شیلان در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۰:
کل شعر معنای عرفانی و باطنی دارد و از زبان خالق (که عاشق است) به مخلوقیست که به درخت هستی دست زد و زندگی این دنیا را به زندگی راحت در بهشت نا آگاهی ولی متصل به ذات حق ترجیه داد تا با تجربه اندوزی بتواند در بهشت آگاهی با خالق به یکتایی برسد. از این دیدگاه به کل شعر نظر بیندازید مفاهیم دیگری برایتان روشن خواهد شد.
محمّد رضا نیک زاد در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۵۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۶۶:
سلام
« مدتی گفتار بیکردار کردی مرحمت
روزگاری هم به من کردار بیگفتار ده »
عملیاتی کردن این پیشنهاد و خواستۀ کلیدی صائب از
خداوند باری تعالی،برای ترقیّات و پیشرفت های همه
جانبۀ بشر از جمله ما ایرانی ها لازم و حیاتی است.
دوستان شرح و تفسیر و لزوم رعایت آن را همرسانی
کنند تا واقعیّت این اندیشۀ روشن همگانی و به تدریج
محقّق گردد.
فاطمه محمدی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۲۷ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزباننامه » باب اول » بخش ۷ - داستان گرگِ خنیاگر دوست با شُبان:
لطفا اصلاح بفرمایید:
گرگ از آن جایگه بگوشه گریخت
فاطمه محمدی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۷ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزباننامه » باب اول » بخش ۶ - داستان خرّه نماه با بهرام گور:
لطفا اصلاح بفرمایید:
وَ لَو کُنتَ فَظّاً غَلیظَ القَلبِ لَانفَصُّوا مِن حَولِکَ
فاطمه محمدی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۰۸ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزباننامه » باب اول » بخش ۶ - داستان خرّه نماه با بهرام گور:
لطفا اصلاح بفرمایید:
أَدخَلَ اللهُ النَقصَ فِی أَموالِهِم حَتّی الضُّروعِ وَ الزرُوع
صفحه 61 استاد خطیب رهبر
رضا در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۰۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » ضحاک » بخش ۵ - کشته شدن گاو برمایه:
با درود
باید به این مورد توجه کنیم که شاهنامه امروز که دست ماست سرشار از افزوده های شعرای جیره خوار دستگاه محمود غزنوی است. استاد فریدون جنیدی در جلد صفرم یا پیش گفتار ویرایش شاهنامه خود بتفصیل این عارضه را بررسیده اند. این شعرا گاه به منظور تفسیر ابیات، گاه برای چاپلوسی محمود و حتا برادرش و گاهی حتی بدون دلیل و فقط برای افزایش دستمزد ابیاتی را افزوده اند. این بیت نیز به نظر افزوده است چرا که هنگام باز آمدن فریدون از البرز کوه هیچ اشاره دوباره ای به هندوستان نمی شود. همچنین پی بریدن به معنای ترک کردن است نه وارد شدن. افزاینده را گمان بر آن بوده است که جادوستان ایران است که فرانک می خواهد از آن پی ببرد و تازه به مرز هندوستان برود. روشن است که در ادبیات کهن منظور از جادوستان هندوستان بوده است و گواه بر این مدعا بسیار است. البته منظور از البرز کوه این رشته کوه البرز نیست. همه اتفاقات شاهنامه تا قیل از ساسانیان در خراسان بزرگ رخ داده است. کوهی به نام البرز در تاجیکستان که همان ایرانوبج است وجود دارد. استاد جنیدی با اسناد بسیار مکان دقیق این حوادث را در کتاب داستان ایران با ذکر اسناد متعدد مشخص کرده اند.
البته مقصود از مازندران همین مازندران فعلی است.
Erfan Emami در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۰۳ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۶:
مصرع اول ازبیت آخر مشکل فاحش وزن داره. لطفا ببینید درستش چی بوده و اصلاح کنید
مصطفی صیقلی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۰۹ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتیها » دوبیتی شمارهٔ ۸۲:
سلام
اصلش اینه
خدایا داد از این دل داد از ان دل
که یک لحظه نگشتم شاد از این دل
چو فزدا مانه خوانان نامه خوانن
برارم من دو صد فریاد از این دل
رضا ثانی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۵:
عجب علمیست علم هیئت عشق
که چرخ هشتمش روی زمین است
ناصر از آنکارا در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۴۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳۹:
تقدیم به جناب جمید - انشاالله که به دردتان بخورد .
غزل 1339
ترجمه شده توسط
HASAN ALI YÜCEL
از جلد پنجم
LXV
Ay yüzlü güzelim, lûtuf üstüne lûtfetmede; o yüzden kararım yok a gönül. Gönlüm abıhayat kaynağında, bedenim lâlelikte a gönül.
Her ağacın altına, padişahın yüzünü görmek için bir alımlı dilber, bir ay yüzlü Yusuf, bir gül yanaklı güzel oturmuş a gönül.
Can güzellerinin gönüllerine de kendi canının, teninin aşkından bir kıvılcım salmış, beden güzellerinin gönüllerine de a gönül.
Narın içindeki taneler gibi kullarının gönüllerine neşeler doldurmuş a gönül.
Meclisinde sarhoşlar kucaklaşmaya, lûtuflarla sevişmeye başladı mı, su da onun aşkıyla tutar, ateşle kucaklaşmaya koyulur a gönül.
Güzelleri kendi öz kadehiyle okşadığı o halvette Rûhü’l-Emin bekçidir, Hızır perdeci a gönül.
En aşağılık kulu, sarhoş bir halde meclisinden çıktı mı, mala mülke de boş verir, saltanata, tahta da, bahta, devlete de; bunların hepsini ayıp görür, âr sayar a gönül.
Onun bahçesini dünya say; şu dünyaysa bil ki bir mağaradır âdeta; lûtfu seni şu daracık mağaradan çıkarır a gönül.
Toprağın, yelin, suyun, ateşin üstünde gül bahçeleri var, reyhanlar var, çeşit çeşit, renk renk şakayıklar var, lâlelikler var a gönül.
Şu topraktan biten çiçekler de onun aksinden bitmede; sen burda toprak yemedesin; orda ne işin var senin a gönül.
O efendiler efendisinin aşkıyla el çırp, oyna; onun bir öpücüğünü elde ettin mi, âfetler bir yanda kalır gider a gönül.
Efendiler efendisi Şemseddin’in tertemiz canına and olsun ki kaçmak bile istesen gene ondan kol kanat elde edersin a gönül.
Tebrizli’nin ayağının bastığı toprağa and olsun, ona can feda edersen canlar bulursun; zaten bastığı toprak iksirdir a gönül.
Şimdi ayağımda ayrılıktan öyle bir ateşten bağ var ki… Bu kadar zayıfım amma onu andım mı, öylesine mahmurum, öylesine sarhoşum ki a gönül.
Onun aşk koparan şivesiyle ağlayıp inlemeye koyuldum mu, çeng gibi binlerce nağmelerim var a gönül.
Böyle bir bahta ulaşma sevdasındayım; çünkü sevgili yardımda bulunmuştu, lûtfetmişti de yuları elime vermişti a gönül.
Bineğimin çevresinde, o padişahın gölgesinde, binlerce padişah hizmet için saflar kurmuştu a gönül.
Bu lûtuf, bu yandan değildi, o yandan, can dünyasındandı; bil ki orda ne bu yıl vardır, ne bıldırki yıl, ne de öbür yıl a gönül.
Şemseddin’in gizli âleminin ta özünden yardımlar gördüm de ululandım; hele öylesine sarhoş oldum, çaldırdım, mahmurlaştım ki a gönül.
O kadar hilmim vardı, o kadar oturamaklıydım, ağırbaşlıydım, öyle efendice bir sabrım vardı ki Eyyub bile benim kadar sabredemezdi a gönül.
Yular öylesine çıktı elimden, öyle bir yere vardım, oraya yol bulması şöyle dursun, izinin tozu bile vehmin gözlerine görünmez a gönül.
Tanrı tapısına niyaz ediyorum; o güneşin gölgesini salsın bize; çünkü onsuz, gönlün ne arışı var, ne argacı a gönül.
A gamlı gönül, ümidim var, ansızın gelebilir; sen bir eğle, yüzlerce düzenle oyala şu canı a gönül.
شاد باشید : ناصر از آنکارا
مهدی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۲۰:
قشنگ خود قانون جذبه
مسعود در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۰۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۴۷:
همایون عزیز
اینطور که پیدا هست
در طلب آزادی و رهایی و بزرگی هستید
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
امدم نعره مزن ....
هیچ مگو ،هیچ مگو ،هیچ مگو.
طلبه در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۳ دربارهٔ جامی » هفت اورنگ » سبحةالابرار » بخش ۱۹ - عقد چهارم در استدلال به ظهور آثار وجود آفریدگار سبحانه ما اعز شأنه و ما اجلی برهانه:
سلام. اگر بخواهم پاسخ سوال شما را از فلسفه بدهم: در فلسفه همه ی عالم یا واجب است یا ممکن یا ممتنع. ممتنع که وجود ندارد. ممکنات هم از خود وجودی ندارند مگر اینکه به آنها اعطا شده باشد. اما واجب از خود، وجود حی دارد.
در این بیت از وجود به هستی و واجب به هستی بخش معرفی شده است. استدلال این بیت این است که پدیده ای که هستی بخش نیست یعنی ممکن یا ممتنع است، نمی تواند هستی بخشی کند و تناه منحصر در واجب است.
اما استفاده ی عموم مردم از این بیت، به نحو دیگری است(و اشاره به روح مطلب دارد). بیشتر برای این بکار می برند که کسی که فاقد چیزی است که نمی تواند آن را به دیگری اعطا کند. مثلا من که فقیر هستم نمی توانم پول به دیگری دهم. فلان آدم که اخلاق پستی دارد نمی تواند دیگران را توصیه به اخلاق کند و ... .
سپیده در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۰۷:۳۳ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۲۱ - بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی:
به نظر من آب میتونه بو ومزه داشته باشه.
بهزاد در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۳۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۲:
تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را
تو برای من تمام روح و جان هستی هستی , روح و جانم و دنیا و متعلقاتش به چه کارم می آید
تو برای من همچون گنجی هستی که در زندکی ام جاریست و از آن در حال لذت بردنم پس دیگر سود و زیان امور و مسایل دنیوی به چه کارم می آید (بی اهمیت است)
علی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، سهشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۱۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲:
به استاد گرانمایه «رضا» توصیه مینماید تفاسیر خوب خود را بطور جداگانه و بصورت کتاب منتشر کنند
بیشک برای علاقمندان شعر حافظ هدیه گرانقدری خواهد بود
حجت الله ماله میر در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۸۵:
عزیزان به ورای کلمات بروید به معانی کلمات که در فکر هویدا میشوند و نقش دانش را ایفا میکنند بسنده نکنیم تلاش کنیم خودمان مستی مولانا را تجربه کنیم خودمان در وجودمان تحن اقرب را پیدا کنیم ما همه کامل هستیم هستی کاستی نیافریده سوره ملک بخوانید ببیند سوره انسان بخوانید حالات مستی برای من و شماست تلاش کنیم در وجودمان ریسمان حق را پیدا کنیم این همه مثنوی است این چکیده همه ادبیات جهان است خودت را جستجو کن خودت مست باش خودت مولانا باش
فاطمه محمدی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۵ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزباننامه » باب اول » بخش ۳ - حکایت هنبوی با ضحّاک:
ناکام و ناچار طمع از فرزند و شوهر برگرفت و دست برادر برداشت و از زندان بدر آورد
صفحه 52 شرح استاد خطیب رهبر
فاطمه محمدی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۱ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزباننامه » باب اول » بخش ۳ - حکایت هنبوی با ضحّاک:
لظفا اصلاح بفرمایید:
واقعه چنانک بود انها کردند.
برگ بی برگی در ۶ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴: