محمد کاظم در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۵۴ در پاسخ به جمشید ده پهلوانی دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰۹:
با سلام
شعر سعدی کاملا درسته
سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد
یعنی سعدی آن است که هرگز از کمندت نمیگریزد
در واقع اشتباه شما قید هرگزه
مثبت و منفی کردن جمله با تغییر این قید با قید همیشه رخ نمیده بلکه با عوض شدن اثبات و نفی فعل رخ میده
یعنی هرگز از دام تو فرار میکنه منفیش نمیشه همیشه از دام تو فرار میکنه بلکه میشه هرگز از دام تو فرار نمیکنه
البته وقتی در جملهی منفی هرگز داریم اگه بخوایم مثبتش کنیم علاوه بر مثبت کردن فعل باید هرگز را برداریم ولی در آنجا هم نباید همیشه بزاریم بلکه باید گاهی بزاریم
من اون کسی نیستم که هرگز دروغ نگویم
یعنی من اون کسی هستم که گاهی دروغ میگویم
میلاد کونانی در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۳۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۶:
به چه مانند کنم درهمه آفاق تورا
که آنچه در وهم من آید تواز آن خوبتری
سعدی
حمیدرضا نهاوندی در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۳۱ در پاسخ به نسرین دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۵:
فوق العاده بود، من رو بردین به ایام نوجوانی
هانیه سلیمی در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۵۳ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲:
سحر محمدی بروجردی این غزل را به زیبایی در آواز افشاری خوانده است.
درفش در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۲۴ در پاسخ به حبیب شاکر دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۲:
عالی درود بر شما
درفش در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۲۳ در پاسخ به صدرا فقیه دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۲:
بنظر بنده هم ازل درست تر است. در رباعی دیگری ایشان می گوید: اسرار ازل را نه تو دانی و نه من . . .
درفش در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۱۷ در پاسخ به مهرداد پارسا دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۲:
من گفته مهسا را تأئید می کنم. بخصوص در علوم فیزیک کوانتوم که دانشمندان فیزیک به مسائلی چون عدم قطعیت برخورد کرده اند. دایره یا نهادی که خیام از آن در این رباعی یاد می کند همان محدودیت های معرفتی نهادی انسان است و ساده ترین استعاره ای که آنرا بیان می کند اینست که "هیج انسانی با دستانش قادر به بلند کردن خود از زمین نیست"
همیشه دانشجو در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۱۲ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۹ - نمودن جبرئیل علیه السّلام خود را به مصطفی صلیالله علیه و سلّم به صورت خویش و از هفتصد پر او چون یک پر ظاهر شد افق را بگرفت و آفتاب محجوب شد با همهٔ شعاعش:
با سلام ، ممکن است لطف نموده و معنی فارسی این دو بیت عربی را در این حاشیه بگذارید؟
لا تخالفهم حبیبی دارهم
یا غریبا نازلا فی دارهم
اعط ما شائوا وراموا وارضهم
یا ظعینا ساکنا فیارضهم
با سپاس فراوان
سید جلال الدین صحاف رضوی در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۰۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۵۳:
سلام و درود بر همه عزیزان
یک سوالی ذهن من رو درگیر کرده میپرسم عزیزان عالِم به صنعت ادبیات لطفا راهنمایی کنن
"ای تو امان هر بلا ما همه در امان تو". از نظر بار معنوی شعر که بررسی کردم، در صورتی که این مصرع رو به صورت "ای توأمان هر بلا ما همه در امان تو" بخونیم میتونه خیلی پر معنی تر از اینی که هست باشه و به گرایشات ذهنی و عرفانی مولانا بیشتر میل میکنه به نظرم.
سوال اول اینکه اگر بدین گونه باشه آیا از نظر وزن شعر ایرادی در شعر به وجود میاد؟سوال دوم اینکه آیا کلمه توأمان از لحاظ معنایی به معنای همراه بلاشک هست؟
و سوال سوم اینکه آیا این کلمه در سایر آثار این هنرمند گرانقدر استفاده شده که بشه به استفاده شدنش استناد کرد؟
ممنونم از عزیزانی که وقت میگذارند؛ جایی بهتر از گنجور برای پرسیدن این سوالم به ذهنم نرسید.
ebrahim nikkhah در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۵۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۳:
اشاره حافظ به ساغرهمان مدیتیشن اش(مراقبه)میباشد :
من مدیتیشن ام و تماشای شاهدم(خود واقعی) را ترک نمی کنم.
ایمان عزیزپور در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۲۲ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتیها » دوبیتی شمارهٔ ۹۳:
این دو بیتی را ایرج در فیلم روزنه امید ساخت سال ۱۳۳۸ در دستگاه همایون خوانده است، که بنظر من اجرای بی نظیری است.
توکل در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۲۷ در پاسخ به خالد سلطانی دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » سهراب » بخش ۶:
افرین . درست این مصراع « هژبر نر از گوهر آمد پدید »
توکل در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۲۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » سهراب » بخش ۶:
بیت ۵ مصراع دوم به صورت« هژبر نر از گوهر آمد پدید »صحیح است و به اینصورت متأسفانه در سرمشق های خوشنویسی هم داده میشه که غلط است و نه معنی درستی میده و نه ارتباطی با اییات قبل داره
مهدی ج در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۱۹ دربارهٔ رضیالدین آرتیمانی » ساقینامه:
فوق العاده است
حبیب شاکر در ۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۵۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۳:
سلام بر همراهان گل
اقطار جهان به وسع خود گردیدم
با سمع و بصر دیدم و بشنیدم
با صد یل ملک معرفت چرخیدم
بر وسعت نادانی خود خندیدم
سپاس از یاران
طاهر در ۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۵۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۵۳:
فوق العاده زیبا و بی نظیره
حسین یوسف زاده در ۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۳۱ دربارهٔ صفای اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۹:
در ششدر بودن : اصطلاح بازی نرد به نحوی که یکی از بازیکنان شش خانه جلوی حریف ببندد و حریف نتواند مهره های خود را حرکت دهد و در تنگنا بیفتد و راه خروج نداشته باشد.
دنیا را هم ششدر فنا گفته اند چون دارای شش جهت است .
شاعر در این بیت می گوید هم من در تنگنای عشق گیر افتاده ام ،هم عشق در وجود من گیر افتاده... نه من گریزی از عشق دارم نه عشق از وجود من راه گریزی دارد ...
سید در ۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۲۶ در پاسخ به محسن دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۷ - حکایت:
ححبّ علی منحصر به اهل تشیع نیست. در قصاید و در دیباچهٔ بوستان هم میشه ارادت سعدی به اهل بیت پیامبر رو دید.
در ضمن شما با چه تخصص و استنادی ادعا میکنید بیت جعلیه!
حسین یوسف زاده در ۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۰۳ دربارهٔ صفای اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۹:
بار غم عشق او را گردون ندارد تحمل... تلمیح به آیه انا عرضنا الامانه علی السموات و الأرض والجبال فابین عن یحملنهاو اشفقن منها ،فحملها الانسان انه کان ظلوما جهولا
رضا از کرمان در ۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۱۹ در پاسخ به همیشه دانشجو دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۹ - نمودن جبرئیل علیه السّلام خود را به مصطفی صلیالله علیه و سلّم به صورت خویش و از هفتصد پر او چون یک پر ظاهر شد افق را بگرفت و آفتاب محجوب شد با همهٔ شعاعش: