گنجور » خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹

خیام » رباعیات »

رباعی شمارهٔ ۹

اکنون که گل سعادتت پربار است

دست تو ز جام مِی چرا بیکار است؟

مِی خور که زمانه دشمنی غدار است

دریافتن روز چنین دشوار است

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن:	مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قالب شعری:	رباعی
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۲

خلاصه

در این شعر، شاعر به توصیف لحظات خوشبختی می‌پردازد و تاکید می‌کند که در زمانی که فرصت‌های زندگی در دسترس هستند، نباید غافل ماند. او می‌گوید که باید از می و لذت‌های زندگی استفاده کرد، زیرا زمانه ممکن است با چهره‌ای بی‌رحم تغییر کند و این روزهای خوش را از شما بگیرد. درواقع روزی که شما درآن هستید همان روز واقعی‌ست و ممکن است روز دیگر و یا روز بهتر از این را شما درنیابید.

برگردان به زبان ساده

# اکنون که گل سعادتت پربار است

دست تو ز جام مِی چرا بیکار است؟

حالا که دوران خوشبختی‌ات است، چرا هنوز از لذت‌های زندگی بهره‌برداری نمی‌کنی؟

# مِی خور که زمانه دشمنی غدار است

دریافتن روز چنین دشوار است

از زندگی لذت ببر، چرا که روزگار، دشمنی فریبکار است و آمدن چنین زمانی، کم اتفاق می‌افتد.

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

حاشیه‌ها

حاشیه‌ها

حاشیه‌ها

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش احسان اسماعیلی
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش زهرا بهمنی

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش سینا خرم

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش محمد علی قدمیاری

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش نازنین بازیان

همهٔ خوانش‌هاautorenew

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش علی قلندری

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش مجید آخته

رباعی شمارهٔ ۹ به خوانش فاطمه زندی

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

حاشیه‌ها

پیشنهاد مشق شعر

حاشیه‌ها

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۰۷

در بارگهت سگان ره را بار است

سگ را بار است و سنگ را دیدار است

چون سگ صفت سنگدل از رحمت تو

نومید نیم که سنگ و سگ را بار است

مشاهدهٔ ۱ مورد هم آهنگ دیگر از خواجه عبدالله انصاری

مهستی گنجوی » رباعیات » رباعی شمارۀ ۱۳

گفتی که بدین رخان زیبا که مراست

چون خلد، وثاق تو بخواهم آراست

امروز در این زمانه آن زَهره که راست؟

تا گوید کان خلاف گفتی یا راست

میبدی » کشف الاسرار و عدة الابرار » ۲- سورة البقره‏ » بخش ۲۷ - ۷ - النوبة الثالثة

گر کشته دست را دیت دینار است

مر کشته عشق را دیت دیدار است‌‌

خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۱

خاقانی اگر خرد سر ترا یار است

سیلی مزن و مخور که ناخوش کار است

زیرا سر هر کز خرد افسردار است

بر گردنش از زه گریبان عار است

عطار » مختارنامه » باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان » شمارهٔ ۴۶

گر جان گویم عاشق آن دیدار است

ور دل گویم واله آن گفتار است

جان و دل من پر گهرِ اسرار است

لیکن چه کنم که بر زبان مسمار است

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

حاشیه‌ها

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

حاشیه‌ها

حاشیه‌ها

تا به حال ۲۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

داوود در ‫۱۶ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۶ آذر ۱۳۸۸، ساعت ۱۲:۰۳ نوشته:

قدر لحظات خوش وسلامتی بدان ولذت ببر

reply flag link

ف-ش در ‫۱۶ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۱۳ آذر ۱۳۸۸، ساعت ۰۸:۴۷ نوشته:

اکنون که گل سعادتت پربار است
دست تو ز جام می چرا بیکار است
می‌خور که زمانه دشمنی غدار است
دریافتن روز چنین دشوار است
یافتن منظور خیام در بعضی رباعیها چندان سهل نیست مثلا وقتی گل سعادت کسی پرباراست آیا نیازی به چیز مست کننده و بیخبر کننده دارد؟
نظر خیام اینست که چون زمانه دشمنی غدار است و همیشه گل سعادتت پربار نیست پس اینک جام می بدست گیر
به نظر میرسد که منظورش از جام می دل آگاهی باشد خلاف غفلت از اوضاع زمانه که فردا یافتن روز چنین دشوار نباشد زیرا می معمولی علاجی بر غدار بودن زمانه نخواهد بود و تناسبی ندارد با اینکه سعادتی که امروز انسان دارد فردا دشوار بدست می آید
وگرنه تو صیه به میخوارگی در زمانی که انسان از خوشبختی دور میافتد مناسب به نظر می آیدنه موقعی که از سعادتی برحورداراست
شاید هم منظور این باشد که چون زمانه عاقبت سر دشمنی دارد در حال حاضر که سعادتی داری هرچه میتوانی خوشی و مستی کن که فردا نمیتوانی ولی باز آن شادی ومستی از نوع دیگرکه برآینده تاثیر مطلوب بگذارد وغدار بودن زمانه را هضم کنداهمیت دارد
قدر مسلم اینست که رباعی میگوید در موقع سعادت هم بیکار منشین و غافل نباش و کاری بکن ولی در اینکه چکار کن برداشت ها مختلف وسطحی وعمقی تواند بود

reply flag link

علی نهیل در ‫۱۵ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ تیر ۱۳۸۹، ساعت ۰۱:۳۰ نوشته:

خدمت دوست عزیز ف-ش عرض کنم که معنای بیت کاملا مشهود و بر خلاف گفته ئ ایشان است.
از آنجایی که می و شراب در ابیات حضرت خیام نشانه ئ شادمانی است، پس ایشان لازمه ئ شادی را همین شراب دانسته و اینجا نیز به وقت پر بار بودن سعادت، نوشیدن می را توصیه می کنند. چرا که دیگر ممکن است همچین فرصتی نصیب نشود. و این فرصت همان شادی و سعادتی است که با خوردن می کامل می شود.
گل سعادت آرایه ئ اضافه ئ تشبیهی دارد.
دست مجاز جزئیه و منظور وجود آدمی است.
زمانه دشمنی غدار است تشبیهی که وجه شبه آن حذف شده است.

reply flag link

فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۵ فروردین ۱۴۰۲، ساعت ۱۲:۲۴ پاسخ داده:

شادی و سعادت با خوردنِ مِی کامل نمی شود

reply flag link

م.ح در ‫۱۵ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۲۳ تیر ۱۳۸۹، ساعت ۱۰:۴۹ نوشته:

بستگی به این دارد که انسان خوشبختی و سعادت را حقیقی بداند یا مجازی
سعادت و خوشبختی حقیقی زمانی است که دوست بر ما نظر افکند.
از این لحظه نهایت استفاده را باید برد و در رسیدن به وصال او تلاش کرد چرا که فرصت در این دنیای فانی اندک است و با رسیدن مرگ برگشت به دنیا غیر ممکن.

reply flag link

م-ر در ‫۱۵ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ شهریور ۱۳۸۹، ساعت ۰۰:۲۴ نوشته:

با درود
دوستان گرامی خیام به هیچ وجه عارف نبوده و نمی توان منظور وی از می خوردن را طور دیگری تعبیر کرد. در بسیاری از ابیاتش حتی نشانی از کنایه گویی یافت نمی شود. خیام اگر می گوید می خور منظورش همان شراب انگوری و بردن غم از دل است. به نظر من او نمونه کاملی از یک نهیلیست است و معتقد به جهان پس از مرگ نیست.
خوش باشید

reply flag link

هومن در ‫۱۵ سال قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۳۸۹، ساعت ۲۲:۳۸ نوشته:

دقیقا معنای شعر ، همانی است که خود می گوید : حال که زندگی بر وفق مرادت است ، از آن لذت ببر و این دم را مغتنم شمر . . چرا که معلوم نیست بار چنین فرصتی بدست آید . .

reply flag link

۷tir در ‫۱۳ سال و ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۱۵:۲۶ نوشته:

م-ر شما فقط دنبال می میگردی و چیز دیگر نمیبینی
گردون نَگَری ز قَدِّ فرسود ة ما است
جیحون اثری ز اشک پالود ة ما است
دوزخ شرری ز رنج بیهودة ما است
فردوس دمی ز وقت آسود ة ما است
به نظر شما دوزخ چه معنی داره؟ وقتی که می نیست!

reply flag link

امین کیخا در ‫۱۲ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۲، ساعت ۰۶:۳۲ نوشته:

خوار یعنی اسان و دژخوار یا دشوار یعنی سخت

reply flag link

الرسوم و المعانی در ‫۱۲ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۲، ساعت ۰۰:۵۳ نوشته:

به نوشته صادق هدایت در داستان کوتاه اکار یا بیکار معنی impotence هم می داده است

reply flag link

بهرام مشهور در ‫۱۰ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۹ فروردین ۱۳۹۴، ساعت ۲۳:۴۸ نوشته:

بعید می دانم این رباعی از خیّام بوده باشد! زیرا آن را تا کنون در دستکم پنج نوع از کتاب هایی که منسوب به خیّام است ندیده ام و نیز وزن و قافیه و محتوای محکمی ندارد

reply flag link

merce در ‫۱۰ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۳۹۴، ساعت ۲۱:۱۹ نوشته:

جناب کیخا
درود
گمان می کنم دژ و دُش به معنی ضد باشد
در لغت دشمن ” من “ به معنای اندیشه و ”دش “ یعنی ضد که می شود مخالف اندیشه
هومن هم یعنی نیک اندیش که از وهومن آمده
ولی مثل اینکه به روزگاران معانی تغییر کرده اند
اگر خوار را به معنای آسان بگیریم پس دشخوار یا دشوار همان ضد آسان است که چنانچه شما فرمودید به معنای سخت است
نوشتم تا باز هم از سخن جنابعالی بیشتر استفاده کنیم
با احترام
مرسده

reply flag link

داود عبدالهی در ‫۹ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۲۳ نوشته:

در بیت دوم این شعر اشتباهاً نوشته‌اید: "می‌خور"
که چون با نیم‌فاصله نوشته‌اید؛ به صورت فعل mikhor خوانده می‌شود.
بهتر است با فاصله بنویسید. یعنی: "می خور".

reply flag link

ATAA در ‫۹ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۲۱ نوشته:

درود بر شیفتگان شعر و ادب پارسی
اکنون که گل سعادتت پر بار است:
خوشبختی جایی در انتهای مسیر نیست. اون توهمی در آینده که بخاطرش از خوشی امروزمون میگذریم نیست بلکه همین اکنون است.
دریافتن روز چنین دشوار است:
همیشه زندگی بر وفق مرادت نیست
خوشبختی که الان داری آسون بدست نیومده که بیهوده حرومش کنی
می‌خور که زمانه دشمنی غدار است:
لذت ببر که دنیا وفا نداره و شاید همین لحظه بهترین لحظه زندگیت باشه

reply flag link

Masooda Rostami در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۰۴:۵۱ نوشته:

شاید منظور خیام استفاده از وقت باشد و شاید بگوید که اکنون که زمینه مساعد فرصت وقت برایت مهیا است چرا از ان استفاه اعظمی نمی کنی که طوا عمر و گردش زمان دیگر این فرصت مناسب را برایت نمی دهد

reply flag link

اکبر بریالی در ‫۸ سال و ۵ ماه قبل، چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۱۱ نوشته:

تشکر ف-ش جان با این تحلیل عمیق و نکته سنجانه ات.

reply flag link

رضا در ‫۷ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۸ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۵۶ نوشته:

دوسنان دمتان گرم. زمانی که با خوردن باده از خود بیخود شوم به درون فکر کنم و نه به دنیای دگر.
من باده پرستم چو پرستارم اوست
این باده به از دشمن و نادانی دوست
در خلوت خود می بخورم دور ز جمع
رندان نتوان طعنه زنند کو مست صبوست
دم خوش گذرد چون عارف و بنده یکیست
آنجاست که یکسان بود آن دشمن و دوست
بیتاب شو از جور زمانه با نوشیدن می
من هیچ ندانم که بهشت هست بر اوست

reply flag link

م.زارع در ‫۷ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۲۳ نوشته:

در تعلق داشتن برخی از این ابیات به خیام تردید هست. افرادی که متن شناسی را تا حدودی بلدند می گویند که همه رباعیات خیام یک دست نیست. و برخی سست و برخی محکم است. هم از نظر معنا و هم از نظر زیبایی. برخی از بزرگان ادبیات نیز به این موضوع اشاره کرده اند که از میان رباعیات فراوان منسوب به حکیم عمر خیام، تقریبا در چهل مورد اطمینان هست و تا 75 مورد مشکوک و بیشتر از آن یقینا از وی نیست.

reply flag link

A. Z در ‫۷ سال قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۱۷ نوشته:

از این رباعی حضرت خیام، میشه ارزشمند بودن وقت و زمان را نتیجه گرفت. یعنی از فرصت های موجود بالا ترین استفاده را نماییم.

reply flag link

سعید در ‫۶ سال قبل، چهارشنبه ۹ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۴۷ نوشته:

آقا فکر کنم « گُل » درست باشه خواننده دوم جناب ملک زاده فرمودند «گِل»
لطفا شفاف سازی بفرمایید و در صورت امکان تصحیح نمایید
ممنون

reply flag link

بهروز در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۴۲ نوشته:

من گمان میکنم منظور از گل در این شعر عمر است. پس گل سعادت پربار است به دوره جوانی فرد اشاره دارد. یعنی گلی که بیشترین گلبرگها که شمارش هر روز هست را دارد. جام می نیز معنی لذت بردن از جوانی و یا استفاده کردن از آن برای راحتی در دوران پیریست است . که من به خاطر مصراع آخر , دومی را بیشتر احتمال میدهم. با این نگاه زمانه غدار گذر عمر است .
اما در مصراع آخر منظور از دریافتن روز , احتمال زیاد به معنی درک اهمیت ایام جوانیست که بیشتر جوانان قدر آن را تا جوانند نمیدانند و آن را به بیهودگی میگذرانند.

reply flag link

فردین در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۳۸ نوشته:

سوال ؟؟؟آیا خوردن می فقط درزمان غم هستش؟؟؟
آیا کسی که داعم الخمر میشه در حال شادی می خوردن برای حال نمیاره؟؟
پس منظور خیام همون شراب ناب قرمز رنگ بود و بس‌..
می نابی که خیام دائم ازش میگه با می نآب حافظ فرق داره
هر چند می نآب حافظ هم می نآب الهی نبوده.....
اصلا فرق می ناب الهی با می ناب که از انگور هستش چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
آنان که ز پیش رفته‌اند ای ساقی
در خاک غرور خفته‌اند ای ساقی
رو باده خور و حقیقت از من بشنو
باد است هر آن‌چه گفته‌اند ای ساقی

reply flag link

خیام شناس در ‫۵ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۳۶ نوشته:

خوب جزعده ای نمیدونند منظور خیام را که متاسفانه در این نظرات کسی اون رو نگفت راز خیام را هرکسی نمیداند من این راز را میدانم اما نگفتنش بهتر از گفتنشه

reply flag link

ن در ‫۵ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۹ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۰۱ نوشته:

پربار بودن گل سعادت می تواند نشان از بالا بودن سن داشته باشد

reply flag link

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، پنجشنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۱۴ نوشته:

اکنون که زند هزار دستان ، دستان
جز باده ی سرخ ز دست مستان ،مستان
برخیز و بیا که گل به شادی بشکفت
شادی کن و داد خود ز بُستان ، بِستان

reply flag link

حبیب شاکر در ‫۳ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۵۱ نوشته:

تا عافیت و قدرت و مهلت داری

بردار ز دوش و دل غمی و باری

بنشان به لبی خنده در این محنتگاه

چون می دروی هرآنچه را می کاری

تشکر.لطفا نظر در این رباعی بنده بفرمایید

reply flag link

فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۵ فروردین ۱۴۰۲، ساعت ۱۲:۳۱ نوشته:

سعادت به گُلِ پُربار تشبیه شده است که خودِ گُل استعاره از چهره یِ سرخ و خوش آب و رنگ است یا همان جوانی و شادابی.

اکنون که گُلِ سعادتت پُربار است/....: حالا که جوان هستی و سرشار از زیبایی و طراوت هستی/...

reply flag link

فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۵ فروردین ۱۴۰۲، ساعت ۱۴:۲۲ نوشته:

دریافتن روزِ چنین دشوار است: اینکه کسی بتواند به ارزشِ جوانی آنهم زمانی که جوان است پی ببرد کار ساده و آسانی نیست!

دریافتن: پی بردن به ارزش چیزی, درک کردن و فهمیدن

روزِ چنین: روزگارِ جوانی

reply flag link

فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۵ فروردین ۱۴۰۲، ساعت ۱۴:۳۲ نوشته:

میِ خور که زمانه دشمنی غدار است:

شادی تنها سلاحی است که با آن می توان به جنگ این روزگارِ حیله گر رفت و آن را شکست داد.

بعبارتی دیگر, کسی در پایانِ نبردِ زندگی پیروز است و سربلند که غم و اندوه را به زندگیِ خود راه ندهد و تک تک لحظات را با شادمانی سپری کند که این کاری بس دشوار است!

به قولِ حافظ:

اگر غم لشگر انگیزد که خونِ عاشقان ریزد / من و ساقی بهم سازیم و بنیادش براندازیم

چو در دست است رودی خوش, بزن مطرب سرودی خوش / که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

رود: نوعی ساز و آلت موسیقی

reply flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

رباعی شمارهٔ ۹