مرو ای جانِ برادر، سویِ میدان ز بَرِ من

منما تیره چو شب، روز به مد نظرِ من

یادگارِ پدر و مادر و جدِ منِ محزون!

مکن از رفتنِ خود، رَختِ مصیبت به بَرِ من

منِ بی‌کس چه کنم بی‌تو در این وادیِ پُر‌غم؟

غیرِ تو دادرسی نیست مرا در همه عالم

مکن از آتشِ هجران، جگرم خون، کمرم خم

نکند در تو اثر، آهِ دلِ بی‌اثرِ من؟

منِ خونین‌جگر آن روز، دل از دست بدادم

که در این وادیِ پُر‌خوف و خطر پای نهادم

بُوَد این آرزو از دورِ فلک، عینِ مرادم

که خدا خیر کند عاقبتِ این سفرِ من

چه کنم گر نکنم بی‌تو بلند، آه و فغان را؟

چه زنم گر نزنم شعله ز داغِ تو جهان را؟

چه دهم گر ندهم بدرقهٔ راهِ تو جان را؟

به کجا می‌روی ای مونسِ شام و سحرِ من؟

خبر از دردِ دلِ خواهرِ بی‌تاب نداری

داغِ خود را به سَرِ داغم، از آن روی گذاری

به من از کرب‌وبلا، فوجِ بلا گشته شکاری

صبر را گوی که تا آید و بیند هنرِ من!

شوقِ سر دادنِ خود، بسته ز خواهر نظرت را

به کفِ شمر نهی، زینبِ خونین‌جگرت را

چه کنی بعدِ خود، اطفالِ ز غم در‌به‌درت را؟

آب بگذشت برادر، ز فراقت ز سَرِ من