رفتی و بردی ز دل، تاب و توانم علی

داغِ فراقِ تو زد، شعله به جانم علی

(تازه جوانم علی، سروِ روانم علی)

بعدِ تو امیدِ من، قطع شد از زندگی

داد فراقت به باد، نام و نشانم علی

[...]

ای عمو بر سرِ قاسم، ز وفا کن گذری

تا به رویِ تو کنم، در دمِ آخر نظری

(آمده جانِ عمو، جانِ شیرین به گلو)

با همه لطف که در حقِ یتیمان داری

ز چه از حالِ منِ زار، نگیری خبری؟

[...]

جانِ بابا، تشنگی زد شعله بر جان، العطش

ای پدر جان، العطش

تشنه‌کامی کرده حالم را پریشان، العطش

ای پدر جان العطش، شاهِ خوبان العطش

یک مسلمان نیست تا آبی رساند بر لبم

[...]

ای صبا! برگو به خاتونِ جنان اندر جنان، با غم و آه و فغان

کِی به جنت، سَروَر و سَرخیلِ خیراتِ حِسان! از جفایِ آسمان:

شاهِ دین بی‌یاور است، بی‌پناه و لشکر است

نورِ عینت با گلویِ تشنه زیرِ خنجر است

شاهِ دین بی‌یاور است...

[...]

ای اهلِ حرم! علی‌ِاصغر

سیراب شده ز آب، آمد

شش‌ماههٔ نازپرورِ من

آسوده ز اضطراب آمد

او را ز حرم به آه و افغان

[...]

امروز عاشوراست یا عیدِ قربان است؟

کرب و بلا یکسر، از خون گلستان است

مُلک و مَلِک گریان، ارض و سما لرزان

آدم به بی‌تابی، عالم در افغان است

بنِ‌سعدِ کافر بسته چشم، از راهِ بدنامی

[...]

چون شد به دشتِ کربلا، آواره زینب

وقتِ اسیری با دلِ صدپاره، زینب

در قتلگه آورد رو، بیچاره زینب

گفتا سرِ نعشِ حسین، با شور و غوغا:

(ای نورِ عینم، بی‌سر حسینم)

[...]

ای خسروِ بی‌سر، ای بابِ گرامم!

بردند ز کویت، آخر سویِ شامم

در شامِ غریبان، دادند مقامم

تلخ است از این جور، از بهرِ تو کامم

صیادِ قضا بود، عمری به کمینم

[...]

کوفیان آخر من لب تشنه مهمان شمایم

شهریار ملک یثرب تشنه کام کربلایم

من عزیز مصطفایم نور چشم مرتضایم

زاده خیرالنسایم کشته راه خدایم

زینت آغوش حیدر زیب دامان بتولم

[...]

رفتی ای جانِ پدر، سویِ سفر از بَرِ صغریٰ

سوختی از شررِ دوریِ خود، پیکرِ صغریٰ

دارم امید به هر جا رَوی، ای بابِ گرامی!

که خدا کم نکند سایهٔ تو از سرِ صغریٰ

(مرو ای یاورِ صغریٰ، به سفر از بَرِ صغریٰ)

[...]

ای نامِ تو زینتِ زبان‌ها

احوالِ تو زیبِ داستان‌ها

پروردهٔ مهدِ دوشِ احمد

پیغمبرِ آخر‌زمان‌ها

بنمود خدا تو را به جنّت

[...]

مرو ای جانِ برادر، سویِ میدان ز بَرِ من

منما تیره چو شب، روز به مد نظرِ من

(مرو ای تاجِ سرِ من، سویِ میدان ز بَرِ من)

(شهِ والا‌گُهرِ من)

یادگارِ پدر و مادر و جدِ منِ محزون!

[...]

چون دید زینب، شمر را به میدان

بر سینهٔ شاهنشهِ شهیدان

بر سَر زد و گفتا به آه و افغان

در نزدِ ابنِ‌سعدِ نامسلمان:

(ای ابنِ‌سعد! این تشنه‌لب حسین است)

[...]

ای کشته غلتان به خون ای علمدارم

بردی ز دل صبر و سکون ای علمدارم

ای زاده حیدر چه شد زور و بازویت

از چه ز زین گشتی نگون ای علمدارم

جان برادر حال من بی‌تو در هم شد

[...]

ای داده شرف، زینبِ تو کرب‌وبلا را

(مظلوم حسینم)

فرشِ دَرِ تو، کرده خدا عرشِ عُلا را

(مظلوم حسینم)

گر قدرتِ حق، جلوه نمی‌کرد به ذاتت

[...]

زد قاصدِ بزمِ عزا با قامتِ خم

از نو به عالم، بیرقِ ماهِ محرم

لرزید ازین ماتم به عالم، عرشِ اعظم

پشتِ فلک گردید دو‌تا زین غصه و غم

(وقتِ عزا شد، ماتم به پا شد)

[...]

چون به صفِ کرب‌وبلا، بختِ وهب یار شد

آمد و یارِ پسرِ احمدِ مختار شد

آخرِ کارِ پسرِ دخترِ خیرُالانام

با پسرِ سعدِ لعین، بسته به پیکار شد

(چرخ پیِ ابتلا، کوفت به کوسِ بلا)

[...]

جان به قربانِ وفایت، یا حبیب‌ِ بِن مظاهر!

با سَرِ از تن جدایت، یا حبیب‌ بن مظاهر!

از سعادت، سر به پایِ سبطِ پیغمبر نهادی

سر فدایِ خاکِ پایت، یا حبیب‌ بن مظاهر!

طینتِ خاکِ تو را حق، چون ز علّیین سرشته

[...]

چون آلِ طاها، از جورِ ایام

گشتند وارد، در کشورِ شام

گفتا سکینه، در محضرِ عام:

«ای خلقِ بی‌رحم! ای قومِ بدنام!»

(نحنُ سَبایا، آلِ محمد)

[...]

نیست ممکن که شود از دلی شاد، فلک

بشنود چون ز غمِ قاسمِ داماد، فلک

کاش می‌رفت پس از، نوگلِ گلزارِ حسین

خرمنِ عشرتِ عالم همه بر باد، فلک

(از تو فریاد فلک، داد و بیداد فلک)

[...]