آرش پاداش در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۲۳ دربارهٔ مولانا » فیه ما فیه » فصل بیست و یکم - الاصل ان یحفظ ابن چاوش حفظ الغیب:

مولانا در این گفتار بیان می‌کند که اصل آن است که «ابن چاووش» حرمتِ پنهان شیخ صلاح‌الدین را نگاه دارد، زیرا همین حرمت‌داری می‌تواند تاریکی‌ها و کدورت‌های درونی او را برطرف کند؛ اما او نمی‌فهمد که مردم برای یافتن مردی که بویی از عالم حقیقت دارد، وطن و خویشان را ترک کرده و رنج سفرها برده‌اند، در حالی که او چنین انسانی را در خانهٔ خود حاضر یافته و از او روی برمی‌گرداند، و این بزرگ‌ترین غفلت است. مولانا می‌گوید ابن چاووش زمانی مرا به بزرگی و عظمت شیخ صلاح‌الدین توصیه می‌کرد و هرگز مرا جز «سید و مولای ما» خطاب نمی‌کرد، اما اکنون به سبب اغراض فاسدش چشم حقیقت‌بینش کور شده و دربارهٔ شیخ می‌گوید «هیچ نیست»، در حالی که شیخ جز دلسوزی در حق او نداشته است. اگر کسی به سبب سخنی که شیخ را ناخشنود کند وارد دایرهٔ قهر او شود، گرفتار تاریکی می‌گردد، و شیخ او را نصیحت می‌کند که از خانهٔ خشم به خانهٔ لطف وارد شود تا دلش نورانی شود، زیرا شیخ تنها به خیر مرید می‌اندیشد، نه از سرِ غرض‌ورزی. مولانا سپس توضیح می‌دهد که انسان در اثر اندک لذتی از شراب یا حشیش یا سماع، ناگهان همهٔ دشمنان خود را می‌بخشد و آنان را دوست می‌دارد، اما نمی‌فهمد که سرچشمهٔ واقعی این ذوق و کرم، نزد شیخ است و اوست که دریاهای ذوق را در اختیار دارد، و کسی با چنین عظمت چگونه می‌تواند نسبت به بندگان غرض داشته باشد. آب حیات در تاریکی است و بدن اولیا همان تاریکی است که آب حیات در آن یافته می‌شود؛ پس اگر کسی از «ظلمت» اولیا بیزار باشد، چگونه می‌تواند به آب حیات دست یابد؟ مولانا می‌گوید وصول به مرتبهٔ جاویدان پیامبران و اولیا با این میزان دلبستگی به دنیا ممکن نیست، و مشایخ گذشته حتی ترک زن و فرزند و مال را لازم می‌شمردند، اما مردم امروز تحمل کوچک‌ترین نصیحت را ندارند و نمی‌بینند که چه بسیار چیزها که ناخوشایند انسان است، ولی خیر او در آن است. در پایان می‌گوید مردم نمی‌اندیشند که عاشقِ یک زن یا پسر چگونه مال و جان می‌دهد، شب و روز رنج می‌برد و هرگز از این زحمت ملول نمی‌شود، اما محبتِ شیخ یا محبتِ خدا را کمتر از این می‌شمارند؛ و کسی که با کوچک‌ترین حکم و نصیحت از شیخ روی برمی‌گردد، حقیقتاً عاشق و طالب نیست، وگرنه هزار برابر این مشقت‌ها را همچون عسل و شکر بر دل می‌نهاد.

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۰۴ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷:

عطّار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷
                         
آتشِ سودایِ تو ، عالمِ جان در گرفت
سوزِ دلِ عاشقان ، هر دو جهان در گرفت

جان که فرو شُد به عشق ، زندهٔ جاوید گشت
دل که بدانست حال ، ماتمِ جان در گرفت

از پسِ چندین هزار ، پرده که در پیش بود
رویِ تو یک شعله زد ، کُون و مکان در گرفت

چون تو برانداختی ، برقعِ عزّت ز پیش
جان متحیّر بماند ، عقل فغان در گرفت

بر سرِ کویِ تو عشق ، آتشِ دل برفروخت
شمعِ دلِ عاشقان ، جمله از آن در گرفت

جرعهٔ اندوهِ تو ، تا دلِ من نوش کرد
زآتشِ آهِ دلم ، کام و زبان در گرفت

تا که ز رنگِ رُخت ، یافت دلِ من نشان
رویِ من از خونِ دل ، رنگ و نشان در گرفت

جان و دلِ عاشقان ، خرقه شد اندر میان
زانکه سماعِ غمت ، در همگان در گرفت

راست که عطّار داد ، حسن و جمالِ تو شرح
سینه برآورد جوش ، دل خفقان در گرفت

بزرگمهر در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۷۹:

در قافیه مصرع اول در نسخ چاپی بجای دسته ؛ رسته درست است

احمد خرم‌آبادی‌زاد در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۴۰ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۸:

در مصرع دوم بیت شماره 2، واژه «گره» دارای «های» واقعی در پایان است و باید «گرهِ» را بخوانیم: gereh'e.

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۲۴ در پاسخ به مجید دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۴۴:

سایتها همه چی می نویسند 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۲۶ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۷:

ایمان به توبه و به ندم تازه کرده‌اند

نیما در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۱۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹:

استاد تصویرسازی‌های عاشقانه:

مرده‌ای بینی که با دنیا دگر بار آمده‌ست

محمد غافری در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۱۸ در پاسخ به داریوش ابونصری دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » کیقباد » بخش ۲:

گفته ی قبلیم را تکمیل کنم. در مورد سوادآموزی در ایران پیش از اسلام شما را احاله می دهم به قسمت سوادآموزی پسر کفشگر دربخش پادشاهی خسرو انوشیروان در شاهنامه ی حکیم طوس و عکس العمل انوشیروان در این مورد. شما پیام را با کنندگان پیام اشتباه گرفته اید. 

محمد رضا یاری در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۱۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳:

سلام 

به نظر من تفسیر  اقا رضا ،،،برای این غزل یکی از بهترین و نزدیکترین تفسیر هاست 

الهام در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۵۹ در پاسخ به عبدالعزیز دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۸ - انابت آن طالب گنج به حق تعالی بعد از طلب بسیار و عجز و اضطرار کی ای ولی الاظهار تو کن این پنهان را آشکار:

مولانا در دفتر سوم در بیان صفت بعضی اولیا که راضی‌اند... می‌فرماید: 

بشنو اکنون قصهٔ آن ره‌روان

که ندارند اعتراضی در جهان

ز اولیا اهل دعا خود دیگرند

که همی‌دوزند و گاهی می‌درند

قوم دیگر می‌شناسم ز اولیا

که دهانشان بسته باشد از دعا

از رضا که هست رام آن کرام

جُستن دفع قضاشان شد حرام

در قضا ذوقی همی‌بینند خاص

کفرشان آید طلب کردن خلاص

حُسن ظنی بر دل ایشان گشود

که نپوشند از عَمی جامهٔ کبود

 

محمد غافری در ‫۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۲۲ در پاسخ به داریوش ابونصری دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » کیقباد » بخش ۲:

محض اطلاع شما آقای داریوش خان، مصرع دوم یعنی"ز چهواره تا گور دانش بجوی" دقیقاً ترجمه ی عبارت "اطلب العلم من المهد الی الحد" است که از گفته های پیامبر اسلام است. شما بیش از حد دچار Islamophobia شده اید. زرتشتیان هم دستشان به خون دگراندیشان آلوده بوده است. مانی و پیروانش را و همچنین 20 هزار مزدکی را در زمان ولایتعهدی خسرو انوشیروان فقط به جرم دگر اندیشی کشتند. پس کمی مطالعه بد نیست!

Jafar Aminazai در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۵۶ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » گئتمه ترسا بالاسی:

با سلام 

ظاهراً آن دو بیت از آقای ( وایقانلی آدم) هست 

می توانید در گوگل هم سرچ کنید

عرفان آزادی در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۰۸ دربارهٔ صفی علیشاه » تفسیر منظوم قرآن کریم » ۲- سوره البقره » ۳۷- آیات ۷۸ تا ۸۲:

این اثر واقعا یک اثر ویژه و تاریخیست .بسیار شیرین و جالبه .

دکتر حافظ رهنورد در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۰۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۸:

چند نکته درباره‌ی این غزل ناب:

تلخ در بیت اول صفتی مثبت برای شراب است و در بیت دوم صفتی منفی برای دنیا. تلخ اول مرد را از غم‌های تلخ دوم فارغ می‌کند؛ پس ناب است.

خواجه در بیت پنجم قرار است رازی را بگوید؛ ولی اگر دقت کنید از اول غزل درحال گفتن همان راز است.

نکته‌ی جالب دیگر این‌که غزل با بیتی جدی و درگیر کننده آغاز می‌شود امّا با بیتی طنز به‌پایان می‌رسد؛ و این همان اساس کار دنیاست که تلخ‌وشیرینش توامان است.

بهزاد رستمی در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۵۸ در پاسخ به رضا ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:

سلام خدمت آقا رضا، ساقی شکر‌دهان

جسارت میکنم، در معنی بیتِ حجاب دیده ادراک شد شعاع جمال/ بیا و خرگه خورشید را منور کن، فرمودید که خورشید اشاره به چهره‌ی معشوق داره ولی در معنی فرمودید که ترکیب خرگه خورشید به معنای چشم شاعر (عاشق) هست

بنده یه کم گیج شدم، این دو تا، دو چیزِ متفاوت نیست؟

 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۳۹ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹:

عطّار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹
                         
ای زلفِ تو دام و دانه خال ات
هر صید که می‌کنی ، حلال ات

خورشید دراوفتاده ، پیوست
در حلقهٔ دامِ شب مثال ات

همچون نقَطی سیه ، پدیدار
بر چهرهٔ آفتاب خال ات

دل ، فتنهٔ طرّهٔ سیاه ات
جان ، تشنهٔ چشمهٔ زلال ات

از عالمِ حسن ، دایه ی لطف
آورده ، به صد هزار سال ات

رخ زرد و کبود جامه ، خورشید
سرگشتهٔ ذرّهٔ وصال ات

تو خفته و اختران همه شب
مبهوت بمانده ، در جمال ات

تو ماهِ تمامی و عجب آنک
انگشت نمای شد هِلال ات

مرغی عجَبی ، که می‌نگنجد
در صحنِ سپهر ، پرّ و بال ات

چون در تو توان رسید ، چون کَس
هرگز نرسید ، در خیال ات

پِی گم کردی ، چنانکه هرگز
کَس پی نبَرَد ، به هیچ حال ات

خواهد ، که بسی بگوید از تو
عطّار ، ولی بوَد ملال ات

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۳۸ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸:

عطّار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸
                         
گر نبودی در جهان ، امکانِ گفت
کِی توانستی ، گلِ معنی شکفت

جانِ ما را ، تا به حق شد چشم باز
بس که گُفت و بس گلِ معنی بِرُفت

بی قراری پیشه کرد و روز و شب
یک نفس ننشست و یک ساعت نخفت

بس گهر ، کز قعرِ دریایِ ضمیر
بر سر آورد و به خونِ دل بسُفت

پاک‌رو داند ، که در اسرارِ عشق
بهتر از ما ، راهبر نتوان گرفت

آنچه ما دیدیم ، در عالم که دید
وآنچه ما گفتیم ، در عالم که گفت

آنچه بعد از ما بگویند ، آنِ ما ست
زانکه رازِ گفت ، نیست از ما نهفت

تربیت ما را ، ز جانِ مصطفا ست
لاجرم ، خود را نمی‌یابیم جفت

تا تویی عطّار ، زیرِ بارِ عشق
گردنان را ، زیرِ بارِ تو ست سُفت

صورتِ جان است شعر ات ، لاجرم
عقل را ، نظمِ تو می‌آید شگفت

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۰۸ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۵:

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۵
             
عاشقان ، زنده‌دل به نامِ تو اند
تشنهٔ جرعه‌ای ، ز جامِ تو اند

تا به سلطانی اندر آمده‌ای
دل و جان ، بندهٔ غلام تو اند

زیرِ بارِ امانتِ غمِ تو
توُسنانِ زمانه ، رامِ تو اند

سرکشان ، بر امیدِ یک دانه
دانه نادیده ، صیدِ دامِ تو اند

کاملان ، وقتِ آزمایشِ تو
در رهِ عشق ناتمامِ تو اند

رهنمایانِ راه بین ، شب و روز
در تماشایِ احترامِ تو اند

صد هزار اهلِ درد ، وقتِ سحر
آرزومندِ یک پیامِ تو اند

همچو عطّار ، بی‌دلانِ دگر
زندهٔ یادگارِ نامِ تو اند

فریما دلیری در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۱۲ دربارهٔ مهستی گنجوی » رباعیات » رباعی شمارۀ ۸۳:

داد و بیداد از دو رویی و دروغ

رضا از کرمان در ‫۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۴۳ در پاسخ به رضوی دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۳۹ - لطف حق:

درود بر شما 

  دقیقا درست میفرمایید