محمود ثاقب در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۰۹ دربارهٔ خیام » ترانههای خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » راز آفرینش [ ۱۵-۱] » رباعی ۱۵:
فکر میکنم خیام قصدن * مشت خر بین* را آورده و میخواهد به مردم گوشزد کند، اگر عقل را بکار بندازید میدانید گاوی در کار نیست و اینهای که چنین باورمندند از عقل و خرد تهیاند چون خر.
در سکوت در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۰۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۶:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
نردشیر در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۳ دربارهٔ ایرانشان » کوشنامه » بخش ۳۶۹ - دادگری کوش:
بسیار نغز و آموزنده
درود فراوان بر ایرانشان گفت.
سعید خسروی در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۸:۵۲ در پاسخ به سیما اسدبیگی دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۷۰ - قطعه:
سلام ، از کدام مرجع بیت دوم را نگارش نمودید ؟ تفاوت زیادی دارند !!!
سمیه شکری در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۷:۰۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۵۹:
غیرت یعنی نفی غیر
غیرت یعنی غیر را راه ندادن
و خداوند غیور است برای مقربان
و غیرت خداوند نمی گذارد حتی ذهن به غیر مشغول شود
گفت لبم ناگهان نام گل و گلستان ... حتی ناگهان و غیرارادی نیز نباید به یاد کسی یا چیزی جز خداوند باشی
Chro سلیمانی در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۵:۲۶ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۱۶ - حکایت در معنی صید کردن دلها به احسان:
در خصوص نظر دوستان
خوید بر وزن بید به معنی گیاه تازه و سبز است، جو و خوید از کف مرد خورده، بیت درست درج شده است.
در باره قافیه قرار گرفتن نیکمرد و خورد باید به تلفظ فعل خورد در زمان سعدی توجه کنیم که xward (khoard) تلفظ شده پس قافیه درست است. خوشبختانه در زبان کوردی هم اکنون همین گونه است.
حمید آ در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۰۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۵۴:
در پاسخ به دوستانی که خیلی اظهار فضل میکنن فقط همین رو عرض کنم عرفان تجربی هستش تفسیری نیست تا نری تجربه نکنی فقط حرف مفته
باده عام از برون باده عارف از درون
بوی دهان بیان کند تو به زبان بیان مکن
Chro سلیمانی در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۵:
با سلام
توضیح ابیات در حوصله این صفحه نمی گنجند اما در خصوص بیت آغازین.
دوستان توضیحات کافی دادهاند، نکته ای که از قلم افتاده در توضیح «خط غبار» است.
خط غبار نوعی از نستعلیق نویسی است که از تقسیم بندی های پهنای نوک قلم خوشنویس است، یعنی اگر حدود سه میلیمتر باشد مشق و حدود یک میلیمتر کتابت و حدود نیم میلیمتر باشد غبار است.
بنابراین «خط غبار» خط بسیار ظریفی است که نوشتن آن بسیار دقت و توجه نیاز دارد، همانطور که کشیدن سرمه نیازمند دقت و حوصله است.
بدین ترتیب «خط غبار» با لوح و دست و خاک نیز متناسب است.
ابیات دگر این زمان بگذار تا وقت دگر
علی ناطقی در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۲۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷۳:
من معنی مصرع دوم از بیت چهار رو متوجه نشدم میشه توضیح بدین
شهرام فرهادی در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۷:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۵:
متاسفانه خوانش های شعری که گذاشتید یکی از یکی از ضعیف تر هستند .
جواد مرادی در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲:
با سلام
درک من از این شعر اینگونه هست که حافظ درباره یک کار محال و غیرممکن دارد صحبت میکند به این صورت که در بیت اول میخواهد با معشوق خودش درد دل کند و حال دلش را با اون در میان بگذارد و درد دل معشوقش را نیز گوش دهد و اما این کار را در کنار کارهای دیگری که در ابیات بعد نام میبرد محال میبیند
در بیت دوم اشاره میکند که یک خیال خام و آرزوی محال دارد که قصه ای که فاش شده را از دیگران پنهان کند
در مصراع اول بیت سوم همچون مومنان و اهالی مسجد شب قدر را عزیز و شریف میداند اما در مصراع دوم همان بیت میخواهد که با معشوقش در این شب قدر تا روز بخوابد که تا روز خوابیدن کنایه از این دارد که حتی نماز صبحش هم قضا خواهد شد و این مانند اهالی میکده هست که بعد از مستی کاملا بیهوش میشوند و قطعا برای نماز صبح هم بیدار نخواهند شد و تا روز میخوابند و اینجا به نوعی هم خدا را میخواهد و هم خرما را!
در بیت چهارم میخواهد دردانهای نازک را در شب تاریک سوراخ کند! در حالی که مروارید سوراخ کردن کار بسیار ظریفیست که باید با دقت انجام شود اما حافظ با خیال محال خود میخواهد یک مروارید نازک را در شب تاریک سوراخ کند که این برمیگردد بر همان صحبتی که بنده عرض کردم که حافظ از یک عمل محال صحبت میکند و به بیت اول کنایه میزند و میگوید درد دل کردنم با معشوقم همینقدر مانند این اعمال محال است!
در بیت بعد از صبا میخواهد که به او کمک کند که تا صبح شعر خود را کامل کند تا خوشحال و راضی شود
در بیت ششم برای کسب معرفت و جایگاه خاک راه کسی را با مژه هایش جارو کند که این کار جارو زدن راه با مژهها هم باز از محالات است
و در بیت آخر هم میگوید که حافظ بر خلاف میل دشمنانش شعر رندانه میگوید و از آنجایی که این عمل را در کنار محالات در بیت های قبل میآورد دارد به گونهای به دیگران کنایه میزند که کسی نمیتواند همچون حافظ به کوری چشم دشمنانش شعر رندانه بگوید و البته به رندانه بودن شعرش هم اشاره میکند
در سکوت در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۱۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۵:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۱۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۴:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
آینهٔ صفا در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۱۰ دربارهٔ نسیمی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۹:
You’ve targeted my chest with your eyelash blades, yet again
You’ve set fire of separation to my heart and soul, yet again
I continuously burn and endure in your love’s sorrow
Since you’ve shrouded your beauty behind kingly veils, yet again
Blood tears flow from the eyes of the wretched I
You’ve shot another arrow through my heart and soul, yet again
With that craft devised by your witchy face
Alas, you’ve helplessly derailed my faith, yet again
Nasimi demands redemption from you, since
You’ve forbidden my dark hair of redemption, yet again
محسن جهان در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۵۶ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱۶:
تفسیر بیت ۷:
با توجه به آیه مبارکه ۱۱۵ سوره بقره:
"وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَیْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ واسِعٌ عَلِیمٌ" مشرق و مغرب از آن خداست، پس به هر سو روکنید، آنجا روی خداست، همانا خداوند (به همه جا) محیط و (به هر چیز) داناست. عطار میفرماید: عالم وجود مملو از تجلیات ذات الهی است، ولی من بدلیل غفلت و درگیری های ذهنی با متعلقات دنیای مادی از حضور او ناآگاه بوده و از نظرم پوشیده شده است.
فاطمه زندی در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰۳:
چو سرو در چمنی راست در تصور من
چه جایِ سرو ،که مانند روح در بدنی
در حقیقت همانند سروی در باغ خیال و ذهن من هستی ..اما نه، سرو هم جایگاه تو را ندارد که تو مانند روح در جسم من هستی...
درود خدا بر حضرت سعدی ...
Mahmood Shams در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۴۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰:
با سلام و درود خدمت ادب دوستان گرامی
تمنا دارم از عزیزان در حاشیه از رفتن به حاشیه و بحث نا تمام در مورد نظر و منظور شاعر حذر کنید هر کسی مختصری از حضرت حافظ مطالعه کرده باشد می داند که ویژگی شعر ایشان در این است که دو پهلو و پر ایهام و ابهام است بنده از تفسیرو برداشت جناب ساقی و همچنین برگ بی برگی و دیگر دوستان که تفسیر عرفانی دارند بهره و لذت می برم هر چند در برخی موارد هم عقیده نیستم البته رد هم نمی کنم و همچنان جویای نظرات و تفاسیر اساتید و صاحبان اندیشه و قلم هستم همچون استاد کدکنی ، استاد آذر ، استاد کاکاوند ، استاد مشایخی و .... ، با احترام و سپاس بیکران از زحمات و تفاسیر جناب ساقی عزیز گاهی ایشان با یقین از منظور حضرت حافظ به شاه شجاع صحبت می کنند که نمی پسندم هر چند معتقدم که شاه شجاع در بسیاری غزل ها منظور بوده و مورد مدح ولی نه در اکثریت غزل ها هر چند رد هم نمی کنم بیشتر سعی می کنم از شعر و جان کلام و مفهوم لذت ببرم ، اما در مورد شراب و میخانه که در اکثر حاشیه ها باعث جدال و بحث بیهوده شده هر شخصی می تواند برداشت و نظر خود را داشته باشد بخاطر همین ویژگی که از مشروب خور بی دین تا روحانی از رند تا زاهد از بی اعتقاد و منکر تا سالک و عارف به حضرت حافظ علاقه دارند و عشق می ورزند شاید خود شاعر اینچنین دوست داشته که مراد همه باشد ، ولی خیلی از دوستان بخصوص اهل انکار و غیر معتقد با عناد و توهین و خشم و تمسخر به معانی عرفانی برخورد می کنند حتی در این سایت دیدم که با وقاحت گفتند که این بیت اضافه شده و شاعر سنی بوده و بعید بوده امام علی ( ع ) را مدح کرده باشد برخی پا رو فراتر گذاشتند و گفتند شاعر در جوانی سالک بوده و در پیری رند و شراب خوار و ...از این دست حاشیه های از روی عناد یا لجبازی ساده لوحانه ، و این را هم اضافه کنم که برخی از دوستان هم شاعر آسمانی دیده و معصوم و همه جا از می عرفان سخن گفته که اینم نمی پسندم و رد هم نمی کنم و چون خود شاعر نیست و خودخواسته دو پهلو عرفانی و زمینی یا تلفیقی از عطار ، خیام ، مولانا ، سعدی و ... سخن بگوید پس هر شخصی حق دارد برداشت و نظر خود را داشته باشد و مجذوب شاعر شود ، و چرا این همه بحث و جدال !!؟؟؟ در پایان اضافه کنم کسی که قرآن کریم ، سنایی ، عطار ، خیام ، مولانا ، سعدی و ..... نخوانده باشد و از درک عاجز باشد و مطالعات در زمینه شعر و عرفان و شعر عرفانی نداشته باشد از می ، ساقی ، میخانه و ..... فقط معنی ساده و لغوی را می فهمد و برداشت می کند و بس !! برای بنده شخصی که آگاه و مسلط نباشد صاحب نظر نیست ولی حق نظر و برداشت شخصی دارد اما ملاک نیست به قول خود حضرت حافظ : به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک / امیدوارم کمتر شاهد بحث و جدال و کنایه و تمسخر باشیم به نظرات مخالف و بیشتر احترام بذاریم و محترمانه اظهار نظر کنیم .
سیاوش حسنی در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۱۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:
یک بیت حذف شده
نظری خواست که بیند به جهان صورت خویش خیمه در آب و گل مزرعه آدم زد
Mehrdad Dehkori در ۴ سال قبل، سهشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۱:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۲۵:
آقای محسن جهان عزیز از توضیحات شما هم خیلی ممنونم
ملیکا رضایی در ۴ سال قبل، چهارشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۳۳ در پاسخ به Hamishe bidar دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۳: