گنجور

قصاید و قطعات

 
سیف فرغانی
سیف فرغانی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات
 

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیهٔ آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلاً برای پیدا کردن شعری که مصرع تو پایدار نه ای، ای سر کبار بمیر مصرع دوم یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیهٔ آنها «ر» است.

دسترسی سریع به حروف

ا | ب | ت | ج | د | ر | ز | س | ش | غ | ف | ک | گ | ل | م | ن | و | ه | ی

ا

شمارهٔ ۱: دیده تحمل نمی کند نظرت را

شمارهٔ ۲: بباغی در بدیدم پار گل را

شمارهٔ ۳: صاحب دیوان نظمم مشرف ملک سخن

ب

شمارهٔ ۴: ای جلوه کرده روی تو خود را در آفتاب

ت

شمارهٔ ۵: بیا بلبل که وقت گفتن تست

شمارهٔ ۶: حسن آن صورت از صفت بدرست

شمارهٔ ۷: برون زین جهان یک جهانی خوشست

شمارهٔ ۸: دنیا که من و ترا مکانست

شمارهٔ ۹: آن خداوندی که عالم آن اوست

شمارهٔ ۱۰: ای که در صورت خوب تو جمال معنیست

شمارهٔ ۱۱: اندرین دوران مجو راحت که کس آسوده نیست

شمارهٔ ۱۲: که کرد در عسل عشق آن نگار انگشت

شمارهٔ ۱۳: اگر دولت همی خواهی مکن تقصیر در طاعت

شمارهٔ ۱۴: درین دور احسان نخواهیم یافت

شمارهٔ ۱۵: ایا رونده که عمر تو در تمنا رفت

شمارهٔ ۱۶ - و کتب الیه ایضا: دلم از کار این جهان بگرفت

شمارهٔ ۱۷: ترا که از پی دنیا ز دل غم دین رفت

شمارهٔ ۱۸: وصف حسنش نمی توانم گفت

شمارهٔ ۱۹: ای که ز من میکنی سؤال حقیقت

ج

شمارهٔ ۲۰: ای مرد فقر، هست ترا خرقه تو تاج

شمارهٔ ۲۱: چون هرچه غیر اوست بدل ترک آن کنی

د

شمارهٔ ۲۲: چون در جهان ز عشق تو غوغا در اوفتاد

شمارهٔ ۲۳: هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد

شمارهٔ ۲۴: چه خواهد کرد با شاهان ندانم

شمارهٔ ۲۵: درین جهان که بسی تن پرست را جان مرد

شمارهٔ ۲۶: گر کسی از نعمت این منعمان ادرار خورد

شمارهٔ ۲۷ - قطعه: آتش است آب دیده مظلوم

شمارهٔ ۲۸: دین و دولت قرین یکدگرند

شمارهٔ ۲۹: طبیب جان بود آن دل که او را درد دین باشد

شمارهٔ ۳۰: اگر تو توبه کنی کافری مسلمان شد

شمارهٔ ۳۱: آن یار کز مشاهده یار باز ماند

شمارهٔ ۳۲: زنده نبود آن دلی کز عشق جانان باز ماند

شمارهٔ ۳۳: خسروا خلق در ضمان تواند

شمارهٔ ۳۴: پیوستگان عشق تو از خود بریده اند

شمارهٔ ۳۵ - قطعه کتب الی (الخدمة) الصاحب الشهید طاب ثراه: چو حق خواجه را آن سعادت بداد

شمارهٔ ۳۶: غرض از آدم درویشانند

شمارهٔ ۳۷ - قطعه: اندرین ایام کآسایش نمی یابند انام

شمارهٔ ۳۸: هرکه همچون من و تو از عدم آمد بوجود

شمارهٔ ۳۹: کم خور غم تنی که حیاتش بجان بود

شمارهٔ ۴۰: در عجبم تا خود آن زمان چه زمان بود

شمارهٔ ۴۱: حسن هرجا که در جهان برود

شمارهٔ ۴۲: چو دل عاشق روی جانان شود

شمارهٔ ۴۳: چو دلبرم سر درج مقال بگشاید

شمارهٔ ۴۴: ای مقبل ار سعادت دنیات رو نماید

شمارهٔ ۴۵: نگارا کار عشق از من نیاید

شمارهٔ ۴۶: ای قوم درین عزا بگریید

ر

شمارهٔ ۴۷: ای ز لعل لب تو چاشنی قند و شکر

شمارهٔ ۴۸: نقاب از رخ خوب آن خوش پسر

شمارهٔ ۴۹: ای صبا گر سوی تبریز افتدت روزی گذر

شمارهٔ ۵۰: پسته آن بت شکر لب شیرین گفتار

شمارهٔ ۵۱: بعشق ای پسر جان و دل زنده دار

شمارهٔ ۵۲: چند گفتم که فراموش کنم صحبت یار

شمارهٔ ۵۳: ای بت سنگ دل و ای صنم سیم عذار

شمارهٔ ۵۴: من بلبلم و رخ تو گلزار

شمارهٔ ۵۵: گفتند ماه و خور که چو پیدا شد آن نگار

شمارهٔ ۵۶: الا ای صبا ساعتی بار بر

شمارهٔ ۵۷: عشق تمکین بود بتمکین در

شمارهٔ ۵۸ - قطعه ٧: روی در زیر سمش کرد بساطی، چو فگند

شمارهٔ ۵۹: ایا قطره جانت از بحر نور

شمارهٔ ۶۰: ای شده از پی جامه ز لباس دین عور

شمارهٔ ۶۱: ایا نموده ز یاقوت درفشان گوهر

شمارهٔ ۶۲ - فی التوحید الباری تعالی: دانستم از صفات که ذاتت منزهست

شمارهٔ ۶۳: بنزد همت من خردی ای بزرگ امیر

شمارهٔ ۶۴: ای پسر از مردم زمانه حذر گیر

شمارهٔ ۶۵: ای پسر انده دنیا بدل شاد مگیر

شمارهٔ ۶۶: رسید پیک اجل کای بزرگوار بمیر

ز

شمارهٔ ۶۷: ای ز تو هم خرقه هم سجاده تو بی نماز

س

شمارهٔ ۶۸: مرا بلطف خود الهام کرد داور نفس

ش

شمارهٔ ۶۹: ای بدنیا مشتغل از کار دین غافل مباش

شمارهٔ ۷۰: نصیحت می کنم بشنو بر آن باش

شمارهٔ ۷۱: گر باد خاک کوی تو سوی چمن برد

شمارهٔ ۷۲: حبذا عرصه ملکی که تویی سلطانش

غ

شمارهٔ ۷۳: چو کرد نرگس مستش ز تیر مژگان تیغ

ف

شمارهٔ ۷۴: الا ای زده چون من از عشق لاف

شمارهٔ ۷۵: ایا ندیده ز قرآن دلت ورای حروف

ک

شمارهٔ ۷۶: ای جان تو مسافر مهمان سرای خاک

گ

شمارهٔ ۷۷: دلش شکسته نگردد ازین سخن دانم

ل

شمارهٔ ۷۸: ای ز روی تو گرفته چهره خوبی جمال

شمارهٔ ۷۹: ای که اندر ملک گفتی می نهم قانون عدل

شمارهٔ ۸۰: زهی بر جمال تو افشانده جان گل

شمارهٔ ۸۱: ایا دلت شده از کار جان بتن مشغول

شمارهٔ ۸۲: ای بلبل بوستان معقول

م

شمارهٔ ۸۳: ای خجل از رخ تو ماه تمام

شمارهٔ ۸۴ - و کتب الیه ایضا: بجای سخن گر بتو جان فرستم

شمارهٔ ۸۵: ای شهنشه چون غلامانت بدر باز آمدم

شمارهٔ ۸۶: عشق و دولت اگر بود باهم

شمارهٔ ۸۷ - قال علی لسان الولی المشار الیه والقطب المدار علیه: من آن آیینه معنی نمایم

شمارهٔ ۸۸: ای همه آن تو، حاجت زین و آن تا کی خوهیم

ن

شمارهٔ ۸۹: ایا نگار صدف سینه گهر دندان

شمارهٔ ۹۰: دلا گر دولتی داری طلب کن جای درویشان

شمارهٔ ۹۱ - کتب الی الشیخ العارف سعدی الشیرازی: نمی دانم که چون باشد بمعدن زر فرستادن

شمارهٔ ۹۲: در شب زلف تو قمر دیدن

شمارهٔ ۹۳: روی تو عرض داد لشکر حسن

شمارهٔ ۹۴: زهی از نور روی تو چراغ آسمان روشن

شمارهٔ ۹۵: هان ای رفیق خفته دمی ترک خواب کن

شمارهٔ ۹۶: وصلست و هجر، آنچه بهست اختیار کن

شمارهٔ ۹۷: ایا سلطان ترا بنده ز سلطان بی نیازم کن

شمارهٔ ۹۸: دلا از آستین عشق دست کار بیرون کن

شمارهٔ ۹۹: ای جمالت آیتی از صنع رب العالمین

شمارهٔ ۱۰۰: ای ترا در کار دنیا بوده دست افزار دین

و

شمارهٔ ۱۰۱: چو بگذشت از غم دنیا بغفلت روزگار تو

شمارهٔ ۱۰۲: ایا سلطان لشکرکش بشاهی چون علم سرکش

شمارهٔ ۱۰۳: ایا دستور هامان وش که نمرودی شدی سرکش

شمارهٔ ۱۰۴: ایا مستوفی کافی که در دیوان سلطانان

شمارهٔ ۱۰۵: ایا قاضی حیلت گر، حرام آشام رشوت خور

شمارهٔ ۱۰۶: ایا بازاری مسکین نهاده در ترازو دین

شمارهٔ ۱۰۷: ایا درویش رعناوش چو مطرب با سماعت خوش

شمارهٔ ۱۰۸ - (و باز بسعدی فرستاده است): بسی نماند ز اشعار عاشقانه تو

شمارهٔ ۱۰۹ - وله قال فی مرثیه الشهید کریم الدین اسماعیل البکری نورالله حفرته (و مرقده): ای بوده همتم همه طول بقای تو

ه

شمارهٔ ۱۱۰ - فی نعت النبی علیه السلام: بسوی حضرت رسول الله

شمارهٔ ۱۱۱: ای که در حسن عمل زامسال بودی پار به

شمارهٔ ۱۱۲: ای هشت خلد را بیکی نان فروخته

شمارهٔ ۱۱۳: عوانان اندرو گویی سگانند

شمارهٔ ۱۱۴: زهی رخت بدلم رهنمای اندیشه

شمارهٔ ۱۱۵: عروس چمن راست زیور شکوفه

شمارهٔ ۱۱۶: ای ز عکس روی تو چون مه منور آینه

شمارهٔ ۱۱۷: زهی ز طره تو آفتاب در سایه

ی

شمارهٔ ۱۱۸: ای دل بنه سر و مکش از کوی یار پای

شمارهٔ ۱۱۹ - کتب الی صدیق ارسل الیه کتابا و هوالشیخ نورالدین بن الشیخ محمود ادام الله برکتهما: با حسن چو لطف یار کردی

شمارهٔ ۱۲۰: ای فرستاده بداعی استری

شمارهٔ ۱۲۱: ای ز بازار جهان حاصل تو گفتاری

شمارهٔ ۱۲۲: ای تن آرامی که خون جان بگردن می بری

شمارهٔ ۱۲۳: در باغ دهر چون گل گر سربسر جمالی

شمارهٔ ۱۲۴: نام تو چون بر زبان آید همی

شمارهٔ ۱۲۵ - قطعه: مال دنیا بآخرت نرود

شمارهٔ ۱۲۶: دلبرا تا تو یار خویشتنی

شمارهٔ ۱۲۷: ملک دنیا و مردمان در وی

شمارهٔ ۱۲۸: گر خوهی ای محتشم کز جمع درویشان شوی

شمارهٔ ۱۲۹: قرآن چه بود مخزن اسرار الهی

شمارهٔ ۱۳۰: ای صبا بادم من کن نفسی همراهی

شمارهٔ ۱۳۱: ای زبده جهان ز جهان نازنین تویی

شمارهٔ ۱۳۲: گرت از سیم زبانست و سخن زر گویی