و در آداب سپاهیگری، کشیده عنان و دانسته.

چون در اواخر عهد ملک طغرل که پدرش اتابک بزقش از سراچه احتشام دنیا تحویل فرمود و عزم غرفه دارالمقام عقبی کرد، به حکم آن که شوکت لشکر کرمان از خیل و خول غلامان پدر او بود و حقوق انعام و احسان آن اتابک پدر او و دادبک صالح و ترک و زهد اجداد او بر خاص و عام ثابت.

اگر موید الدین ریحان خواست و اگر نه، اهمال جانب او ناممکن بود. چون منصب اتابکی به مویدالدین دادند، لابد شحنگی دارالملک بردسیر و دادبکی با قطب الدین می‌بایست داد. چه اهلیت تقدم و پیشوایی داشت و طول عهد نیکوکاری پدر او در دل مردم کرمان، نهال مهر دولت ایشان کشته بود. چون پنج شش ماهیی در عهد ملک طغرل و اوایل عهد ملک بهرام‌شاه اسم دادبکی و شحنگی بر وی بود؛ چنان که معلوم است قطب الدین عاقبت اتابک شد و همگی کار کرمان باز وی افتاد و احوال او در ارتفاع و انخفاض (مرة هکذا و مرة هکذا مختلف) چنان چه گزارش خواهد یافت.

و من در خدمت او بودم و دیوان انشای او به من مفوض و از اخلاق ناپسندیده او آن می‌دانستم که در پرده ظلام بدره‌های زر ریخته و تخته‌های نقره خام به در سرای امر او غلامان مویدی می‌فرستاد و بامداد در وضع‌خوانی و اطعام نانی، مضایقت می‌فرمود و در این باب با وی به تصریح و تعریض گفته می‌شد و اثر نکرد و از آن عادت عدول ننمود. استغفرالله چنان که بودند شدند و کرده‌های خویش با خود بردند.