جان به قربانِ وفایت، یا حبیب‌ِ بِن مظاهر!

با سَرِ از تن جدایت، یا حبیب‌ بن مظاهر!

طینتِ خاکِ تو را حق، چون ز علّیین سرشته

لالهٔ توحید را در گلشنِ قلبِ تو کِشته

چون سرت عهدِ الستِ کبریا را در گرو شد

در مقامِ امتحان، چون اختلافِ نو‌به‌نو شد

خواستی اندر وطن سازی محاسن را خضابی

در دلت پیدا شد از شورِ حسینی انقلابی

بر هوایِ نفس، کردی شوقِ جانبازی فزونی

خویش را وارسته بنمودی ز دونی و زبونی

باروَر گشتی به ظلِ رأفتِ نخلِ امامت

گشت خاکِ تربتت مصداقِ اعجازِ کرامت

شوقِ دربانی به درگاهِ حسینت بود بر سر

لِلَّه‌ُالحمد این سعادت شد برایِ تو مُیَسر

چون تو بودی حافظِ قرآن، از آن رو شد به دوران

چون سَرِ تو با حسین، بر نوکِ نی چون مِهرِ رخشان