ناشناس در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۳۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز:
با سلام
بدون آنکه بخواهیم از واقعیت های زندگی انسانی فاصله بگیریم و اموری مانند حق و باطل و امانت و خیانت و عدالت و ظلم را نادیده بگیریم نکاتی به عرض می رسند.
شاید شما نیز در زندگی این را تجربه نموده اید که در شرایط مشابه واکنش های درونی و بیرونی متفاوتی را نشان داده اید. به این معنا که در دو موقعیت گوناگون که تقریبا مشابه بوده اند واکنش ما به این دو موقعیت متفاوت و یا متضاد بوده است. به نظر می رسد که اتصال این نی ( به کسر نون ) به نیستان و یا جدایی این نی از نیستان عامل مهمی در نوع واکنش ما به شرایط بیرونی است.
اما در باره عشق : سال ها این واژه را می شنیدم و از کنار آن عبور می کردم. مدتی به دنبال معنای آن بودم و در سال اخیر به
این برداشت رسیدم که عشق در قربانی شدن مختارانه در پای ذات مقدس ربوبی بروز و ظهور می یابد و رسیدن به این مرحله کار و تلاش زیادی می طلبد و با ادعای صرف ممکن نیست. به گفته بزرگان راهی پر خون است و عاشقی شیوه رندان بلاکش است و
به نقل از قرآن " ان مع العسر یسری " و راه عشق هر چند که دشوار است به آسانی ختم می شود و گره گشای مشکلات خواهد بود.
اما نباید به بهانه عشق عقل را که آن نیز موهبتی از آن ذات مقدس است قربانی نمود و باید مرز بین این دو و رابطه بین آنها را
بدرستی شناخت و در زندگی فردی و جمعی هر یک را در جای خود بکار گرفت.
سعید ارشی..ونداد در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۱۷ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۱۴ - به یاد وطن (لزنیه):
با درود
این دوشعر که
خون در سر من فخر کند از شرف و فخر
چون یاد کنم رزم کراسوس و سورن را
و شعر قبلیش
مه کرد مسخر دره و کوه لزن را
اینها قصیده نیستن..و هردو غزل هستند..
غزل بسیار سخت و سرودنش بسیار دشواره اما قصیده بنسبت آسانتر هست..
لطفا اصلاح کنید
بدرود
ناشناس در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۱۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز:
با سلام
بدون آنکه بخواهیم از واقعیت های زندگی فردی و جمعی در این دنیای خاکی و مادی فاصله بگیریم و دغدغه های حق و باطل و امانت و خیانت و عدالت و ظلم و هر آنچه که در زندگی انسانی وجود دارد را نادیده بگیریم چند نکته را به عرض می رسانیم.
شاید شما نیز این را تایید نمایید که در زندگی خود واکنش های متفاوت به شرایط عینی یکسان نشان داده ایم. به این معنا که در دو موقعیت گوناگون که تقریبا مشابه بوده اند واکنش درونی و بیرونی ما متفاوت بوده است. به نظر می رسد که
جدایی این نی ( به کسر نون ) و یا اتصال این نی به نیستان عامل مهمی در این واکنش متفاوت به یک وضعیت مشابه باشد.
اما در باره عشق : سال ها این واژه را می شنیدم و از کنار آن عبور می کردم و مدتی در پی معنای آن بودم. در یک سال اخیر معنای
مسعود رمضانپور در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۰۸ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۶۵۰:
درود
در کتاب رباعیات خیام به تصحیح محمدعلی فروغی و قاسم غنی این رباعی نیامده است.
میرفخرایی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۵۸ دربارهٔ منوچهری » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:
منبع این شعر چیست؟ من احساس می کنم کلماتی از مصرع اول و دوم جابجا شده اند. قاعدتاً آنچه شب را چون روز روشن می کند باید "مهر دل افروز" باشد نه "آه" که در شعر قدما اغلب به ابری سیاه تشبیه شده است. لذا بیت اول باید در اصل چیزی شبیه به این بوده باشد:
"تاریک شد از آهِ جگر-سوزم، روز
شد تیره شب، از مهرِ دل-افروزم، روز"
علی حق شناس جاریانی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷:
سلام خدمت دوستان وبا تشکر از گنجور...
دراین شعر بااستنادبه دیوان حافظ شیرازی (قدسی)
درغزلی که درسایت شماقراردارد یک بیت حذف شده که درخواست دارم قرار دهید تا غزل ناقص نباشد...آن بیت به شرح زیر است:
درآب دیده خود غرقه ام چه چاره کنم
که درمحیط نه هرکس شناوری داند
باتشکر علی حقشناس جاریانی از نطنز
تنگ طه در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۴۲ دربارهٔ عطار » منطقالطیر » حکایت بط » عقیدهٔ دیوانهای درباره دو عالم:
درپاسخ به ناشناس
در بیت دوم گفته :
گفت کین هر دو جهان بالا و پست
قطرهٔ آبست نه نیست و نههست
و نیز در بیت پنجم گفته :
هیچ چیزی نیست ز آهن سختتر
هم بنا بر آب دارد درنگر
پس بنای همه چیز بر آب است و خداوند هم در قرآن می فرماید :وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ أَفَلَا یُؤْمِنُونَ
پس همان بی آب صحیح تر می باشد .
محمد موسوی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۳۵:
خصوصیت سگ. اگر دمش را گاز بگیرد سگ دیگری او هم دم اونو گاز میگیره . یعنی مقابله به مثل نکن مثل سگ که ما مردمانیم و اشتباه میکنیم و بیا از من بگذر.
رضا در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۲۴ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هشتم در شکر بر عافیت » بخش ۱ - سرآغاز:
درختی است بالای جان پرورش
ولد میوه نازنین بر برش
حسین در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۸:۲۸ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » تورکون دیلی:
حقیقتا گرک شعر آنا دان دوغلان زامان انسانون ذاتین دا اولا
الله رحمت آله سون شهریاری
شهرزاد در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۵۷ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب سیزدهم: در ذمِّ مردمِ بیحوصله و معانی كه تعلّق به » شمارهٔ ۱۰:
در مصرع چهار "سلطان بچه ای" لطفاً اصلاح شود. سپاس
مهندس مرتضی جاوید چپرپردی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۵۱ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۷ - جواب:
چو مبصر با بصر نزدیک گردد
بصر ز ادراک آن تاریک گردد
آنچه که به وسیله چشم دیده میشود اگر زیاد به چشم نزدیک شود چشم توانایی دیدن آن را از دست میدهد و تاریک مشود
سیاهی گر بدانی نور ذات است
به تاریکی درون آب حیات است
سیاهی نور ذات خداوندی است که هم نورها را میگیرد و هیچ چیز پس نمیدهد
ولی در این سیاهی آب حیاطی وجود دارد که انسان را جاودانه میکند
سیه جز قابض نور بصر نیست
نظر بگذار کین جای نظر نیست
این سیاهی غیر از گیرنده نور از چشم نیست
در این مرحله از نظر صرف نظر کن که جای نگاه نیست
چه نسبت خاک را با عالم پاک
که ادراک است عجز از درک ادراک
چه نسبتی میان خاک و عالم پاک ملکوت وجود دارد
که فهم وادراک از فهم خودش عاجز است
سیه رویی ز ممکن در دو عالم
جدا هرگز نشد والله اعلم
بی آبرویی که در این عوالم آمده است هرگز از خدا جدا نشد به خدا قسم
سواد الوجه فی الدارین درویش
سواد اعظم آمد بی کم و بیش
تن از بابت صورت در خانه کالبد درویش محصور است ولی تن حقیقی =وجود بسیار بزرگ و بدون کم وزیادی وجود دارد
چه میگویم که هست این نکته باریک
شب روشن میان روز تاریک
این چه نکته ای است که میگویم این شب روشنیی است در میان روز تاریکی هستی در عدم و بالعکس
در این مشهد که انوار تجلی است
سخن دارم ولی نا گفتن اولی است
اینجا جای گرد آمدن مردم است که از نور تجلی خداوند استفاده کنند باز هم سخن دارم ولی نگفتن اولویت دارد
مرتضی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۲۲ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۱۵ - جواب:
تعین نقطهٔ وهمی است بر عین
چو صافی گشت غین تو شود عین
دیدن ما حاصل وهم ماست در چشم به دلیل خطا در پردازش و محدودیتهای وجودی
مثل دیدن دایره وقتی که آتشدان را مچرخانیم
هر وقت چشم ما پاک شود صاف و زلال شود
nasrin mohamadi در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۱۶ دربارهٔ شهریار » منظومهٔ حیدر بابا:
ترجمه شما اشتباه زیاد داره طوری که از خوندنش احساس بدی پیدا کردم
مهندس مرتضی جاوید چپرپردی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۰۸ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۱۵ - جواب:
یکی از اشعار جناب شبستری در رابطه با شناخت من است و در سوال و جوابی در گلشن راز به توضیح در رابطه با من پرداخته اند که این من و منیتی که از خود می شناسیم چیست ؟
ایشان در توضیح ادامه می دهند که زمانی که از من صحبت می شود به هستی خود توجه می کنیم ولی ایشان می فرماید زمانی که حقیقت حضرت حق به عینیت در آمد و مانند پرتوهایی که از سوراخ یک توری بیرون می آید همه جزئی از نور مشکات اصلی است و همه ما از ذات خدا هستیم که این نور را می توان با واسطه از آینه دید و یا مستقیم به منبا نور نگاه کرد .
در کل اگر منظور تو از من روح توست ، تا زمانی که به عقل جزئی تکیه کرده و پیشوای تو برای شناخت جهان است نمی توانی اجزا خود را بشناسی و برو و خود شناسی کن.
ایشان ادامه می دهند همانطور که مریضی آماس و باد کردن با چاقی فرق میکند ، این من که منظور شیخ است از تن ما و جان ما بالاتر است و هر دوی تن و جان از اجزای من هستند .این من که منظور شیخ است ، انسان نیست تا تو بگوئی منظور جان است .
یک راهی پیدا کن که از هر چه در جهان است بگذری (کون و مکان ) و جهان را فراموش کن و در جهان هستی خود ، جهانی وجود دارد نگاه کن .می بینی وقتی های و هو نماند ( منطور حالت سکوت و مدیتیشن است ) و در حالت خلسه که بقول مولوی حالت عدم می نامد ،نه توئی وجود دارد و نه راهی که حرکت کنی و نه مقصودی که به آن برسی .این عدم که عین هستی و هستی واقعی است و به بهشت تعبیر می گردد و امکان که همان حالت و خلقت موجودات است .
این تو که بین این حالت عدم و نیستی که به بهشت آمده و حالت امکان یا خلقت که زندگی موجودات و مادی است و جهنم نامیده می شود .
ای انسان ، تو قرارداری در راهی بین بهشت و جهنم که برزخ توست .این برزخ رفت و آمد تو بین این حالت ]نیستی[که (سکوت ، فقر، عدم ،مدیتیشن که عین هستی و درک کل هستی است ) با ]هستی [ظاهری که (زندگی و تامین معاش و ... ) است ، می باشد .
ایشان در این بیت :
{بود هستی بهشت امکان چو دوزخ } به این نکته اشاره دارند که ممکن الوجود که به این جهان هستی اطلاق می گردد و وجودش ممکن نیست و وابسطه به یک منشا دیگر است و از واجب الوجود که وجود اولیه و منبا اول که خدا است و هست مطلق است خلق شده و یا تعین و شکل گرفته است .
انسان بر خلاف موجودات و مخلوقات دیگر این استعداد را خدا به او داده که از این جهان فانی (ممکن الوجود – عالم امکان – هست ظاهری – تعین – جهنم ) به عالم هست واقعی (واجب الوجود – خدا – بهشت – عدم – فنا فی الله ) رود و بین این دو و مسیر بین این دو را به برزخ یاد نموده اند .
ایشان در بیت بعد به این جمله اشاره دارند که زمانی که تو این مسئله را فهمیدی و پرده های تَوَهُم تو کنار رفت ،کعبه و دیر فرقی نمی کند و احکام که حکم شریعت و برای هدایت جسم و جان تو است از میان برداشته می شود و حقیقت هر چیز و هر عملی را میبینی .
ایشان می گویند تعین و واقعیت ( این جهان هستی ) یک توهم است از حقیقت وعینیت (هستی مطلق) و فقط زمانی که پرده توَهم با صاف کردن خود و اصطلاحا پاک کردن زنگارها از روی آینه دل و باز شدن چشمها و به صورت کلیت دیدن است که می توانی پی برده که که این جهان در حال کثرت (مخلوقات زیاد و تمام هستی و کهکشانها ) در حال وحدت و یکی بوده است .
و فقط کسی که از جزو سوی کل حرکت کند ( حرکت از انسانیت فانی به سوی جهان هستی درون و نور اول خلقت ) این کار تو باید از دو راه پر خطر که هر کدام چندین گذر خطر ناک و مهلکه (جای هلاک شدن – توقف و گمراهی و نتوانستن ادامه مسیر دادن ) بگذری که اولی از منیت یا های و هوی خودت بگذر(کنترل نفس و خواسته ها و آرزوها ) و دوم در صحرای هستی ( –عدم – دل – درون – سکوت – مراقبه - مدیتیشن ) حرکت کنی .
merce در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
درود بر شما سعید گرامی
این بنده هنوز اندر خم کوچه اول هستم. اینگونه که شما می فرمایید
سالها ی متمادی دیگر باید سیر و سلوک کنم تا به درگاه شما حاجب شوم
همیشه بر این گمان بوده ام که مقصود شعرا از پیر مغان ، دانایان قدیم ایرانند که پیروان آیین آشو زرتشت بوده اند و درین راه به مقامی رسیده بودند
که با یک نظر به اسرارِ پشت پرده ی اشخاص پی می برده اند و هر آنکه به
چنین مقامی برسد راه ایشان را رفته است
از حافظ
گفتم شراب و خرقه نه آئین مذهب است
گفت این عمل بمذهب پیر مغان کنند
. پیران خانقاه نیز چنین اند و پیرو پیر مغان که هر کدام چندین خانقاه را مدیرند که انتخاب شیوخ نیز با آنهاست، چنانکه سعدی شیخ خانقاه سهروردیه بوده و از جانب پیر منصوب
ولی آنچه که جنابعالی میفرمایید را بنده از زبان عرفا ” هاتف غیبی“ خوانده بودم
که با پیر خانقاه و پیر مغان متفاوت است . پیر مغان را انسانی زمینی تصور می کردم که در سیر عالم معنوی به درجه ای بالاتر از انسان معمولی مثل بنده رسیده است
و اولین بار است که پیر مغان را از زبان شما درجه ای والا چون پیغمران یا خضر نبی می شنوم
خوشحال می شوم از نقطه نظرات شما بیشتر آگاه شوم و آنچه که شایسته ی دانستن است بخوانم
شاید درهای تازه ای به رویم گشوده شود
با ادای احترام
مرسده
مهندس مرتضی جاوید چپرپردی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۰:۵۵ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۱۵ - جواب:
حقیقت کز تعین شد معین
تو او را در عبارت گفتهای من
وقتی خواستیم حقیقت را معین و مشخص کنیم به الزام از عبارت من استفاده میکنیم چون من بدیهی ترین چیزی است که انسان در مورد خود فکر میکند میداند
و حال اگر واقعاً بداند به چه مراتبی که نمیرسد من عرف نفس فقد عرف رب
مرتضی در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۰:۵۰ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۱۵ - جواب:
تعین نقطهٔ وهمی است بر عین
چو صافی گشت غین تو شود عین
دیدن های ما حاصل خطا در چشم ماست که به دلیل محدویتهای فزیکی و عدم پردازش و فیلتر کردن مغز حاصل میگردد
مثل دیدن دایره وقتی آتشدان را با سرعت میچرخانیم
وقتی که چشم ما صاف و زلال و پاک شد آشفتگی و خطا از آن جدا میشود و چشم وظیفه چشم بودنش را اجرا میکند
آنگاه شوریدن دل شم تبدیل به دیدن میشود که مایه آرامش شماست
مهندس جاوید
مهرداد در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۴۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱۱:
"با چشم نمیبیند یا راه نمیداند" ، "با " باید "یا " باشد
ناشناس در ۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۱۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۵۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز: