شمارهٔ ۱۳ - و برای او همچنین
چون دید زینب، شمر را به میدان
بر سینهٔ شاهنشهِ شهیدان
بر سَر زد و گفتا به آه و افغان
در نزدِ ابنِسعدِ نامسلمان:
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینَسَب حسین است)
ظالم! چگونه میکنی نظاره؟
کز هر طرف، پیاده و سواره
جسمِ حسین سازند پارهپاره
از خنجر و تیر و سنان و پیکان!
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
ای بیحیا! مگر دلت ز سنگ است؟
بر عترتِ رسول، کار تنگ است
کفار را از کردهٔ تو ننگ است
آخر حسینِ من بُوَد مسلمان!
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
نبود روا، کنند یک سپاهی
چندین جفا در قتلِ بیگناهی
غیر از حسین نبوَد مرا پناهی
رحمی نما بر حالِ این غریبان!
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
این بیگنه، سبطِ پیمبرِ توست
کامروز دستگیرِ لشکرِ توست
در زیرِ خنجر، در برابرِ توست
زار و غریب و بیمُعین و عطشان!
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
از تشنگی رفته ز پیکرش تاب
بر وی بده بهرِ خدا، کفی آب
او را به وقتِ مرگ کن تو سیراب
راضی مشو عطشان حسین دهد جان!
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
ای کرده راهِ کفر و کینه را طی!
گشته بهارِ بیکسان ز تو دِی
آخر کشیدی بهرِ گندمِ ری
خنجر در این صحرا به رویِ مهمان!
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
هر چند زینب کرد بیقراری
سیلِ سرشک از دیده کرد جاری
ننمود او را ابنِسعد یاری
گفتا چو «صامت» با دلِ پریشان:
(ای ابنِسعد! این تشنهلب حسین است)
(این خسروِ عالینسب حسین است)
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: زینب که شمر را در میدان دید، با دلتنگی و ناله از او خواست که بر حال حسین، فرزند پیامبر، رحم کند. او با اعتراض به ابن سعد، به بیرحمی و ظلم او اشاره کرد و از او خواست که به حسین، که در تشنگی و بیپناهی به سر میبرد، رحم کند. زینب به کافران و ستمگری که نسبت به حسین روا داشتهاند، اعتراض کرد و از ابن سعد خواست که با او مروت کند و به حسین آب دهد. او به حال غریب و بیپناه حسین اشاره کرده و از ابن سعد خواست که به او یاری رساند. در نهایت، زینب بیقراری خود را ابراز کرده و از درد و رنج حسین میگوید.
هوش مصنوعی: وقتی زینب شمر را در میدان دید که بر سینهی شاه شهیدان ایستاده است...
هوش مصنوعی: او با ناراحتی و غم به ابن سعد که غیر مسلمان بود، گفت.
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این حسین است که تشنه لب است و این آزادزادهی بزرگ و با اصالت حسین است.
هوش مصنوعی: ظالم، چگونه میتوانی تماشا کنی در حالی که از هر سو، مردم پیاده و سوار به تو نگاه میکنند؟
هوش مصنوعی: جسم حسین را از ضربات خنجر و تیر و نیزه و پیکان پارهپاره میسازند.
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این شخصی که تشنه است حسین است و او همانا بزرگ زاده و شریف است.
هوش مصنوعی: ای بیحیا، آیا قلبت همچون سنگ شده است که به خانواده رسول خدا اینگونه بیاحترامی میکنی و کارشان بر تو سخت شده است؟
هوش مصنوعی: اتو بودن مسلمان، باعث شرمساری کفار از رفتار تو است. حسین من، نماد ایمان و روشنی است.
هوش مصنوعی: ای فرزند سعد، این حسین است که از تشنگی رنج میبرد و او همان شاهزاده noble و با عظمت است.
هوش مصنوعی: نمیتوان پذیرفت که یک گروه سرباز، اینقدر بیرحمانه در حق انسانهای بیگناه ظلم و ستم کنند.
هوش مصنوعی: جز حسین هیچ کسی در سختیهای زندگی به من کمک نکرد. ای خداوند، بر حال این بیکسان و غریبان رحم کن.
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این حسین است که تشنه لب است و این شاهزاده با افتخار حسین است.
هوش مصنوعی: این جوان بیگناه که فرزند پیامبر است، امروز در اسارت سربازان تو قرار دارد.
هوش مصنوعی: در زیر تیغ خنجر، من در مقابل تو به حالتی زار و بیپناه و تشنه قرار دارم.
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این حسین است که با تشنگی به سر میبرد، او شاهزادهای از دودمان عالی است.
هوش مصنوعی: به خاطر تشنگی، از شدت عطش حالش به شدت بد شده است. برای خدا، فقط یک دست پر آب به او بدهید.
هوش مصنوعی: در لحظه مرگ، او را سیراب کن و از او راضی باش، همانطور که حسین جانش را در راه عطشِ خود داد.
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این حسین است که تشنه لب است و این پادشاه والا نسب است.
هوش مصنوعی: ای کسی که راه کفر و دشمنی را انتخاب کردهای، بهار بدون کسان و دوستان از تو دور شده است.
هوش مصنوعی: در نهایت برای برداشت محصول گندم، در این زمین به روی مهمان، چاقویی کشیدی.
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این حسین است که در تشنگی به سر میبرد، این بزرگزاده و نیکنسل حسین است.
هوش مصنوعی: زینب هرچند که بیقراری میکرد، اشکهایش مانند سیل از چشمانش سرازیر شد.
هوش مصنوعی: او را ابنسعد یاری نکرد و گفت: «چه بر سر دل پریشان تو آمده است؟»
هوش مصنوعی: ای پسر سعد، این حسین است که تشنه لب به زمین افتاده و این شاهزاده باافتخار و بزرگ زاده حسین است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.